Vrede, voor hoe lang?

Na de Amerikaanse atoombommen op Hiroshima en Nagasaki (6 en 9 augustus), en de oorlogsverklaring van de Russen aan Japan (9 augustus), bleef er voor de Japanners niets anders over dan te capituleren. De pogingen van de Japanners om hun keizer te beschermen leidden tot een vertraging van een paar dagen. Op 15 augustus 1945 meldde de keizer zelf – via de radio – de overgave.

Op 2 september 1945 werd de capitulatie officieel bekrachtigd, aan boord van het Amerikaanse schip USS Missouri in de Baai van Tokyo:

Voor de Nederlanders tekende admiraal  Conrad E.L. Helfrich (1886 – 1962). De hoofdrolspeler tijdens de ceremonie was echter de Amerikaanse Generaal  Douglas MacArthur (1880 – 1964).  

Na het tekenen van het vredesverdrag zei MacArthur:

Let us pray that peace be now restored to the world, and that God will preserve it always. These proceedings are closed.

Dit bericht werd geplaatst in 2. Japanse Bezetting, 1942-1945 en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Vrede, voor hoe lang?

  1. Eppeson Marawasin zegt:

    Ik heb sterk het gevoel niet gerechtigd te zijn om juist op dit artikel te mogen reageren, want ik ben pas van 1950. Ik weet dus niet wat oorlog is. Ik heb de duivelse ellende die daarmee gepaard gaat nooit zelf aan den lijve ondervonden. Ik heb die wetenschap uit boeken en van horen zeggen. Tja, de koude oorlog. Maar voor mij is dat eerder ‘everyone’s gone to the moon’. Ik ben bevoorrecht. Ten diepste weet ik dus eigenlijk ook niet wat vrede is. De legendarische Max Tailleur schijnt ooit te hebben gezegd, dat vrede slechts een pauze is tussen twee oorlogen.

    Vrede, voor hoelang? Weten doe ik het niet, want dan zou ik de oorza(a)k(en) kennen. Ik mag voor vrede bidden en hopen “that God will preserve it always!” Niet alleen ter nagedachtenis aan de velen die hun leven offerden, maar ook indachtig de dierbaren van velen die door het oorlogsmonster zijn verzwolgen, en allen die ternauwernood al dan niet blijvend getekend aan diens terror zijn ontkomen.

    De vanzelfsprekendheid waardoor ik de vrijheden niet meer eens weet, waarmee en waaronder ik bijvoorbeeld deze reactie mag en kan schrijven. Ik ben geen jurist, maar ook als vrije burger zou ik ze toch behoren te kennen. Hoeveel zijn het er feitelijk? 3, 4 of 5? De vanzelfsprekendheid waardoor ik op 17 augustus a.s. weer mee mag praten en beslissen over mijn secondaire arbeidsvoorwaarden. De vanzelfsprekendheid waarmee ik ‘nee’ antwoordde, toen vorige week werd gevraagd of ik al gestort had op giro 555. De vanzelfsprekendheid waarmee ik de woorden leen van Paul Simon en die op mezelf van toepassing verklaar:

    I have my books
    and my poetry to protect me.
    I am shielded in my armor.
    Hiding in my room, safe within my womb.
    I touch no one, and no one touches me.
    I am a rock, I am an island.
    And a rock feels no pain.
    And an island never cries.

    ONWAAR voor degenen, die hun leven hebben gegeven; die het leven hebben gelaten; die het hebben overleefd; die in hart, hoofd en ziel zijn beschadigd; die nog steeds lijden. Maar als overlevende van een nachtmerrie die werkelijkheid werd, de kracht heeft kunnen vinden om de onschuldige burgers -veelal vrouwen en kinderen- van het volk waaruit het oorlogsmonster is ontsproten, toch vergevingsgezind tegemoet te kunnen treden. Daar ben ik stil van. Zoals ik dat ook zal zijn op 15 augustus om naar de wind te luisteren in de stilte van de pijn.

    Eppeson (na-oorlogsgelukskind)

  2. Ton Iken zegt:

    Helaas, ondanks zijn ongetwijfeld goede voornemens en bedoelingen, stond MacArthur in 1950 weer vooraan in een nieuwe oorlog en wel als eerste opperbevelhebber van een – namens de pas opgerichte Verenigde Naties – leger dat de Noord-Koreanen uit Zuid-Korea moest verdrijven. Met zijn min of meer roemloos ontslag door president Truman kwam in april 1951 een einde aan zijn indrukwekkende loopbaan.
    De vraag is wel eens gesteld hoe het Nederlands-Indië zou zijn vergaan als MacArthur na Nieuw-Guinea ook de andere eilanden van de archipel zou hebben bevrijd en die taak niet aan de Britten zou hebben opgedragen.

    • Eppeson Marawasin zegt:

      Tja . .. meneer Iken, die vraag ‘what if’ heb ik mezelf ook vaak gesteld, maar in mijn geval met betrekking tot vader. Heb het er nooit met vader over gehad. Het artikel ‘merdeka in Hoogeveen’ deed die vraag weer oprispen. Vader zelf, wilde graag goeroe worden. Maar grootvader wilde niet, dat hij de kans liep om voor 6 jaar te worden uitgezonden naar de Papoea’s, of andere onzekere(!) binnenlanden. Maar vader mocht of kon dus ook niet op een Europeesche school. Alleen lagere school. Is maar militair geworden. Had hij wel keus? What if?!!!

      Een oudere, lager in rang, maar wel FAMILIE liep door de gelederen zwaaiend met in de ene hand een handgranaat en in de andere een bajonet om vast te stellen, dat alle aanwezigen RMS’ers waren. Vader ook. What if?!!!

      Ik ga niet oordelen laat staan veroordelen, want mijn gelukkig leven in Nederland heb ik toch voornamelijk aan vader’s keuzes te danken. Maar op stille momenten zag je zijn verdriet, het ongeloof, de verlatenheid, de vernedering. Of de naar binnen gekeerde blik waaraan je niet kon zien of die nu afdwaalde naar ‘wat was geweest’ of naar wat ogenschijnlijk ‘had kunnen zijn’. Hè, wat therapeutisch eigenlijk.

      Een wat lichtere toon dan: de vraag ‘what if MacArthur?’ Ik denk je dat je dan een Dutch Indjun als eerste mens op de maan zou hebben gehad en waren de Dutch Indies Keys de 75th state geworden. Trouwens, aan het ontslag van MacArthur is dacht ik ook de song ‘Old Soldiers Never Die’ te danken.

  3. Wilma zegt:

    Lieve Eppeson,
    Uw bericht deed mij heel veel..
    met name de song van Paul Simon, die ik uiteraard ken.
    Maar sluit u niet af en ga de ervaringen aan; verdringen is de slechtse heelmeester.
    Eppeson, ik heb respect hoe u hiermee omgaat: HORMAT!!
    Ben zelf geboren in 1952, ook een na-oorlogskind dus, maar wel met familie in Indie die de |Bersiap hebben meegemaakt.
    Je zat echt in een na-oorlogse periode, maar als kind wist je van niks.
    Veel later bleek dat mijn grootouders gemengd gehuwd waren: zij half Joods en hij Christen, dit was hun redding en de ontsnapping van het concentratiekamp.
    Hartelijke groet Wilma

  4. Ælle zegt:

    [audio src="http://en.wikipedia.org/wiki/File:Trumann_hiroshima.ogg" /]
    De verhoudingen waren toen ook niet om over naar huis te schrijven?!/ The proportions or ratios between the killing of the nations were not to be proud of, or were they?!
    20 U.S., Dutch, British prisoners of war killed versus 90,000–166,000 killed in Hiroshima
    39,000–80,000 killed in Nagasaki
    Total: 129,000–246,000+ killed

  5. Ælle zegt:

    Hiroshima herdenkt.
    http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/1.2052799
    Kazumi Matsui van Hiroshima nodigde alle wereldleiders uit om zijn stad te bezoeken en dan vooral de ruïnes die herinneren aan de verwoesting van zo lang geleden. “Als u komt, zult u overtuigd zijn dat nucleaire wapens een absoluut kwaad zijn dat niet langer op deze wereld toegelaten zou moeten worden”, aldus de burgemeester.
    Onder de aanwezigen waren de Amerikaanse ambassadrice Caroline Kennedy en vertegenwoordigers van 67 andere landen zoals Groot-Brittannië, Frankrijk en Rusland.

    De atoombom boven Hiroshima was de eerste die ooit tegen mensen was ingezet. Ze verwoestte een groot deel van de stad en doodde meteen 70.000 inwoners. Tegen het einde van het jaar zouden er nog eens zo veel mensen sterven en het totale aantal doden lag op 140.000. De meesten onder hen waren………. BURGERS.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s