‘Jongens, laten we dit huis sparen’

Weigeraars op Java

Door Anne-Lot Hoek

Drie Nederlandse militairen die weigerden een kampong in brand te steken tijdens de eerste politionele actie, belandden in de cel. Tijd voor eerherstel. Een reconstructie.

Mariniers op Oost-Java

Het is 11 augustus 1947, drie weken na het begin van de eerste politionele actie, de oorlog die Nederland is begonnen tegen de jonge Indonesische Republiek. In de Oost-Javaanse kampong Soetodjajan nadert een patrouille van Nederlandse mariniers. Ze kammen de huizen uit op wapens. Daarna beginnen de militairen een nauwkeurig afgebakende strook van vijfhonderd bij tweehonderd meter plat te branden. Een Indonesische tiener probeert het wapen van een Nederlandse soldaat die zijn huis binnendringt af te pakken. Hij wordt ter plekke geëxecuteerd. Ook een andere jongen die verzet tracht te plegen, wordt onmiddellijk doodgeschoten. De mariniers gaan vervolgens van huis tot huis terwijl dorpelingen ontredderd toekijken naar de omhoogslaande vlammen.

De actie is een represaillemaatregel. Een dag eerder zijn een Nederlandse jeep en een truck op landmijnen van Indonesische verzetsstrijders gelopen bij de militaire post Pakisadji langs de weg naar Malang, niet ver van de gedoemde kampong. Alle sporen wijzen erop dat de mijnen zijn gelegd door ‘terroriserende Republikeinse benden’ die zich schuilhouden in de kampong Soetodjajan, aldus kapitein Hendrik Grijzen in een verslag dat hij na de acties opstelt. Het is daarom volgens hem ‘tactisch noodzakelijk’ het noordelijke gedeelte van de kampong ‘te elimineren’.   

Onschuldige burgers

Twee zogenaamde ‘geweergroepen’ krijgen de opdracht in actie te komen. Voorafgaand aan de patrouille ontstaat onder de mariniers een felle discussie, omdat bij de actie ook slachtoffers kunnen vallen onder onschuldige burgers. De achttienjarige marinier Johannes de Hoog zegt op hoge toon dat ‘hij zeker niet meedoet aan het in brand steken van een kampong als represaillemaatregel’, zo staat te lezen in een getuigenverklaring. Tijdens de patrouille meldt marinier De Hoog opnieuw dat hij niet aan het platbranden van de huizen mee kan doen. De actie strookt niet met zijn ‘christelijke overwegingen’. Ook luitenant Louis Stokking (28) weigert mee te doen.

Het tweetal krijgt te horen dat ze hoge straffen riskeren als ze weigeren bevelen op te volgen. ‘Weet wat je doet,’ roept luitenant Hans Herklots (26) de weigeraars toe. ‘Ik weet wat ik doe en ik blijf erbij,’ antwoordt Stokking, zo staat te lezen in zijn vonnis van de Krijgsraad bij de Zeemacht in Oost-Indië. Ook marinier De Hoog houdt voet bij stuk. Een derde militair sluit zich niet veel later bij hen aan. Sergeant Marinus Smit (33) – die leiding geeft aan een geweergroep – is al wel begonnen met het platbranden van huizen, en wordt omringd door vrouwen en kinderen die hem smeken hun woningen te sparen.

Dan kan hij het niet langer aan. Ook hij komt in conflict met zijn christelijke principes. Hij zit al langere tijd op de post Pakisadji en er is volgens hem nooit een schot gevallen. Van gevechten met de vijand is helemaal geen sprake, aldus Smit. Hij ziet niet in hoe de aanvoer van landmijnen door het platbranden van de kampong kan worden voorkomen. Dat er met het platbranden beter zicht op de vijand kwam, gelooft hij niet; een zogenaamd schootsveld wordt namelijk nooit drie kilometer van een post gemaakt en er moeten dan ook struiken en bossen aan de voorkant verwijderd worden, wat in Soetodjajan niet gebeurde. Smit is net als De Hoog en Stokking niet overtuigd van de militaire noodzaak van de actie, die hij vooral ziet als een zinloze wraakoefening tegen onschuldige burgers.

Te midden van de brandende huisjes en in paniek rond rennende bewoners komt het tot een botsing tussen luitenant Hans Herklots en sergeant Smit, die hij aantreft met een netje eieren die hij ergens heeft gevonden, nadat hij had besloten niet langer mee te doen. ‘Wat heb je daar in je handen,’ briest Herklots. ‘Eieren,’ antwoordt Smit droogjes. ‘Als de baas van de zaak eieren gaat zoeken, zal er van de uitvoering van orders wel niet veel terechtkomen,’ constateert Herklots ontsteld. De luitenant beveelt Smit zich onmiddellijk weer aan het hoofd van zijn groep te stellen. Smit volgt het bevel op en even later loopt hij weer een woning binnen waar vrouwen en kinderen zitten. En wederom kan hij het niet over zijn hart verkrijgen het huis in brand te steken. ‘Jongens, laten we dit huis sparen,’ roept Smit tegen zijn kameraden. Het komt opnieuw tot een hoogoplopende discussie. ‘Je bent een smerige lafaard als je dit huis in de fik steekt met die vrouwen en kinderen erbij,’ valt een van de mariniers Smit bij. ‘Dat is nogal mooi om zoiets te beweren,’ roept een marinier die in de aanslag staat om het huis af te branden. Hij laat het er niet bij zitten en haalt sergeant Jacobus van Tuinen (31) erbij. ‘Ik vind het verschrikkelijk om die huizen in brand te steken,’ zegt Smit tegen Van Tuinen.

Het mag niet baten. De laatste geeft de bewoners opdracht het huis uit te gaan en geeft de militairen die in de aanslag staan de opdracht het alsnog af te branden. Van Tuinen en Herklots, het tweetal dat leiding geeft aan de actie, stelt daarna orde op zaken in de eigen gelederen. Weigeraars Smit, De Hoog en Stokking laten ze door hun kameraden ontwapenen en op transport stellen naar de nabijgelegen stad Malang, die onder controle van de Nederlanders staat.

Te intellectueel

Pakisadji

De drie mariniers zitten een half jaar in de cel voordat ze op 5 januari 1948 voor de Zeekrijgsraad in Surabaya moeten verschijnen. De weigering bevelen op te volgen wordt het drietal streng aangerekend. De Krijgsraad spreekt in de drie vonnissen steeds van ‘opzettelijke ongehoorzaamheid gepleegd in tijd van oorlog waarbij de schuldige opzettelijk in zijn ongehoorzaamheid volhardt’. Sergeant Smit en luitenant Stokking wordt daarenboven verweten dat ze als leidinggevenden het slechte voorbeeld gaven, wat ‘demoraliserend’ zou hebben gewerkt op de mariniers. De weigering van De Hoog wordt enerzijds toegeschreven aan zijn jeugdigheid. Anderzijds wordt hem verweten dat hij met zijn ‘intellectuele capaciteiten’ (De Hoog deed de derde klas van het gymnasium) overwicht op de anderen uit zijn groep uitoefende. In beroep bij het Hoog Militair Gerechtshof stellen de raadsheren dat hij verstandig genoeg was om te kunnen beseffen dat zijn ideeën, ‘welke allerminst strookten met goede militaire opvattingen’, een verderfelijke invloed konden uitoefenen op ‘de meer eenvoudigen van geest’. Daarom heeft De Hoog volgende de rechters ‘een zware schuld op zich geladen’. De Krijgsraad gaat zelfs zover De Hoog als gevaarlijk te bestempelen: ‘mede gelet op de persoonlijkheid van beklaagde, wiens zelfbewustzijn van een gevaarlijk karakter is gebleken’.
In hoger beroep krijgt Smit maar liefst tweeënhalf jaar cel opgelegd, Stokking twee jaar en De Hoog anderhalf jaar. Het is voor zover bekend het enige geval van veroordeling van uitgezonden Nederlandse weigeraars tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog.

Kamervragen

Na hun veroordeling blijft het oorverdovend stil in Nederland, ook bij critici van de oorlog als Het Parool en Vrij Nederland, die de verrichtingen van het Nederlandse leger nauwgezet volgen. Pas als de mariniers al meer dan een jaar in hun cel in Surabaya zitten, komen er mensen in actie die zich om hun lot bekommeren. PvdA-fractievoorzitter Marinus van der Goes van Naters en partijvoorzitter Koos Vorrink stellen op 14 oktober 1948 Kamervragen over de kwestie. Geldt ‘Befehl ist Befehl’ soms in de Nederlandse rechtsstaat, vragen zij partijgenoot en premier Willem Drees en KVP-minister van Overzeese Gebiedsdelen Maan Sassen. Is het niet juist zo dat de mariniers het bij het rechte eind hadden met hun weigering? De parlementariërs vinden een gewillig oor. ‘Uit de processtukken en de bijgevoegde topografische kaart is de militaire noodzaak niet overtuigend gebleken,’ schrijft minister Sassen aan Louis Beel, op dat moment Hoge Vertegen­woordiger van de Kroon, de hoogste autoriteit in wat dan nog Batavia heet.

Daarna blijft het lang stil. In januari 1949 gaat er een briefje van Batavia naar Den Haag waarin wordt gerept van ‘een ongelukkige samenloop van omstandigheden’ waardoor ‘is verzuimd gegevens in te winnen’ die nodig zijn om de Kamervragen te kunnen beantwoorden. Hier lijkt sprake van bureaucratische obstructie.

Verstandelijk gehandicapt

Pas op 2 juni 1949 komt het antwoord van de regering. Toegegeven wordt dat niet is gebleken dat de kampong ‘vijandelijke elementen’ herbergde. Ook vonden de militairen wapens noch springstoffen. Toch blijft de Nederlandse regering pal achter het vonnis van de Zeekrijgsraad staan, want er was volgens hen ‘allerminst sprake van een mensonterende opdracht’. Conclusie: ondanks aanvankelijke twijfel in de boezem van het kabinet sluiten de gelederen zich weer.
Op het moment dat de antwoorden de Kamer bereiken, zijn ze overigens achterhaald, want eind april 1949 worden de drie mannen vrijgelaten nadat ze van koningin Juliana gratie hebben gekregen.

En dat is wat ze wel verdienen, vindt Max van der Werff, onderzoeker en oprichter van de website 7mei.nl, waar hij voor eerherstel pleit. Hij heeft een Javaanse vader en beet zich de afgelopen jaren vast in de affaire van de drie mariniers. Onlangs bezocht hij de kampong Soetodjajan. ‘De dag na de brandstichting is de weg gesloten die de mariniers zogenaamd veiliger probeerden te maken. Waarom brand je een dorp af om een weg veiliger te maken terwijl je diezelfde weg de volgende dag sluit? En door het afbranden van het dorp kwam er ook geen beter zicht op de vijand. Het ging gewoon om een wraakactie tegen onschuldige burgers.’

Van der Werff sprak met twee bewoners die zich de aanval nog levendig kunnen herinneren. Een 92-jarige anonieme getuige vertelde dat een van de jongens die werd geëxecuteerd verstandelijk gehandicapt was. Zelf werd hij door Nederlandse militairen aangehouden en tijdens ondervragingen op zijn kop gehangen en met stokken geslagen. De andere getuige, de 94-jarige Jasman, vertelde dat er tijdens ondervragingen een stroomdraad met een knijper aan een van zijn vingers werd bevestigd. Van der Werff: ‘We willen het niet horen, maar Nederlandse militairen hebben zich wel schuldig gemaakt aan martelen. Ik noem het gewoon oorlogsmisdaden.’

Voormalig lid van de Krijgsraad voor de Landmacht in Indië en latere diplomaat Herman Burgers, inmiddels 85, bevestigde onlangs in de Volkskrant dat Nederlandse militairen, niet terugdeinsden voor marteling: ‘Marteling, het opzettelijk pijn en letsel toebrengen aan een weerloos slachtoffer, gebeurde routinematig. Er werd vaak gemarteld met elektrische stroom, dat is handig en schoon en men kan daar de veldtelefoon voor gebruiken. Maar er waren ook andere methoden.’

Jarenlang was praten over mogelijke oorlogsmisdaden in Indië taboe. Maar dat veranderde nadat oud-minister van Buitenlandse Zaken Ben Bot in 2005 ‘spijt’ betuigde voor het aangerichte leed. In 2011 kregen zeven weduwen uit het dorpje Rawagede, waar Nederlanders een bloedbad aanrichtten, door de rechtbank een schadevergoeding toegekend voor geleden schade. Op dit moment loopt er een gelijksoortige zaak die is aangespannen door nabestaanden van de moordpartijen in Zuid-Sulawesi die werden gepleegd door de beruchte kapitein Raymond Westerling en zijn mannen.

Nooit over gesproken

In de zaak van de drie mariniers zijn de hoofdpersonen overleden. Gerardus Stokking, zoon van Louis Stokking die in 1989 overleed, wist dat zijn vader in voormalig Nederlands-Indië had gevochten maar kwam pas na de dood van zijn vader achter de gebeurtennissen tijdens het leegruimen van het ouderlijk huis. ‘Mijn broer en ik vonden getikte brieven en verslagen van vonnissen. Daardoor wisten we wat er was gebeurd.’ Stokking bleef zijn hele leven militair en is in de jaren vijftig naar de Antillen uitgezonden voor de marine. ‘Het incident heeft hem wel zijn strepen gekost,’ aldus zoon Gerardus.

Van Marinus Smit is weinig bekend. De van herkomst Noordwijkse marinier had geen kinderen en is in 1994 op 79-jarige leeftijd overleden.

Johannes de Hoog, op latere leeftijd

Nicoline de Hoog krijgt kippenvel als ze hoort over de verborgen geschiedenis van haar in 1980 overleden vader. Hij heeft er tijdens zijn leven nooit over gesproken. ‘Het enige wat hij aan mijn zus en mij vertelde over zijn verblijf in Indonesië, was dat als je daar heel hard op de grond stampte, er vogelspinnen naar beneden kwamen.’ Toch verbaast het haar niets dat haar vader weigerde mee te doen aan het platbranden van huizen van onschuldige burgers. ‘Mijn vader was een vrije geest, iemand die heel erg opkwam voor zijn principes. Het was iemand met gevoel voor rechtvaardigheid.’

Nadat Vrij Nederland Nicoline de Hoog benaderde, is ze gaan graven in het verleden van haar vader en heeft ze uitgebreid gesproken met een familielid die zelf niet in de publiciteit wil. Daaruit komt het volgende beeld naar voren: De Hoog heeft verschrikkelijk geleden in de gevangenis in Surabaya. Hij zat tussen criminelen en moordenaars. Na zijn gratie kregen hij en de andere twee militairen nooit eerherstel, maar wel verstrekte de Nederlandse overheid een schadevergoeding. Van dat geld kocht hij studieboeken.

Na zijn straf keerde De Hoog terug naar zijn geboortestad Rotterdam. Hij wilde eigenlijk theologie studeren en dominee worden, maar het werd psychologie bij een hoogleraar van wie hij volgens dochter Nicoline enorm veel erkenning kreeg. Van zijn christelijke principes, waarop De Hoog zich in Indië beriep, deed hij in de jaren erna afstand. ‘Mijn vader wilde er niets meer mee te maken hebben. Het was een heel gedoe rondom de doop van mijn zus en mij, of dat nou wel of niet moest, mijn moeder wilde dat wel, ze waren het daar niet over eens.’ Toen haar ouders scheidden was Nicoline vijftien jaar oud. Drie jaar later overleed haar moeder, kort daarop haar vader. ‘Achteraf denk ik dat mijn vader er niet over sprak omdat hij ons er niet mee lastig wilde vallen en te jong vond om erover te praten. Ik vind het erg jammer dat ik hem niet meer kan vragen hoe hij deze gebeurtenis een plek in zijn leven heeft gegeven.’

Nicoline ziet haar vader nu als een held. ‘Ik ben er heel trots op dat mijn vader geweigerd heeft.’ Onderzoeker van Max van der Werff: ‘Dat deze drie mariniers principieel weigerden een oorlogsmisdaad te plegen en jarenlange gevangenisstraffen op de koop toe namen vind ik enorm bewonderenswaardig.’

Naar aanleiding van het onderzoek door Van der Werff zijn door de PvdA-Kamerleden Angelien Eijsink en Frans Timmermans Kamervragen over de kwestie gesteld. Hierin wordt niet alleen opgeroepen het drietal eerherstel te verlenen, maar ook om hen als voorbeeld te laten dienen van ‘dat wat wij van onze militairen verwachten en waar wij fier op kunnen zijn’.

x

Dit artikel verscheen eerder in Vrij Nederland, op 10 juli 2012.

Nawoord Java Post:
De Kamervragen werden door Minister Hillen (Defensie) op 17 september 2012 beantwoord. Zijn belangrijkste uitspraak: “Ik acht het (…) niet zorgvuldig de toetsing van het gedrag van deze mariniers te herbeoordelen aan de hand van de hedendaagse normen en met de wetenschap van nu”. M.a.w. er was geen aanleiding nog iets met deze zaak te doen. Zie: https://zoek.officielebekendmakingen.nl/ah-tk-20112012-3478.html

x

Dit bericht werd geplaatst in 3. Bersiap en Merdeka, 1945-1949 en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

28 reacties op ‘Jongens, laten we dit huis sparen’

  1. jan maassen zegt:

    Met heel veel interesse heb ik bovenstaand artikel gelezen. Het kan niet anders of deze drie mensen waren heel moedig om onder deze omstandigheden in zo’n gezelschap de moed op te brengen om deze misdaad tegen onschuldigen begaan. Men kon er uiteraard van overtuigd zijn dat eventuele “schuldigen ” niet (meer) ter plaatse aanwezig waren. Dit zijn in mijn ogen ware helden.
    Wat meer van die helden op regeringsniveau en de beschamende vertoning 1945-1949 was nooit gebeurd.
    jan maassen

  2. j.w.hoegen. zegt:

    en dat allemaal de schuld van politici.
    zie : diplomatei of strijd van j.j.p.de jong.

  3. hansvschaik zegt:

    Er werden strafboeken bijgehouden, een voorbeeld is te zien in onderstaande link: een soldaat 2de klasse Hasan. Overigens opvallend: Zie de naam van de korpscommandant reserve kapitein Westerling (22 april 1948).
    Zie:
    http://www.hvschaik.eu/strafboek/strafboek.htm
    (ik kan hier geen scan plaatsen, dus doe ik het maar zo.)

  4. koppieop zegt:

    Van twee zinnen die ik hier lees, stond ik eerst stomverbaasd; later maakten ze me boos

    1) …..De Krijgsraad gaat zelfs zover De Hoog als gevaarlijk te bestempelen: ‘mede gelet op de persoonlijkheid van beklaagde, wiens zelfbewustzijn van een gevaarlijk karakter is gebleken…..

    Ik heb bezwaren tegen het militaire instituut, maar ben redelijk genoeg om toe te geven dat het een noodzakelijk kwaad is, en dat De Hoog moet worden beschouwd als een dienstweigeraar. Maar het wil er bij mij niet in dat hij gevaarlijk is geleken omdat hij zich heeft verzet tegen het doden van ONSCHULDIGE burgers!
    Zelfs indien die mensen inderdaad hun verzetsstrijders hadden geholpen, waren zij dan toch misdadigers?

    2)…..Toch blijft de Nederlandse regering pal achter het vonnis van de Zeekrijgsraad staan, want er was volgens hen ‘allerminst sprake van een mensonterende opdracht….

    Nogmaals het doden van ONSCHULDIGE burgers, is dat een verheffende opdracht? Hoe is het mogelijk dat de hoogstgeplaatste militaire EN burgerlijke autoriteiten daar zo over denken?

    Groeten!

  5. hansdekoning zegt:

    Een mooi verhaal, waarin mij vooral treft dat het mariniers waren, die dienst weigerden. Zij hadden immers ongetwijfeld van collega’s gehoord, dat die ingezet waren bij het opvissen van lijken uit de Kali Brantas van blanke vrouwen en kinderen, die door de pelopors bovenstrooms rug aan rug gebonden in de rivier waren gegooid. Dat betrokken mariniers ook na het horen van dergelijke ervaringen mensen bleven is ongetwijfeld bewonderenswaardig. Ik denk niet dat het ministerie van defensie in staat is tot eerherstel. Okk nu nog niet.

  6. Sander zegt:

    Het heeft alles een beetje weg van die ene scene in de film ‘Platoon’ waar US-soldaten ook een dorp platbranden en een verstandelijk gehandicapte jongen er mede het slachtoffer wordt !
    Het zien van de gevolgen van Merdeka deed beslist de Nederlandse jonge gemoederen veranderen in een dikwijls nietsontziende wraak waarbij maar als te vaak ook onschuldigen vielen.
    Mensen met té christelijke principes behoren naar mijn mening niet thuis in een militaire organisatie en zeker niet toendertijd ! Een ding dient echter gezegd te worden: Leuk dat er nu mensen zijn die op de fouten van landgenoten tikken van toen, maar vergeet a.u.b. niet óók op die jatten van de ploppers en medelopers te blijven tikken, want daar zijn er meer dan genoeg van geweest die enorme schuld op hun hebben geladen ten koste van heel veel onschuldige weerloze mensen. Leuk dat Nederland nu uit spijtbetuigenis gelden overmaakt naar Indonesie,
    echter wanneer maakt Indonesie nu eens gelden over naar Nederland voor het geleden leed van zovelen eens woonachtig aldaar en getekend door jarenlange kampervaringen en oorlogs-omstandigheden ? Aan hen schijnt nu niemand meer te willen denken, het is per slot van rekening zo ver van ons vandaan geschiedt en we hebben totaal geen weet van hetgeen daar nu precies is gebeurt. Eigenlijk willen we het ook niet meer weten. Daarvoor hebben we dan de commissie zowiezo welke nu eindelijk eens voor altijd tracht uit te pluizen hoe slecht die Nederlandse militairen in Indonesie te keer gingen. Hallo, bent U nog van zinnen ?

  7. Peter Holsbergen zegt:

    Met deze veroordeling, door de krijgsraad, van de drie Mariniers die weigerden om oorlogsmisdaden te plegen, bevordert de Krijgsraad het plegen van oorlogsmisdaden.
    Los daarvan je kan geen oorlogsmisdaden plegen bij een Politionele actie, het zijn dan moorden gepleegd door militairen.
    Peter Holsbergen

  8. Margarethe Soesman zegt:

    Ik vind het jammer dat we nu ineens gaan zeggen van wat ze er “toen” was gebeurd. Ik zat niet in de marine of in het leger. Ik was wel er bij toen de oorlog kwam en de jaren in de verscheidene kampen waar we toen moesten ons zo veel mogelijk, blijven leven. Toen ineens was de oorlog over, maar toen wij net voor een paar weken in Soerabaja waren. De oorlog met de pelopers is ineens voor ons deur. We zaten in de eetkamer. Waar onze 2 oma’s, de schoondochters en de 3 kinderen. (mijn broer, mijn nichtje en ik 9, 5 en ik 6 jaar) Er waren mensen die gilde, “help me” en een heleboel van schieten, verscheidene door ons huis. Wij lagen toen op de grond. Maar ik kan het nog allemaal weer door leven. Wij eindelijk opgepakt. En toen uren lange dagen en het maar af vragen. Want gebeurt nu. Wij eindelijk met een trein of een afgebrande suikerfabriek.
    Waar we daar in een heel kleine kamer voor maanden lang en toen weer naar een andere plaats, Onze vrouwen verdeeld naar verscheidene andere kampen. Wij zijn toen bevrijd geworden op 6 Juni 1946. Waar mijn oom ons vond in de Red Cross en ons naar huis bracht.
    Voor ons was het nu om dus door te gaan. Nu kan ik zeggen dat het nog altijd iets dat door mijn leven ik gevolgen van heb. Maar ik nu door al die jaren, is er eigenlijk niets veranderd.
    Want wij hebben dus al medejaren met Korea, met Vietnam, met niet al de gevechten dat er
    dus meer mensen zijn die dronken worden op macht, op meer geld, meer dit. Maar het leven is
    helemaal niets zo verandert.
    Ik heb geen carte blanche gehad in dit leven, maar ik het wel heel vroeg geleerd om dus weer iedere keer op staan en door gaan. Ergerns hebben wij dus toen geleerd om zonder iets weer
    te leven. Met 5 gulden en een textiel bon, een I,D.van het rode kruis en naar huis.
    Dus aan een government te geloven en door ons wat ons vertelt wordt. “Wij helpen jullie. ”
    Geloof het maar niet.
    Ik ben niet een held. Maar ik ben zo erg blij met wat ik nu heb.” Een huis met een tuintje ommuurd, in een leuke gezellige buurt. Ik help waar ik kan.
    Spreek dus niet, waar je niets van weet. Zoals een oorlog en de gevolgen van een oorlog.
    Nooit hun huis met alles en nog wat, want dat heeft nu die andere overmacht. Maar wel
    het feit dat je dus nog weet van je family die niet thuis kwam, mijn oma en haar 2 kind, mijn oom
    waar we niet van weten, waar ze begraven zijn. Er zijn geen winners in een oorlog.

  9. P.Pinchetti zegt:

    Ook ik en mijn nog in leven zijnde zuster zijn slachtoffer geweest van de ellende wo2 met Japan en de bersiapperiode, wij zijn de twee enige overlevenden van ons gezin. Ik kan me volledig indenken wat hierboven allemaal aan commentaar en persoonlijke opinies ge-opperd is, ook ik ondervind nog blijvend alle nare herrinneringen aan die tijd waarvan je als kind getuige was, en alle blijvende materieele en psychise schade. De naarste herrinneringen uit de bersiapperiode waarvan je toen als ooggetuige de wrede moorden etc.etc. van nabij meemaakte kan je nimmer een plek geven, het blijft je tot je dood achtervolgen. Echter ik kan het ook niet bevatten dat onze regering en krijgsmacht toendertijd orders uitvaardigden om hele kampongs uit te roeien en deze als legale oorlogshandeling kwalificeerde ter bescherming van eigen belangen. Dat vele kampongburgers de Nederlanders liever zagen verdwijnen kan ik me voorstellen na wat ze door het kolonisatieverleden hebben geoogst, maar dat vrouwen/kinderen/ouden van dagen als een direct gevaar werden gekwalificeerd en daarvoor uitgeroeid moesten worden, staat voor mij gelijk aan genocide gerelateerd aan de Nazi-code “befehl ist befehl, ausradieren!” Ik heb zeer veel eerbied voor die drie mariniers die weigerden het “misdadige bevel” in strijd met mensenrechten uit te voeren en alle daaruit voortvloeiende (belachelijke) consequenties met opgeheven hoofd tegemoet te zien! BRAVO !!!, met alle respect!!

  10. Wilma zegt:

    De bersiaptijd was vreselijk en daar kan ik P.Pinchetti gelijk in geven.
    Mijn vriend moest voor 7 broertjes en zusjes zorgen als 15jarige, Pa in een Jappenkamp.
    Hij heeft veel slachtpartijen gezien, maar praat er nooit over.
    Het huis werd in beslag genomen.
    Het moeilijkste is, en dat begrijp jij wel Peter, dat zo”’n trauma nooit meer te genezen is.
    Altijd angsten

    • P.Pinchetti zegt:

      Ja Wilma, ik weet excact wat je vriend tot heden ten dage blijft achtervolgen en die trauma`s zijn i.d.d. niet te genezen, ondanks psychiatrische hulp en begeleiding, wel is het zo dat, afhankelijk van je eigen wilskracht, je het op een plaats kan zetten of het inkapselt waardoor je er niet direct mee geconfronteerd zal worden, doch het voor altijd uit je herrinering wegbannen is onmogelijk. Er blijven momenten dat het onverwachts weer boven komt en aan jou dan hoe je het opvangt etc. Het blijft moeilijk en dat weet ik uit ondervinding. Helaas blijft dat altijd zo, wat je als kind aan gruwelijke (ook fijne) ervaringen beleefd hebt, zal je hele leven in je geheugen vast zitten.

  11. Ed Vos zegt:

    Na lezing van dit verhaal wil ik er toch dit opmerken dat wij de soldaten die aan de politionele acties deelnamen niet met een collectief en nationaal schuldgevoel opzadelen. De politionele acties werden niet georganiseerd door de soldaten maar door de Nederlandse regering.

    Je vraagt je af ook af of de misdragingen der soldaten vaak het rechtstreekse gevolg waren van krijgshandelingen en niet van indoctrinatie en intimidatie door bijvoorbeeld hun officieren.

    Kleinerende behandeling door die officieren, hun machtwellust (bevel is bevel), lijken mij al voldoende om te veroorzaken dat die soldaten afgestompt raakten en ongevoelig voor wreedheden.

    Ja,wanneer je exact werd uitgelegd werd welke technieken je moest gebruiken om de vijand aan de praat te krijgen, hoe je hen tijdens hun vlucht moest neerschieten, hoe je een dorp moest platbranden, dan lijkt het me niet onlogisch dat zij er later later een oorlogsyndroom aan overhouden.

    Uiteraard vreemd dat tijdens WOII de Nederlanders vochten tegen hun bezetters, terwijl na afloop daarvan Nederland zelf troepen stuurde om te bezetten..Bestond Indonesie dan niet in hun ogen (lees in de ogen van de Nederlandse regering)?

  12. HenkAnthonijsz zegt:

    Ed Vos.
    Niet vreemd dat de Nederlandse regering militaire troepen stuurde naar de Oost.
    In haar ogen was er nog een “kolonie Nederlands-Indië”. Die moest worden hersteld.
    De in augustus 1945 door Indonesische leiders uitgeroepen “Republiek Indonesië”, dus een onafhankelijke staat, werd niet door de Nederlandse regering erkend.
    De Nederlandse regering noemden de militaire acties dan ook “politionele acties” en van Indonesische zijde een “onafhankelijkheidsstrijd”.

    • Jan A. Somers zegt:

      Het was geen kolonie, maar een deel van het Koninkrijk der Nederlanden. Zie Grondwet 1922.

      • Surya Atmadja zegt:

        Dus , is de Nederlandse regering verantwoordelijk geweest voor alle ellende tot en met de soevereiniteitsoverdracht. ?

      • Jan A. Somers zegt:

        Voor de afwikkeling van de oorlogssituatie in Zuid-Oost Azië was het gezag tijdelijk in handen gelegd van SEAC, rechtstreeks onder Churchill en Truman. Hierbij werd het Japanse leger opgedragen rust en orde te handhaven. De situatie in Indië werd door Mountbatten aanvankelijk onderschat totdat zijn vrouw op 26 september met alarmerende berichten van RAPWI uit Batavia kwam. Dit gezag werd aan Nederland overgedragen in (eind?) maart 1946. De bersiap was toen al door SEAC neergeslagen.
        Na deze periode kwam de periode met de afwisseling tussen diplomatie en strijd (zie J.J.P. de Jong, 1988). Hierbij zijn vooral door de politiek in Den Haag en Djokja grote fouten gemaakt waar beide regeringen verantwoordelijk voor kunnen worden gesteld. Fouten waardoor aan beide kanten de militairen dachten te moeten optreden. Ook hiervoor kunnen Den Haag en Djokja verantwoordelijk worden gehouden.
        Ik praat niet graag over verantwoordelijkheden, dat leidt alleen maar tot het inwisselen van doden voor geld. Voor mij is de situatie met de soevereiniteitsoverdracht tot een eind gekomen, laten we daarvan genieten. Wel blijven herdenken!

      • R>L.Mertens zegt:

        Dus vanaf 1922 geannexeerd! Volk en land in het bezit van het koninkrijk Nederland!
        Dus bezet gebied!!

      • Jan A. Somers zegt:

        Nee hoor, een staatkundige upgrade. Van kolonie tot gebiedsdeel, met eigen rechtspersoonlijkheid en financiële zelfstandigheid.

  13. A nony mouse zegt:

    Wie was Ibrahim Datoek Sutan Malaka (1897-1949)?
    Legendarische marxistische voorman die in januari 1946 opriep tot het vormen van een volksfront: de Persatoean Perdjoeangan. Op 17 maart 1946 werd hij gearresteerd en gevangengenomen: Soekarno kon geen radicalen gebruiken, nu er onderhandelingen met Nederland aan zaten te komen.
    Hij bestreed zowel de Nederlanders als de regering van de Republik Indonesia.
    Verbleef van 1913 tot en met 1919 in Nederland en studeerde aan de Rijkskweekschooll in Haarlem. Leed aan acute tuberculosis en verweet de kou in Nederland ervan.
    Op bevel van TNI-officier luitenant Soekotjo van Batalyon Sikatan, Divisi Brawijaya , werd op 21 februari 1949, Tan Malaka geëxecuteerd.
    Hij schreef het boek Dari Pendjara ke Pendjara (Dagboek) Van Gevangenis naar Gevangenis), Djakarta : Widjaya, 1947.

    • Surya Atmadja zegt:

      Hij en zijn “rode”vrienden waren de zgn die hards die tegen Soekarno( R.I) streden omdat Soekarno en Soetan Sjahrir te veel naar de Nederlanders luisteren.
      Dankzij Nederland werd het een chaos op Java , de schending van Linggardjati overeenkomst , buiten de APRA complot .
      Het was chaos in het bijzonder in West Java, waar Sekarmadji Maridjan Kartosoewirjo zijn Darul Islam ( Moslim staat) proclameerde.

      • A nony mouse zegt:

        Sutan was gewoon een trotskist, maar geen die-hard. Op een gegen moment werd hij net als Trotsky verbannen, niet naar Siberië, wel naar Holland.
        Onderstaande link verwijst naar Bussum.
        http://www.iisg.nl/rebels/nl/content/170-tan-malaka-verbannen

      • Hankypanky zegt:

        Meer dan belachelijk wat U daar zegt !!!
        Pak Uw koffer en ga eindelijk eens weg uit Nederland !
        “Dankzij Nederland werd het een chaos op Java” …foei,
        die chaos was er al lang voordat de Nederlanders voet aan wal zetten op java !
        Uw clubje van mensen is daar de oorzaak van !!! Gaat U s.v.p. naar ‘Uw’ Indonesia,
        …daar heeft U het beslist beter !
        Aju ! Daaaag !!!

  14. Wilhelm Paul von Grumbkow zegt:

    Met al dit gedoe toch een lampu templek aan.
    Er waren drie nuchtere fellows.

  15. Sander zegt:

    R.L.Mertens geeft blijk van een totale onwetendheid m.b.t. Ned.-Indie.
    Wat voor een reactie ! Het mag niet waar zijn .
    Surija Atmadja geeft – zoals gewoonlijk – de Nederlanders maar weer de schuld van alles !
    Ed Vos heeft – hoe kan het ook anders – nog steeds heel veel spijt dat óók Nederlands bloed door zijn aderen kruipt en de rest er maar bijhangt.
    Goede verslaggeving van mensen die het allemaal van nabij hebben moeten meemaken !

    Alle eer aan deze groepering ! Voor deze mensen heb ik respect !
    Anderen kunnen beter hun mond dichthouden en zich onthouden van mening want ze weten niet waarover ze praten.

    • ing.R.L.Mertens zegt:

      kolonie=nederzetting/volksplanting in een vreemd gebied.Het gebied onderwerpen=veroveren en bezetten. Annexeren=inlijven!!!Dus in gewoon Nederlands; bezet gebied! Upgraden? Ten behoeve van wie? Zeker niet voor de inlander! Voor de Nederlanders in Indië inclusief de Indo’s? Die laatsten hebben het ondervonden.Chaos/provocatie;niet praten met Soekarno etc. in 1945 is ontstaan, doordat Ned.het zelfbeschikkingrecht van Indonesië verloochende-art.3 van het Atlantisch Handvest=voorloper VN. In sept.1941 door Ned.ondertekend!(nog voor de Japanse inval) Geen tegenwoordige historucus weet dit ??.(geschied vervalsing!)Moord/doodslag troffen vooral Indo families,zonder vader-nog in het kamp,Molukkers en Chinezen.Bewust werd voor provocatie gekozen( Indo’s geslachtofferd) opdat de Engelsen wellicht het Nederlands gezag zouden herstellen.Intussen werden steeds meer Ned.troepen aangevoerd( door de Britten en USA opgehouden in Malaka en Manilla-zie Atlantisch Handvest) opdat confrontatie kon aanvangen,mochten de Britten vertrekken.(min.Romme 1946;als de Britten weg zijn,gerust doorstoten…)Misleid met kreten als:voor orde en rust werd dit “politie optreden” tenslotte beëindigd. Als slot van de overdracht werd een “zgn.sterfhuis constructie” bedacht; alle lusten en lasten van Indië gingen over naar de republiek.Dus ook de achterstallige salarissen/soldij van de Japanse krijgsgevangenen en bersiapleed/schade!!.(zie aktie “Ned.ereschulden”). Door min.Drees werd een commissie Werner ingesteld,met een indeling; Westerse- en Oosterse Indo’s(grootste deel),die hen moest overtuigen in Indonesië te blijven! . Molukkse militairen, bevreesd voor een toekomst bij de TNI(=Indon.leger), werden op gerechtelijk bevel naar Ned.getransporteerd. Aan boord gedemobiliseerd.Ontdaan van al hun militaire waarden(geen pensioen etc,maar bijstand).Verbitterd tot op heden.Dit is het gevolg van upgraden!, Hr.Somers.Een archief vol tranen! En dat door Ned.beleid van Gerbrandy,Romme,Drees, Beel en gen.Spoor(opdrachtgever van Westerling!)
      “The Dutch empire was closed down at one blow!”,aldus een historicus.
      Vraag: Is Nederlands Indië olv.een gouverneur/vertegenwoordiger van de kroon,ondergeschikt aan de Ned.minister van koloniën een staatkungige!! rechtsperoonlijkheid? Wie voerden in Indië een politionele oorlog? Nederland of Ned.Indië? Zie ook;Google; R.L.Mertens/Opmerkelijke feiten aangaande indië/indonesië.

  16. Wilhelm Paul von Grumbkow zegt:

    Heer Mertens heeft volkomen gelijk.

  17. Eerherstel drie Mariniers, Deel III
    Brandstichting in historisch perspectief met nooit eerder gepubliceerde foto’s.
    http://7mei.nl/eerherstel/3.html

    Eerder schreef ik:
    Deel I bewijst onomstotelijk dat de versie van de Nederlandse staat niet klopt.
    Deel II behandelt de context waarin de militaire operaties plaats vonden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s