Op zoek naar het Zeemanshuis

“Mijn ouders woonden in 1955 in het zeemanshuis gelegen aan de Perakweg in Jakarta. Heeft U enig idee hoe die straat nu heet?”, aldus de vraag van Thessy Vercauteren in de Java Post. Het leek een gemakkelijke vraag, dus gingen we meteen op zoek. Een eerste zoektocht leverde echter niets op. ‘Perak’ leek namelijk te verwijzen naar Tandjoeng Perak, en dat is Soerabaja, en geen Batavia/Jakarta. Batavia heeft ooit korte tijd een Tandjoeng Perakstraat gekend, maar die lag in de wijk Gondangdia, ver van de haven. Het zeemanshuis in Soerabaja lag wél in de buurt van de Perakweg. Bedoelde zij niet Soerabaja?

Zeemanshuis, Tandjoeng Priok, ca. 1930

Zeemanshuis, Tandjoeng Priok, ca. 1930

Thessy: “Ik weet alleen dat mijn vader beheerder was van het Zeemanshuis. De enige informatie die ik heb is van iemand die een brief heeft ingestuurd naar het Koninklijke Rotterdamsche Lloyd museum. Hij noemt mijn vader bij naam. (…) Mijn vader was René Vercauteren, kwam uit Zeeland en is als missionaris tijdens de oorlogsjaren naar indonesie gegaan. Hij trouwde later met mijn moeder Valesca Bochem geboren in Jakarta en heeft met haar in het zeemanshuis gewoond. Hier zijn ook mijn twee oudste zussen geboren.” 

Kampong Kodja

Een lezeres van de Java Post (dank!) hielp ons aan de link naar het KRL-museum. Nu wordt ook opeens duidelijk hoe het misverstand in de wereld is gekomen. Op de website van het museum vinden we een verhaal van matroos Arie Smit, die in 1955 enkele weken in het zeemanshuis in Jakarta verbleef: “Na enkele weken kwamen we in Tandjong Priok aan en hoorden we dat de ‘Wonogiri’ voorlopig nog niet in deze buurt was. We werden voorlopig in het Zeemanshuis aan de Perakweg ondergebracht en die Perakweg was gelegen aan de weg naar het beroemde/beruchte Kotja… wat kan het leven toch meezitten!”

We moeten het tóch in Jakarta zoeken. Over Kotja werd in de Java Post eerder gecorrespondeerd. Het was een bekende prostitutiewijk in Batavia/Jakarta. Dáár ergens moet het zeemanshuis dus hebben gestaan. Bij de haven en de hoeren, het kan niet missen…

Een krantenbericht

Het zeemanshuis, ca. 1950.

Het zeemanshuis, ca. 1950.

We zoeken verder, en vinden dan, in het Nieuws van den dag voor Nederlands-Indië, een bericht over de officiële opening van het ‘nieuwe’ zeemanshuis, op 19 april 1929. Schout-bij-Nacht Ten Broecke Hoekstra meldde in zijn toespraak dat het vorige zeemanshuis, gelegen aan het Molenvliet, niet voldeed omdat het te ver van Priok lag. Hij dankte de Vereniging Michiel Adriaansz de Ruyter die dit alles mogelijk had gemaakt, de vorige vlootvoogd, vice-admiraal Gooszen, de havendirecteur, de ingenieurs Willems en Ladner, de bouwmeester, het Architectenbureau Reijerse en De Vries, en de verschillende Scheepvaartmaatschappijen, voor het verlenen van geldelijke steun. Ook de regering had subsidie toegezegd. Vervolgens verklaarde hij het huis voor geopend. Krachtig applaus.

“Vervolgens werd een rondwandeling gemaakt door het gebouw, dat een alleraangenaamsten indruk maakte. Een ruime, luchtige, koele zaal, eenvoudig doch gezellig en smaakvol gemeubileerd, waarin twee fonkelnieuwe biljart tafels; een keurige bar; een prettige lees- tevens schrijfkamer; een knusse voorgalerij met uitzicht op de haven; een magnifieke kegelbaan ; een voetbalveld. En de bijgebouwen: de gemakken, etc. mogen er ook wezen.”

Een exact adres werd niet gegeven, maar volgens de kranten in dat jaar lag het huis aan de Zuiderpoortsweg (ook wel Zuiderweg of Zuiderboordweg geheten), “op het terrein tegenover de Tweede Binnenhaven.”  Ook in het telefoonboek van Nederlands-Indië (uitgave 1941) werd het zo vermeld: “Zuiderboordweg t/o 2e Binnenhaven.” We hebben het dus gevonden! Op de kaart van Tandjoeng Priok is de locatie nu gemakkelijk aan te wijzen. Aan de rechterkant zien we ook kampong Kodja.

Bestaat het gebouw nog? Waarschijnlijk niet, als we af mogen gaan op de luchtfoto´s van Google. Het enige gebouw op deze locatie heeft een andere vorm dan het zeemanshuis. Ook kampong Kodja is verdwenen, het heeft plaats moeten maken voor een containerterminal.

Als Thessy binnenkort naar Indonesië reist, zal zij het gebouw dus niet meer kunnen vinden. Maar misschien dat ze toch nog even een kijkje kan nemen op de Jalan Pelabuhan Raya, en daar dan, met de ogen dicht, de zelfde zeelucht kan opsnuiven die haar ouders jarenlang hebben geroken.

x

x

Naschrift
Nu ik de luchtfoto nog een keer beter bestudeer, denk ik dat het gebouw er nog wel degelijk kan staan, zij het aangepast en uitgebouwd. Een grijs gebouw met vierkant groen puntdak komt er voor in aanmerking, evenals een gebouw met rood koloniaal pannendak ter rechterzijde daarvan, beide aan de zuidkant van de Pelabuhan Raya.

x

priok1

priok2

priok 10

priok3

priok4

Het zeemanshuis zou rechts van de onderste groene containers moeten zijn gesitueerd, aan de onderkant van de weg.

Hier dus in het midden, het grijze gebouw. Of toch - aangepast - het gebouw rechts daarvan, met dubbel rood puntdak?

Hier dus in het midden, het grijze gebouw. Of toch – aangepast – het gebouw rechts daarvan, met dubbel rood puntdak?

priok map

Java Bode, 20 juli 1951

Java Bode, 20 juli 1951

Dit bericht werd geplaatst in 1. Het vooroorlogse Nederlands-Indië en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

36 reacties op Op zoek naar het Zeemanshuis

  1. H.A.Naberman zegt:

    In de jaren 1951/58 werkte ik bij het Blauwvries Veem Tanjong Priok en kwam er geregeld….
    Was een paar panden verwijderd van ons kantoor. Ik herinner me de biljarttafels….

  2. hansvschaik zegt:

    Is er al iemand op locatie geweest?

  3. Andre Francois zegt:

    Wat doen jullie toch mooie dingen voor elkaar, geweldig

  4. Thessy zegt:

    Ik kan jullie niet genoeg bedanken voor de informatie. Ik laat jullie weten of het gebouw er nog staat en hoe het er nu uitziet daar.

  5. Herman Keppy zegt:

    Weer grondig werk verricht, Bert. Kreeg je vroeger een stempeltje voor in je schrift: Ga zo door!

    • buitenzorg zegt:

      ‘Dank, meester!’ Zó lastig was dit echter nu ook weer niet. Heb lastiger zaken opgelost zonder zo veel aardige reacties. Dit is echter een van de weinige keren dat ik van dit soort onderzoek verslag doe in de JP.

  6. Ælle zegt:

    Een knap staaltje datajournalistiek van Bert Immerzeel. Bravo!

  7. Thessy zegt:

    Vind net op een ander forum ook nog iets over iemand die iets verteld over het zeemanshuis. Hij verbleef hier 10 dagen en zegt dat het tussen de 2e en 3e haven lag vlakbij was een politiepost. Weet U daar nog van H.A. Naberman?Als ik op de luchtfoto’s kijk ligt daar ook nog een vierkant gebouw rechts vd zijstraat Pabean. Zal ook daar gaan kijken. Laat het jullie weten!

    • H.A. Naberman zegt:

      Het lag inderdaad ter hoogte van/tussen de tweede en derde haven. Aan Pabean ligt het Douanekantoor en daar tegenover een medische post. Het Zeemanshuis lag zo ongeveer tussen Kalimantan en Bangka. Of daar ook een politiepost was kan ik me niet herinmneren maar er waren meerdere politieposten in het havengebied dat in die jaren slechts met een havenpas toegankelijk was.

    • Jan A. Somers zegt:

      “Pabean”! Er gaat een signaal naar mijn denktank. Jakatra nog vóór de verovering door JPC:
      Op de Comoren trof Van den Broecke slaven “uyt Paep Ians Landt, Aethiopien”, en in de golf van Aden werd geankerd “voor de stadt Dordori int landt van Pr. Jan”, het huidige Somalië. In een Engels scheepsjournaal uit juni 1612 staat geschreven dat Kaap de Goede Hoop “is within the region and goverment of Prester John” en even verder dat “In this Land of prester John ther was seene by our Men Lyons and monkeyes (…).” In Jakatra werd de naam van de wijk waar de douane, de pabean, was gevestigd, verbasterd tot Paap Janskwartier, later verder verbasterd tot Papenquartier. Het lijkt erop dat hier de Engelse Paep Jans batterij was gesitueerd, op de westoever van de rivier, tegenover het fort.
      Paap Jan, oftewel Presbyter Iohannes. in het Portugees: Preste Joam das Indias; Engels: Prester John; Duits: der Priester Johannes; Middelnederlands: coninc pape jan, Pryester jan, Keyser paepe jan. Een prachtige mythe! De Portugezen hoopten samen met die mythische christelijke vorst Mekka te veroveren in hun strijd tegen de Islam.

      • H.A. Naberman zegt:

        Nou….deze uitleg is verrassend! Het woord pabean betekent in het Indonesisch zowat alles wat op de Dienst in-en utvoerrechten en accijnzen slaat ….. voorzover ik weet. Ik ging ervan uit dat het een samenstelling was met het woord bea.

  8. maassen zegt:

    Beste Bert, je artikel over het zeemanshuis met aandacht gelezen en voor de vraagster misschien interessant om te weten wat ik je wil vertellen. Indien haar ouders ook in de jaren 52-54 daar beheerders waren, het volgende. Ik slaagde eind 51 voor mijn certificaat. Ging naar de practijkcuerus van RH, werd op gegeven moment opgeroepen en moest met drie collega’s naar Hamburg alwaar vier coasters lagen. Oorspronkelijk uit Soanje en werden aldaar opgeknapt. Ik dacht 19 januari vertrokken we uit Hamburg. Het bootje waar ik op zat heette “Tripang” (zeekomkommer). Na veel gedoe kwamen we in Mei aan in Priok. Bij Aden was er een gezonken! Het schip werd onbewoonbaar verklaard, behalve voor de marconist want die hoorde bij “nergens”. Dat was een minder prettig gebeuren. Toen de Vader van het zeemanshuis er van hoorde en mij ook zag als klein manneke, kreeg ik een kamer in het zeemanshuis. Over de kosten moest ik me niet druk maken. Hoe weet ik niet, maar hij heeft het voor elkaar gekregen dat mijn verblijf betaald werd en ik er nog aan over hield. Dat merkte ik toen hij me wat geld gaf en verklaarde dat ze meer betaald hadden dan hij rekende!!
    Ik heb dus heel aangename herinneringen aan die Vader van het Zeemanshuis het was Mei 1952.
    Overigens , toen ik na twee weken nog niets hoorde, ben ik naar kantoor gegaan van RH dat er vlak bij lag en hoorde dat ik mijn contract niet goed gelezen had (helemaal niet dus) en dat ik bij deze uitgezonden was en voorlopig helemaal niet terug ging. Ik kwam eind 1954 weer in NL aan met de Tabinta.
    Er is veel te vertellen over die tijd, ook over Kotja – een dorp van “plezier” en druk bezocht door de zeelui. Toen was het een gewone haven, nu hoorde ik dat het voornamelijik een containerhaven is. En er ook een pretpark in de buurt ligt. Zelf ben ik er nooit meer geweest.

    Groetjes van Jan op Bali (april weer even naar IJmuiden).

  9. Thessy zegt:

    Beste Jan,
    Wat een leuke reactie. Mijn vader was in die tijd inderdaad beheerder van het zeemanshuis. Mijn ouders zijn in 1957 net als vele anderen moeten vluchten. Fijn om te horen dat U mooie herinneringen aan mijn vader heeft. Precies hoe wij hem ook gekend hebben. Altijd begaan met de medemens. Als er iemand in de problemen zat konden ze altijd bij mijn vader terecht en zette hij zijn eigen zorgen aan de kant. Mocht u nog meer te binnen schieten over mijn ouders, tijdens U verblijf in het zeemanshuis, dan hoor ik dat graag van U.
    Groetjes Thessy

  10. Soedibyo zegt:

    Beste Tessy, ik zal naar dat vierkant gebouw, rechts v/d zijstraat Pabean kijken om zeker te zijn of dat vierkant rood gebouw (volgens luchtfoto) de gewezen zeemanshuis is. Volgens de kaart ligt ten Zuiden van het rood gebouw de Bea Cukai (duoanekantoor). Het is wel mogelijk. Als ik uw logeer adres en de datum van aankomst weet, zal ik u naar het adres brengen. Mijn email adres is bij de Redactie van Java Post bekend. Is het u eerste bezoek aan Indonesia na 1956 ?

    • Soedibyo zegt:

      Beste Tessy,
      PS. Om misverstand te voorkomen, nadere verkalring: Ik breng U van Uw logeersadres naar het Zeemanshuis op de datum en uur die u bepaald.

  11. Thessy zegt:

    Op maandag de 28 april staat onze zoektocht in Jakarta gepland, wij logeren de avond van te voren in Bogor. Wij hebben een prive chauffeur die ons rondrijdt op Java en ons die dag ook naar de plaats van bestemming kan rijden. Ik heb bij Bert uw emailadres opgevraagd, als U tijd en zin heeft om daar mee te zoeken, zouden wij dat heel fijn vinden.
    Groetjes Thessy

  12. Thessy zegt:

    Beste lezers van de Java Post,
    Hier even een kort verslag van mijn zoektocht in Jakarta. Dankzij de hulp van verschillende Java Post lezers zijn wij op het haven terrein in Jakarta kunnen komen met onze chauffeur. Het ouderlijk huis stond er helaas niet meer, ze waren tpv het zeemanshuis bezig met afbraakwerkzaamheden, zijn waarschijnlijk net een jaar te laat. Het haventerrein had helemaal niets meer weg van de foto’s die ik gezien heb van vroeger, maar dat hadden wij ook niet verwacht. Wat een rare gewaarwording dat ze daar ergens heel lang geleden gewoond hebben. Na een paar rondjes gereden te hebben op de jalan pelabuhan raya, konden we niks vinden wat ook maar een beetje op hun huis leek helaas. We hebben onze zoektocht voortgezet naar de kerk waar ze getrouwd zijn. Na lang zoeken gelukkig gevonden. Er was daar een vriendelijke man die ons in de registers liet kijken en daar hebben wij de gegevens gevonden van het H. Doopsel van mijn 2 oudste zussen en het huwelijk van mijn ouders. Was erg emotioneel om te zien.
    We zijn hierna op zoek gegaan naar het ziekenhuis waar mijn zussen geboren zijn, het St. Carolus ziekenhuis en hebben dit ook kunnen vinden. Het graf van mijn opa en oma heb ik helaas niet meer kunnen vinden, wat best een domper was. Ze liggen waarschijnlijk tussen Jakarta en Bogor in begraven, neem aan dat ze hun oude dag bij familie hebben doorgebracht en ik weet dat daar nog familie moet wonen, maar door tijdgebrek helaas niet meer naar kunnen zoeken. Al met al een zoektocht met redelijk resultaat. We hebben onze toer op java voortgezet en hebben er alle vier van genoten. Verder zijn we opzoek gegaan naar een mooi en vredig plekje waar wij een deel van de as van mijn moeder hebben uitgestrooid. Dat is bij een mooie boom bij de Borobodur met uitzicht op de rijstvelden en Merapi berg gebeurt. Achteraf denk ik toeval bestaat niet, wij hebben bij Merapi tour & travel geboekt, mijn zus herkende de tempel van een foto waar ze op staat met mijn ouders. Dit was “de plek” om haar uit te strooien. Ze is nu weer gedeeltelijk thuis in haar vaderland. Mijn Missie is voltooid.
    Daarna zijn we een paar daagjes gaan bijtanken op Bali van een emotionele, prachtige onvergetelijke rondreis op Java. Daar hebben we even tijd gehad om alle indrukken te verwerken.
    Bert nogmaals bedankt voor de hulp en verder iedereen bedankt voor de lieve reacties.

    Groetjes van Ron, Thessy & zonen

    • arij smit zegt:

      ik ben arij smit,ik heb in 1955,vier weken gebivakeerd in het zeemanshuis in tj priok,waar uw vader beheerder was,een aardige,en hulpvaardige man,hij had ook wel humor,wij zaten s,avonds vaak voor het zeemanshuis op een muurtje te praten,met een bepaalde grappigheid vertelde hij dan,dat hij een afgekeurde pastoor was,en dat hij de paus,gedag had gezwaaid,en zodoende vader van het zeemanshuis was geworden,uw moeder was er soms ook bij aanwezig,aan de overkant van het zeemanshuis stond het gebouw van de emigratiedienst,en de slagbomen,om naar kampong kotja te gaan,ik was toen nog maar 16 jaar oud,en had al een jaar op de”willem ruys”gevaren,in het zeemanshuis was ik in afwachting van het ms”wonogiri” heb in totaal 20 jaar gevaren,ook als kapitein,ben al een poos gepensioneerd,en denkt vaak terug aan de tijd in ”indonesie” u weet weer wat meer,u kan altijd mailen groeten arij smit.

      • Thessy zegt:

        Beste meneer Smit wat leuk dat U reageert. Ik ben na een link via KRL naar U op zoek gegaan. Heb gezocht in de woonplaats die werd vermeld maar Ik heb uw adres toen niet kunnen achterhalen, helaas. Toen ik uw verhaal las had ik de tranen van geluk in mijn ogen. Eindelijk had ik iets gevonden van iemand die in het zeemanshuis was geweest en over mijn vader schreef. Daarom vind ik het zo leuk dat U nu reageert. Wij zijn inmiddels terug van een fantastische reis op Java en Bali. Voorheen trok het me niet om naar Indonesië te gaan, maar naarmate ik ouder wordt begon het toch aan me te knagen om naar het geboorteland van mijn moeder te gaan. Veel wist ik niet van het verleden. Voor mijn vader en moeder te pijnlijk om over te praten, dus durfde je er ook niet veel over te vragen toen ze nog leefden. Toen ik ter wereld kwam was mijn vader al 54 jaar. Mijn vader was voor ons een fantastische zorgzame vader. Er ging geen dag voorbij zonder een mop verteld te hebben. Maar achter dat vrolijke masker ging veel pijn en verdriet schuil. Als hij over zijn werk in het zeemanshuis vertelde zag je aan zijn gezicht dat hij daar met veel plezier zijn landgenoten, die aan wal kwamen, de “Hollandse kost” serveerde. Ook mijn moeder vertelde over een geweldige tijd daar in het zeemanshuis. Mijn vader kreeg naarmate hij ouder werd steeds meer last van nachtmerrie’s over het jappenkamp, niemand kon hem daarbij helpen. Mijn moeder wilde graag eens terug en dat heeft ze na de dood van mijn vader gelukkig ook gedaan. Ze heeft toen genoten. Het was voor mij belangrijk om het Zeemanshuis te vinden omdat ze daar allebei heel gelukkig zijn geweest. Ik ben met mijn gezin in de straat geweest waar het Zeemanshuis gestaan heeft, maar of ik op de goede plek was zal ik wel nooit weten. Ik heb niks gevonden wat er op leek en op Google earth werd steeds een andere plek aangegeven wanneer je het adres intoetste. Jammer dat ik deze reis nooit met mijn moeder heb kunnen maken, maar ik ben O zo blij dat ik daar ben geweest waar zij samen met mijn vader een mooie tijd gehad hebben.
        Nogmaals bedankt voor uw reactie.
        Groetjes Thessy

      • arij smit zegt:

        hallo thessy,ik vind het fijn,dat ik je heb kunnen helpen met je herinneringen,en je zoektocht,jammer dat zeemanshuis,nostalgie is,ikheb zelf ok nog wel een paar vragen,hoe oud was je vader in 1955,en is hij dan al voor de tweede wereldoorlog naar indonesie gegaan,omdat u schrijft over het jappenkamp,en wanneer is je vader overleden,en woonde je vader en moeder ook weer in zeeland.ik heb zelf ook weleens zitten googlen,maar kende het haventerrein niet meer terug,op een van de oude plattegronden,welke hier op”java post”staan staat ook een bioscoop,die herkende ik wel,dat was niet ver van het zeemanshuis,en naast de weg naar kampong kotja, ok thessy dat was het dan,de groeten aan de familie,en het beste,groeten uit zevenbergen watermolen 36.

      • Thessy zegt:

        Beste meneer Smit
        Mijn vader is voor de tweede W.O vanuit het kloosterleven uitgezonden naar Indonesië. Hij smokkelde daar medicijnen voor de ziekenhuizen. Is toen opgepakt en in het Jappenkamp terecht gekomen. Het was niet zijn keus om het klooster in te gaan. Tijdens zijn geboorte is zijn moeder op het kraambed overleden, als straf moest hij al als klein kind gaan boeten in het klooster van mijn opa. Mijn vader is in 1909 geboren en was dus 46 jaar toen U in het zeemanshuis was. Wanneer hij precies uit het kloosterleven is gestapt weet ik niet maar het is mij ten oren gekomen hij dat na de dood van mijn opa heeft gedaan. Hij is toen beheerder geworden van het zeemanshuis en heeft daar mijn moeder die 17 jaar jonger was ontmoet. Ze zijn zoals velen uit Indonesië moeten vluchten en zijn tijdelijk bij Fam in Nederland ondergebracht. Niet lang daarna kon mijn vader een baan als kok op een legerbasis in Garmisch Partenkirchen krijgen waar hij met het gezin naartoe verhuisde. Vol trots vertelde hij later dat hij voor Elvis Presley ,die daar gestationeerd was, had mogen koken, haha. Uiteindelijk is hij met het gezin in Limburg belandt waar ik ben geboren. Mijn vader is in 1988 overleden. Mijn vader was naast de geestelijke mishandelingen lichamelijk ook helemaal toegetakeld. Naarmate hij ouder werd namen de pijnen op alle fronten toe. Het was verschrikkelijk voor ons om hem zo te zien. Hij is in 1988 gestorven.

      • arij smit zegt:

        hallo thessy,bedankt voor je toelichting,ivm de verdere levensloop van je ouders,vooral van je vader,ik heb nog een punt,en dat vind ik zeer frapant,ca 2 maanden geleden,werd ik benadert door de webside beheerder van het”krl museum”de heer.van lierde,welke een goede bekende van mij is,benadert of ik wilde meewerken,aan het maken van een dvd,waar de oud krl varensgezelen aan het woord komen,aangezien dit een uitstervend ras is,dus is er een camaran en twee dames bij ons thuis geweest,en heb ik een uur lang ”mijn lloydverhalen”verteld ,ook het verhaal van het zeemanshuis in tj priok,en viel de naam van couteren ook weer,dat moet gebeurd zijn toen julie op zoek waren in indonesie,naar het zeemanshuis,is dit nou toeval,of zou dit door hogerhand zijn bestuurd,de dvd is inmiddels klaar,ik heb de copy ook thuis,en telkens als ik er naar kijkt,dat de naam van couteren ook weer mee,onze dochters en kleinkinderen hebben ook een exemplaar,zo zie je maar dat het zeemanshuis weer nieuw leven wordt ingeblazen,en wordt de naam verder verspreid,ok dat was het dan,groeten arij smit.

      • Thessy zegt:

        Beste meneer smit, ik ben begin april n.a.v. Uw verhaal naar Rotterdam gegaan om nog het een en ander te achterhalen bij het KRL museum. Er was daar helaas niks te vinden over de haven van tandjong Priok. Ik ben er heilig van overtuigd dat toeval niet bestaat. Toen ik de graven van mijn opa en oma niet vond was ik echt teleurgesteld ik had daar een deel van de as van mijn moeder achter willen laten. Wegens tijdsdruk moesten we verder. Toen wij later bij de Borobudur waren kreeg ik sterk het gevoel haar daar uit te moeten strooien, tegenover een mooie berg met uitzicht over de tempel en de rijstvelden . Ik stuurde mijn broer en zussen achteraf een foto . Een van mijn zussen stuurde terug, “die tempel kwam me zo bekend voor, ben gaan zoeken ” en ze had een foto v haar met mijn ouders daar bij die tempel gevonden . S’avonds kwamen we erachter dat het die dag dodenherdenking was. En de volgende dag vertelde onze chauffeur dat die berg de Merapi berg was. Het reisburo waar we geboekt hadden had de naam Merapi tour. Dus het heeft allemaal zo moeten zijn.
        Ik zou het leuk vinden om die dvd waar u het over heeft te kopen, dus misschien kunt u mij op de hoogte houden als hij uitkomt.
        Groetjes Thessy

      • arij smit zegt:

        hallo thessy,ik kan wel iets begrijpen over je zoektocht bij het krl museum,in rotterdam,dit is nl een sub.museum,van het originele museum,dit is gelegen te”oudehoorn”in friesland,daar woont ook de oprichter van het museum dhr.van lierde,tevens oud krl stuurman,die had u toen wel verder kunnen helpen,na 1957 wilde de hr soekarno,geen hollandse schepen meer toelaten i indonesie,dit was het begin van de ondergang,van de krl,zodoende zijn de zeelui,van voor 1960,nog krl varensgezellen,ik zal mijn best doen voor de dvd,deze zijn niet te koop,maar zijn bestemd voor het museum.ivm het krl verleden,en zullen gebruikt worden op tentoonstellingen,mijn zeemanshuis verhalen zijn op,in een vorige reactie heb ik mijn adres opgegeven,via het tel,boek,kan u mij altijd bellen,of woont u niet meer in holland,ik wens u,en de uwe het allerbeste in het verdere leven,gods zegen toegewenst,en tot bels,groeten arij smit.

  13. Ælle zegt:

    Lieve Thessy,
    Bedankt voor het inlossen van uw belofte. Blij dat u gezond en wel terug bent op de Javapost.nl
    Jammer dat het zeemanshuis en alle andere ‘monumenten’ niet voor u en uw gezin bewaard zijn gebleven. Wij zijn al dankbaar dat wat van onze familie was overgebleven het er levend vanaf heeft gebracht met symbolische kleerscheuren. De pijn is gebleven.
    Intussen heb ik voor je gezin op Panoramio een mooie serie van méér dan 2000 foto’s gevonden die gemaakt zijn door Ikung Adiwar. Er staat in het begin een foto bij van de Jalan Pelabuhan Raya en van de haven Tanjung Priuk, onze herinneringsplekjes. Pa werkte voor de KPM.
    http://www.panoramio.com/user/3702693?with_photo_id=90351655
    Laat af en toe iets van u horen. Okay?

    • Thessy zegt:

      Lieve Elle,
      Bedankt voor de link ik ga er meteen op kijken.
      Ook ik ben dankbaar dat mijn familie in die periode heelhuids in Nederland is aangekomen. Ik heb op internet een foto gevonden waarop het zeemanshuis beklad was met allerlei beangstigende leuzen tegen de blanken. Door beide ouders werd vrijwel niet gesproken over de gebeurtenissen die daar hebben plaatsgevonden. Mijn vader wilde niet meer terug vanwege het trauma dat hij had opgelopen in het jappenkamp, plus het feit dat hij met zijn gezin zoals velen uit Indonesië moest vluchten. Mijn moeder vertelde alleen maar hoe goed ze het daar hadden en hoe mooi het was. Zij is na het overlijden van mijn vader ook nog een keer terug geweest. Wat heeft zij toen genoten van die reis. Ik heb nu met eigen ogen gezien hoe mooi Java is en heb daar vaak gedacht, je zou maar gedwongen worden je vaderland achter te moeten laten!
      Ps Ik zal zeker nog wat van mij laten horen.
      Liefs Thessy

  14. Surya Atmadja zegt:

    @ Thessy
    Leuk je verslag te lezen.
    V.w.b de graven van je grootouders moet je mss proberen bij de diverse Christelijke of Kuburan Belanda(Hollandse Kerkhoven) in de Jakarta , Depok ( veel Indische mensen) en in Bogor .

  15. Wil Maassen zegt:

    Mijn vader heeft met zijn familie in het beschreven gebied gewoond tussen 1949 en 1959. In 1995?hebben een oom en tante en hun partners Indosie na jaren weer bezocht. Ze zijn ook in Priok geweest.

    Op de foto’s van dat laatste bezoek zie ik het volgende:

    Over een brede met modder bedekte weg lopen ze naar de wijk waar ze vroeger gewoond hadden. Het lag destijds tussen de kampong en het verblijf van de havenwerkers. Ze passeren een moskee-achtig gebouw. Er zit een bolvormig deel op het dak. Hoewel het gebouw van recente datum lijkt, is al het omliggende gebied braakliggend terrein. Er ligt overal een dunne laag puin. Vegetatie in de vorm van struiken en bomen heeft zich er een weg door gebaand. Hier en daar loopt een greppeltje gevuld met water.

    Buiten enkele erfafscheidingen nabij de moskee staat er geen enkele muur meer rechtop. In plaats daarvan tekent de fundering helder af waar de huizen voorheen gestaan hebben. Ze naderen de plek dichtbij “ons” oude huis. We blijken buren te zijn van de moskee. Ook hier een scheidingsmuurtje.

    Dan twee foto’s van de jachtclub. Het gebouw lijkt veel kleiner dan ik op foto’s van direct voor enna de oorlog zie. Wel ziet alles er redelijk onderhouden uit. Anders dan vroeger kent het nu op de begane grond een houten hekwerk en op de eerste etage glazen vensters. Als ik er een oudere foto langs leg is duidelijk te zien dat het beslist de jachtclub is…

    • Chris zegt:

      Mijn vader heeft met zijn ouders gewoond aan djalan dayak nr. 14 midden jaren 40 in Tanjun Priok. Het waren toen bungalows die daar waren.. Ik ben op zoek naar wat foto’s van toen van die omgeving? Zijn vader was hoofdinspecteur bij de politie daar

  16. I was born in Priok and live here until now, I can help you if you need me. Thank you !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s