Carte Blanche

Sobats

Volgens het dagblad Trouw menen de historici van het NIOD, KITLV en het NIMH het dit keer écht, wanneer zij zeggen een goed beeld te willen schetsen van de gebeurtenissen tussen 1945 en 1949. “Onderzoek naar die periode kan heftige emoties oproepen. Maar onder historici, tot in defensiekringen, leeft het idee dat nu de tijd rijp is om die beladen geschiedenis in kaart te brengen”, aldus het blad.
Vreemd, vraag je je dan af, waarom was de tijd eerder níet rijp? Deze instituten hebben samen toch zó veel archiefstukken in huis dat ze al tien of twintig jaar eerder met dit onderzoek hadden kunnen beginnen? “Volgens de initiatiefnemers moet dat nú gebeuren, omdat er nog levende getuigen zijn, en omdat ook Indonesië bereid zou zijn bronnen te openen voor historisch onderzoek.”

Het argument van de `nog levende getuigen’ spreekt zelfs tégen het tijdstip van het voorstel. De toenmalige legerleiding heeft al jaren geleden de eeuwige jachtvelden opgezocht, en van de jongens in het veld leven nog slechts weinigen. Hun inbreng zou tien jaar geleden relevanter zijn geweest. Los daarvan, het is de vraag of een dergelijk onderzoek zich wel leent voor oral history. Het geheugen laat soms vreemde gaten vallen.
Het argument dat de Indonesiërs nu medewerking zouden verlenen is niet te beoordelen, zolang niet wordt aangegeven welke deuren die eerder gesloten waren nu geopend worden .    

Geen gedonder

De essentie van het tijdstip lijkt veel meer te liggen in de tussenzin “tot in defensiekringen”. Ook Trouw merkt op dat het “van groot gewicht is dat het NIMH  zich achter het voorstel heeft geschaard”.  Het Nederlands Instituut voor Militaire historie (NIMH) valt namelijk onder Defensie en heeft dus te maken met gevoelens van de (ex-)militairen. Echter, ook het meedoen van het NIMH is op zich nog geen antwoord op de vraag naar het tijdstip.
“Omdat het inmiddels mogelijk moet zijn om met het onderzoek ver te blijven van het vellen van een oordeel over het optreden van de Nederlandse krijgsmacht of van individuele militairen”, schrijft het blad. En hierin schuilt misschien wel een antwoord.

Piet Kamphuis, de directeur van het NIMH, zal tegen zijn collega´s van NIOD en KITLV gezegd kunnen hebben “alles is goed, zo lang ik maar geen gedonder krijg”. En natuurlijk zou hij dan gelijk hebben. Defensie heeft al gedonder genoeg: onophoudelijk kritische Kamervragen over de inzet van Nederlandse militairen in Afghanistan, een MWO-ridder die minder rolmodel blijkt te zijn dan gewenst, onbegrepen decoraties voor soldaten die werden ingezet bij gijzelingsacties van de Molukkers, het dossier van Karremans nog steeds niet van tafel, en ga zo maar door.

Verjaring

Wat heeft hem dan nu bewogen om mee te doen? Waarschijnlijk een combinatie van omstandigheden: dreigende bezuinigingen, collegialiteit (“Piet, als jij niet meedoet redden we het niet!”) en, misschien wel het meest belangrijk, een recent bericht van het Openbaar Ministerie in Arnhem. Hierin werd gesteld dat het recht tot vervolging van misdrijven uit deze periode is komen te vervallen wegens verjaring van de feiten, zowel ten aanzien van het gebeurde op Java als van het gebeurde op Celebes. Geen enkele militair kan nog strafrechtelijk worden vervolgd.
Kijk, dát scheelt natuurlijk! Inmiddels is genoegzaam bekend dat bij de meest spraakmakende en nog te herbeoordelen gewelddaden, die gepleegd op Celebes, de legerleiding (en dus den Haag) aan Westerling carte blanche had gegeven, “je moet doen wat je nodig acht”. De verantwoordelijkheidsvraag lijkt daarmee voor Defensie      
definitief van tafel. En dus lijkt nu eindelijk “de tijd rijp” de geschiedenis in kaart te brengen.

“Geen goed of fout. Doel van de onderzoekers is na te gaan onder welke omstandigheden militairen hun zelfbeheersing kunnen verliezen. Een project met dat doel en met zo’n draagvlak onder historici verdient steun, op voorwaarde dat het de gebruikelijke wetenschappelijke kwaliteitstoets kan doorstaan”, schrijft Trouw nog.
Geen goed of fout? Het OM zag geen juridische mogelijkheden, akkoord, maar het mag toch niet zo zijn dat ook historici gebonden zijn? Dáárvoor is drie jaar onderzoek door een heel team wel een beetje veel van het goede! Dat de vraag naar het goed of fout niet voorop mag staan, is duidelijk. Maar laat ze verder alsjeblieft onderzoeken en concluderen wat ze willen! Carte blanche voor Westerling? Dan óók carte blanche voor de historici!

x

Dit bericht werd geplaatst in 6. Onderzoek, Aanspraken en Verwerking en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

24 reacties op Carte Blanche

  1. Jean E. Delahaij zegt:

    Laat men maar eerst onderzoeken waarom er duizenden ongewapende mannen, vrouwen en kinderen, Indo’s en Chinezen, op een afgrijselijke wijze werden afgemaakt door de zogenaamde Indonesische ‘helden’, die dit deden om onafhankelijkheid te verkrijgen; waarom dit steeds, en tot nu toe, door de links, politiek ‘correcte’ kliek onder de mat geveegd werd/wordt; waarom dit goed werd/wordt gepraat als er onomstotelijke bewijzen tevoorschijn komen; waarom jonge dienstplichtige Nederlanders, die door Drees, Lieftinck en consorten naar Indonesia werden gestuurd om orde op zaken te stellen, dit ook deden, om daarna bij terugkomst in het vaderland als moordenaar gebrandmerkt te worden door dezelfde linkse kliek; waarom elke keer weer, wanneer nabestaanden van de gesneuvelden een monument ter nagedachtenis aan hen wilden /willen oprichten er vanuit linkse hoek een weerzinwekkende hetze hiertegen werd/wordt gevoerd.

  2. amsterdam zegt:

    Sommige van de oudgediende haten de nederlanders nog steeds om wat ze gedaan hebben.
    Je kan de haat lezen in de ogen van de oudjes.
    Dezelfde haat die de hele oude nederlanders tegen de duitsers hebben.
    Daarom weten we al dat wat de nederlanders hier hebben gedaan de hel op aarde was.
    De haat is dan heel verklaarbaar.
    Deze haat kan alleen met de dood verdwijnen.
    Dat is nu haast gebeurd.
    En nu willen ze een ondezoek instellen.
    Ik zou haast zeggen, van nederlandse kant, heel krenterig nederlands.
    Zo hoeven ze weinig mensen nog schadeloos te stellen na al die jaren en niemand hoeft vervolgd te worden.
    Vroeger zeiden ze al dat de nederlanders krenterig waren en we doen onze naam eer aan.
    Kijkie kijkie en nie kopen wordt er overal in de wereld tegen de zuinige nederlanders gezegd.
    En wat de gruweldaden van nederland in Indonesie betreft hebben ze al een punt.
    Maar dit onderzoek is nutteloos en te laat en zal weinig tot niets meer opbrengen.
    De oude veteranen zijn haast allemaal naar de eeuwige jachtvelden.
    De getuige die nog leven weten weinig tot niets meer.
    Hun nederlands die ze vroeger leerde is verdwenen samen met de rest.
    Ze zijn haast vergeten hoeveel indonesieers er zin vermoord en jaren zijn uitgebuit.
    Hun erfgoed ligt in de nederlandse museum en huiskamers voor een habbekrats gekocht zeggen de nederlanders.
    Maar ze moesten hun erfgoed wel verkopen of als belasting betalen anders hadden ze helemaal geen eten.
    De nederlanders hebben honger gehad met de duitsers, de indonesieers onder de nederlanders.
    Ze zijn als dieren opgedreven en uitgemoord, vrouwen en kinderen afgemaakt.
    In elke oorlog gebeuren gruweldaden, maar nederland spant wel de kroon.
    We weten niet alles, maar als we alles zouden weten zullen we ons hedentendage nog schamen.
    Misschien toch beter om geen onderzoek in te stellen en doen wat we al jaren doen en zeggen
    “WAT NIET WEET WAT ………………………………….”
    Gewoon de kop weer in het zand steken en onze zuinigheid eer aan doen.

    • Peter Holsbergen zegt:

      Durf je niet met je eigen naam een reactie te geven, Amsterdam? Laf hoor!
      Ik ben een Indië veteraan die daar gedemobiliseerd en in hetzelfde gebied is gaan werken als Tabaksplanter.Toen ik na 5 jaar met verlof ging hebben mijn “tegenstanders” voor een re-entry permit voor onbepaalde tijd gezorgd. Ik ben daar pelotonscommandant geweest en heb aan de 2e actie deel genomen en altijd dienst gedaan op buitenposten. Ik ben blij dat er eindelijk een onderzoek komt, Dan zal blijken dat de toenmalige regering en 2e Kamer nooit de verantwoording hebben genomen voor de gevolgen van de uitzending waar zij wel verantwoordelijk waren
      Notabene, in die 8 jaar is door Nederland meer geld verdiend dan 10 jaar daarvoor.
      In Amsterdam wordt ieder jaar 10.000.000 Euro verdient aan de toeristen die naar de huizen te kijken die met pepergeld zijn betaald, zou je dat niet aan Indonesië over moeten maken?

      • P.I. Vermaes zegt:

        Beste Peter,
        Wonderlijk, dat jij wel en vele anderen niet een re-entry permit hebt gekregen.
        In de jaren 50 gingen de meeste repatrianten met uitgesteld (vanwege de oorlog) Europees verlof. In opvangcentrum Tollenstraat Nijmegen waar ik met ouders, broers en zusters 2,5 jaar heb verbleven, waren onder de volwassenen twee hot topics: back pay en re-entry permit. Op het einde van ieders verlofperiode kreeg niemand een re-entry permit.
        Ik waardeer je open houding ten opzichte van de Indonesiërs zeer, maar wil je toch waarschuwen dat ook onder hen kwaadwilligen zijn.
        Hartelijke groeten,
        Paul Ignatius Vermaes.

    • Jan A. Somers zegt:

      Heeft u misschien mijn opa gezien? Ja, die was mijn (Indonesische) grootmoeder aan het verkrachten. Heeft u misschien mijn vader gezien? Ja, die liep met een klewang achter zielige inlanders aan. Heeft u misschien mijn moeder gezien? Ja, die liep met een sapoe lidi achter baboe Soep aan.

      • Onze babu cuci – Nara – placht te zeggen: “” Ah nyo, saya mau Ratu Wilhelmina kombali. Diam itu baik buat orang kaya saya juga.” Deze Babu had permissie om ons te slaan als wij ondeugend waren. Ja, toestemming van mijn indo moeder en mijn totok vader.

  3. Jean E. Delahaij zegt:

    Toen ik als immigrant opgeroepen werd om mijn dienstplicht te vervullen in het Amerikaanse leger in 1962 (twee jaar actieve dienst en vier jaar in de reserve) was ik een tijdje gelegerd in Fort Gorden in Augusta, Georgia. Daar ontmoette ik hoge officieren van de TNI, die er een MP-training kregen. Op hun verzoek, werd ik hun tolk bij de Engelse lessen, welke zij ’s avonds moesten verwerken.
    Deze mensen verzekerden mij dat in Indonesia geen probleem bestond t.o.v. Nederlanders, maar wel t.o.v. Japanners. Ik begrijp de reactie van ‘Amsterdam’ dan ook niet. Komt op mij over als onsamenhangend gebrabbel.

    • Surya Atmadja zegt:

      Sterker nog, ik kende tientallen mensen uit de 1ste lichting Indonesiers die tot de nationalisten behoorden (geboren omstreeks 1905 t/m 1930/35) , vaak ex verzetsstrijders, pemuda , 1ste lichting TNI offcieren / ambtenaren etc ( waren familie vrienden , generatiegenoten van mijn ouders) die goede/normale kontakten hadden met de Nederlanders , zelfs ex soldaten van KL of Knil .
      Het kan wel voorkomen dat sommige Indonesiers persoonlijk een hele nare ervaring hadden , en ook sommige Nederlanders kunnen haten , in het bijzonder bepaalde legeronderdelen of diensten.
      Kende ooit een oudere Indische man die verhalen vertelde hoe “ze” een gevangen genomen Indonesier hadden ondervraagd.
      Mijn vader had zijn oud studiegenoot(ook Indonesier-streekgenoot) die bij een Nederlandse inlichtingendienst verbonden was verwelkomd als oude vriend toen hij gedetacheerd was in Nederland .Hij moest toen met zijn gezin Indonesia verlaten.
      De ene is Indonesische ambtenaar , de andere een “overgelopen” oud studiegenoot.

  4. hansdekoning zegt:

    Dit alles doet denken…. Denken aan de bersiap tijd , aan de moord door Javanen op de vorstenfamilies in Deli, maar ook aan de ‘romusha’s de door Soekarno aan de Japanners verkochte landgenoten, die de Pakanbaru spoorlijn onder meer moesten aanleggen. De Nederlandse krijgsgevangenen, die dat ook moesten werden NB beter behandeld dan de Javaanse dwangarbeiders. Terzijde: Misschien is dat wel de reden, waarom de Javaan later zo aangemoedigd werd de rest van Indonesië te koloniseren en uit te buiten tot aan Nieuw Guinea toe.
    Waar er twee strijden hebben er twee schuld. Nederlandse wreedheden tegenover de Indonesische bevolking zijn begrijpelijk al zijn ze fout. Ik herinner met echter ook het verhaal van mijn oude Opperwachtmeester, die als marinier eerst werd ingezet om lijken van vermoorde Nederlandse vrouwen uit de Kali Brantas te vissen. Dat maakte ze moreel klaar voor de strijd tegen de pemuda’s aan het front. Waar was hier de fout? Bij de opgefokte jongens, die vervolgens elke gevangen pemuda martelden tot hij zijn maatjes verried, of bij de legerleiding die dit een goedkope methode vond om de jongens te motiveren? Indonesische wreedheden tegenover de Nederlanders zijn begrijpelijk al zijn ze fout. Indonesische wreedheden tegenover Chinezen – vaak al generaties lang in Indonesië levende peranakans – zijn echter niet begrijpelijk en nog steeds fout.

  5. m.a.huster zegt:

    2 waar gebeurde verhalen:
    Mijn moeder werd als jonge vrouw gepakt door de peloppors. Zag er ernstig – musit mati. Totdat 1 van hen die achteraan gestaan had naar voren kwam’haar herkende en zei dat zij de dochter was van … blanda baguus. Terwijl mijn grootvader een heel bekende anti zelfstandigheid opinie had en dit ook luid en duidelijk overal ventileerde met duidelijke argumentatie maar goed met de mensen omging en behandelde. De peloppors mopperden wat en mijn moeder kon met bibberende knieen gaan.
    2e. Een patrouille waaraan mijn aangetrouwde oom meedeed kwam altijd door dezelfde kampung als ze naar of terug kwamen van over/naar de demarkatiegrens. Ze rusten daar wat, rookten een strootje, kochten wat te eten/drinken, maakten een babbeltje, speelden wat met de kinderen, lonkten naar de mooie meisjes enz. Gewoon zoals dat toen ging. Totdat ze een keer in de doodstille kampung kwamen, geen mens, geen dier, nog smeulende vuurtjes enz. Onderzoek. Men vond ALLE bewoners, van baby tot grijsaard, verminkt en vermoord in een put. Opgesneden zwangere vrouwen, vrouwen met nog smeulende obat njamuk in de vagina enz. enz. Ze raakten door het dolle, iedereen, van de luitenant tot de net aangekomen vervanger van een gesneuvelde. Die dag werd iedereen neergemaaid achter de demarkatielijn.
    Onderzoek wees uit dat waarschijnlijk de TNI wraak had genomen op de kampungbewoners=eigen volk, omdat ze vriendelijk met de blanda’s omgingen.

    Wat is goed van welke kant, wat fout. Wat is oorlogsmisdaad ?

    Generaal Nasution, die indertijd TNI kolonel/generaal in de onafhankelijkheidstrijd was, zei eens tegen een brandpunt raportageploeg die perse van hem wilde horen dat de nederlanders oorlogsmisdaden hadden begaan: Oorlog is een smerige zaak. Aan beide zijden werden smerige dingen in oorlogstijd gedaan. Of woorden van gelijke strekking, zover ik me herinner. Maar hij weigerde in alle toonaarden er iets meer over te zeggen.
    Ik vond het van grootheid getuigen. Realist zonder te veroordelen, noch de eigen mensen, noch de tegenstander.

    Mijn moeder zei: ik heb mijn leven mede te danken aan de uitgezonden militairen ( maar dat is een ander verhaal ) zoals ze woedend een naast haar liggende man in het ziekenhuis (ex-expeditie 7 december divisie) uitfoeterde die haar vroeg of ze wel naast een oorlogsmisdadiger wilde liggen. En dit speelde eind jaren 80.
    Zo heeft het er ingehakt, bij alle betrokkenen.

    Onderzoek ? Waarvoor ? Feiten ? Belevingen ?
    Als men wil weten waardoor een militair doordraaid dan zijn recente oorlogen meer aangewezen, zie nu Afganistan, daarvoor Irak, daarvoor Viet-Nam, daarvoor Korea …… enz. Zal er beslist enkele vergeten zijn. En dan lijken psychologen en psychiaters meer de aangewezen mensen dan historici. Bovendien is hierover al heel veel of genoeg bekend, net zoals bijv. PTSS

    Hoe dan ook, ik vertrouw dit idee/voorstel niet.

  6. H. ITZIG HEINE zegt:

    In oktober 1945 was ik 14, nu 81.
    De drie instituten willen “nog levende getuigen” horen over de periode 1945 -1950.
    Deze getuigen zijn er praktisch niet meer en die er zijn zijn geen “medespelers” geweest.
    Naast dat er bitter weinig interesse is bij het Nederlandse publiek.
    Laten die instituten wat anders gaan doen.
    Bijvoorbeeld de rol van de toenmalige politici onderzoeken
    Of de gruwelijkheden die aan de Indonesische kant zijn begaan tegen de Indische-, Chinese en eigen gemeenschap.
    Kunnen ze ook de hulp inroepen van Mw Zegveld en Comité Nederlandse Ereschulden die op het gebied van geweld ervaring hebben.
    Zelf ben ik overlevende van de hinderlaag op 28 oktober van het transport dat in Surabaya door het reguliere Indonesische leger is uitgevoerd waarbij meer dan 100 opstappers en Brits-indische militairen zijn afgeslacht.
    Laat de drie instituten a.s. augustus kijken naar de twee documentaires “Vermoorde Onschuld” dan kunnen ze in de Indonesische archieven wat gerichter kijken naar die kant van het geweld..

  7. antonius zegt:

    wacht nog altijd – wellicht tevergeefs – op een Indonesische Exessen-nota…..of – minimaal – alsnog op woorden van excuus door bijv. (nieuwe) ambassadeur voor ook door Indonesiers gepleegde gruweldaden, vooral tijdens Bersiap !!

  8. j.w.hoegen. zegt:

    ene mr. Dommering , naar ik meen ,
    heeft nog eens in het ICODO nieuws betoogt dat de nederlandse regering ,
    volgens onze grondwet ,
    niet het recht had jongens uit te zenden naar indie.
    j.w.hoegen.

  9. P. Lemon zegt:

    Geen goed of fout ? Maar te beoordelen onder welke omstandigheden militairen hun zelfbeheersing kunnen verliezen.
    * Voor de meeste Nederlandse oorlogsmisdaden geldt dat het juiste aantal slachtoffers niet meer te achterhalen is, ook niet als er onderzoek is gedaan in de periode 1945-1949. De Indonesische regering gebruikte sommige geweldsincidenten voor propaganda tegen de Nederlanders, waarbij er met de cijfers werd geknoeid . Daarnaast evacueerde zij soms getuigen, waardoor Nederlands onderzoek werd gesaboteerd. Aan Nederlandse kant werden veel zaken geseponeerd door de krijgsraad. Weinig Nederlandse militairen zijn vervolgd.
    Door een uitzending van het tv-bulletin Achter het Nieuws, in 1969 waarin de voormalige dienstplichtig militair J.E. Hueting werd geïnterviewd. Hij was in 1947 in Indonesië betrokken geweest bij ‘derdegraads verhoren en martelingen van Indonesiërs, moorden op krijgsgevangenen en het plegen van geweld jegens de burgerbevolking’.

    Een commissie onder leiding van historicus Cees Fasseur verzamelde in vier maanden tijd informatie over 76 ‘geweldsexcessen’. De nota bevat alleen zaken waarover de commissie gegevens kon vinden in archieven, die voor de krijgsraad waren geweest of die de publiciteit haalden. De plaatselijke bevolking kon op zo’n korte termijn nooit worden geïnterviewd.
    (Top-10 oorlogsmisdaden in Indonesië 11 januari 2012 ). Zodat :
    De wetenschappelijke ‘waarheidsvinding’ van de nieuwe commissie zal dan wederom op dezelfde archief gegevens berusten, terwijl de tijd dringt om de generatie ‘daders en slachtoffers’ ook nog te kunnen horen. Wellicht ‘een ‘never ending story’?

  10. hansdekoning zegt:

    Onze babu cuci – Nara – placht te zeggen: “” Ah nyo, saya mau Ratu Wilhelmina kombali. Diam itu baik buat orang kaya saya juga.” Deze Babu had permissie om ons te slaan als wij ondeugend waren. Ja, toestemming van mijn indo moeder en mijn totok vader. Ja dat was lang na de oorlog – 1951 – 1953 – maar evenzogoed: zij was wel het hoofd van de bediendes en mijn moeder luisterde naar haar. Zij durfde en mocht ook kritiek uiten en daar werd naar geluisterd. Wij waren kolonialen, ja, maar wij werden als jongens sternger gestraft wanneer wij onbeleefd waren tegenover het personeel, dan als wij onbeschoft waren tegen mijn ouders.

  11. Surya Atmadja zegt:

    Bij ons thuis toen ik nog klein was is er een verschil tussen”babu” cuci, masak en “dalam”.
    De “dalam” bediende is vaak de oudste /vertrouweling en vaak al tig jaren in dienst bij de familie .
    Zij is in de praktijk de2de bazin , poort die toegang geeft tot de vrouw des huizes .
    Maar ze “bemoeit” NIET mee met de opvoeding van de kinderen .
    Ik vertel natuurlijk over hoe het gaat bij de Indonesiers .
    Dit is een verhaal van FROEHER.

    Bij mijn vader was het anders , toen hij nog klein was had hij een soort “gouvernante” , een Indische dame die ook mee bemoeide met de “opvoeding” van hem en zijn broers/zusters.In taal , omgangsvormen of tafelmanieren.
    Om de “cultuur”van de Nederlanders op te snuiven gingen mijn vader en zijn oudere
    broer ook naar een Hollandse ingenieursfamilie in Menteng Batavia.
    Om iets meer van de Nederlandse familiesfeer te leren kennen, die je op school niet kreeg.
    Dit is ook een verhaal van mijn vader.
    Gelukkig zijn er en paar geredde foto’s die niet terecht kwamen in de keranjang sampah.

    • Bij ons was het dus net even anders: de babu cuci was de echte oudgediende en zij mocht ons kinderen wel degelijk een oorvijg geven als ons gedrag – onze misdragingen – daar aanleiding toe gaven.

    • Jan A. Somers zegt:

      Nog een keer offtopic dan: Bij ons thuis was er alleen baboe Soep (Soepiah), de kokkie. Soms met hulp van haar dochter als stagiaire(?). Voor meer bedienden was er geen geld, crisistijd! Ik was haar lieveling, zij was de baas over mijn opvoeding. Terugkijkend was er daarover met mijn moeder een diplomatieke verhouding. Er zijn dingen waarover je niet praat. Het enige wat mij verbaast is dat er geen fricties waren met de vorming die ik kreeg op de tamelijk rechtlijnige katholieke broederschool, gerund door broeders uit Oudenbosch. Die school bestaat nog steeds, nog steeds rechtlijnig! SMAK St. Louis.

  12. P. H. J. Holsbergen zegt:

    Beste Paul!
    Tijdens de Cease fire was ik wnd. commandant van een buitenpost aan de grens met Atjeh. Iedere dag kwamen hoge Indonesische officieren van de TNI om te onderhandelen met vertegenwoordigers van Nederland in Medan. Aangezien er vaak gewacht moest worden op vervoer heb ik veel met hun gesproken. Daar ik de TNI als vechters voor hun vrijheid zag, ik kwam zelf uit het verzet tegen Duitsland voort wil niet zeggen dat ik mijn taak niet naar behoren heb uitgevoerd. Zij kwamen niet ongestraft in mijn gebied, dat wisten zij ook. Toch zijn er vriendschappen ontstaan. En deze vriendschappen hebben er voor gezorgd dat ik een re- entry kreeg. Bij terugkomst in Nederland ben ik Contactambtenaar bij CRM geweest en werkte in de provincie Groningen en Friesland. Mij is ook uit ondervinding bekend dat er ook gruweldaden zijn gepleegd door de vele loslopende bendes. Aangezien onze regering de oorlog ontkende door het politionele actie te noemen kunnen er ook geen oorlogsmisdaden zijn gepleegd. Ook daarom zijn de deserteurs in Indië nooit berecht, maar in de watten gelegd door de toenmalige regering, denk aan Poncke Prinsen. Ik vind ook dat alleen onderzoek gedaan mag worden als dat aan beide kanten gebeurt.
    Ik vertrouw erop dat deze toelichting je enige helderheid heeft verschaft
    Met vriendelijke groet,
    Peter

  13. Ælle zegt:

    Ik heb eerst de naam Westerling ingetoetst en kwam op deze webpage om een link te plaatsen over een NRC krantenbericht door Melle Garschagen op 10 maart j.l., die wazig is omdat u eerst moet inloggen. De rechter zou beslissen of kinderen van slachtoffers, zoals Safiyah, geld krijgen.
    http://www.nrc.nl/handelsblad/van/2015/maart/10/shafiyahs-vader-werd-geexecuteerd-door-nederlands-1477382
    Wat zegt de rechter?

    • Ælle zegt:

      RTLnieuws bericht hetzelfde, door P. Hofstede:
      http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/binnenland/krijgen-kinderen-van-sulawesi-schadevergoeding

      Waar draait de rechtszaak om?
      Vanaf 1945 probeerde Indonesië zich los te maken van Nederland, terwijl Nederland de kolonie koste wat het kost wilde behouden. 200.000 Nederlandse militairen moesten voorkomen dat Indonesië onafhankelijk zou worden. Sommige eenheden maakten actief jacht op Indonesische onafhankelijkheidsstrijders, onder meer die van Kapitein Raymond Westerling. Van de Nederlandse legerleiding kreeg hij toestemming om zijn gang te gaan en dat deed hij ook. Op het eiland Sulawesi werden honderden mannen zonder enige vorm van proces geëxecuteerd, soms zelfs voor de ogen van hun kinderen. Die willen nu een schadevergoeding voor het leed dat hen is aangedaan.

      Het gaat nu om vijf kinderen van slachtoffers, maar als de schadevergoeding wordt toegekend, zullen er misschien wel veel meer kinderen van zich laten horen. Dat zou een miljoenenstrop kunnen zijn voor Nederland.

  14. Surya Atmadja zegt:

    Ælle zegt:
    11 maart 2015 om 1:29 pm
    En wie stelt ONS schadeloos?
    =================================================
    Goede vraag , Indonesische regering , Nederlandse regering , of de vaak onbekende daders ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s