Een luxe wachtkamer

Japanse oorlogsmisdadigers wachten op hun berechting

Omori, kort na Japanse capitulatie

Twee maanden na de capitulatie van Japan bracht de Amerikaanse LIFE-journalist George Silk een bezoek aan het Omori-kamp in een buitenwijk van Tokyo. Dit kamp had tijdens de oorlogsjaren gebruik gedaan als detentie-oord voor met name Amerikaanse en Britse krijgsgevangenen. Er hadden echter ook Australiërs, Canadezen, Noren en enkele tientallen Nederlanders vastgezeten. Na hun vrijlating werd het complex gebruikt om Japanse krijgsgevangenen te huisvesten.
Omori – zo onbekend voorheen – werd nu opeens wereldberoemd omdat hier enkele tientallen van de bekendste Japanse oorlogsmisdadigers werden ondergebracht. Zo zaten er gevangen kolonel Masaharu Homma, berucht van de dodenmars van Bataän, kolonel Suzuki van het Shinagawakamp, en Nagahama van de folterkamers in Manilla. Echter de meest bekende van allen was wel de voormalige Japanse premier en minister van oorlog Hideki Tojo.  

Een goede behandeling

Silk verbaasde zich over de houding van de mannen. Hij verklaardde hun glimlach en buigingen door het feit dat ze verrukt waren over de goede behandeling die ze kregen, ´zo in contrast met de manier waarop zij zelf hún gevangenen hadden behandeld´:

Ministers Iwamura en Suzuki en admiraal Tereshima, samen in bad

´In Omori hadden hier eerder ongeveer 600 Amerikaanse krijgsgevangenen gewoond, uitgehongerd, op slaapmatjes omgeven door ratten en ander ongedierte, en bedreigd door allerlei ziekten ten gevolge van het gebrek aan hygiëne. De gebouwen werden verwaarloosd, en de gevangenen aan hun lot overgelaten. En nu? Nu, na de oorlog, werden deze gebouwen weer opgeknapt en gedesinfecteerd om te worden gebruikt voor deze Japanners. Er werden zelfs toiletblokken en badkamers gebouwd!´

Het enige dat de Japanners werd ontnomen, was het voedzame dieet van rundvlees, gebakken eieren, spek, en fruit dat ze  eerder hadden genoten. Ze moesten het nu doen met producten die in Omori konden worden aangeschaft zoals rijst, droge vis en walvissenvlees, en verder nog enkele zaken van de Amerikanen zelf, zoals koffie, suiker en wat snoep.
Ze kregen dezelfde dunne dekens – nu ontluisd – die ze de Amerikanen hadden gegeven, en ze moesten zelf de zaak schoonhouden en de was doen. Een paar keer per dag moesten ze weliswaar aantreden voor instructies, maar verder werden ze met rust gelaten. Hun tijd zou nog wel komen. Enige tijd later zouden deze mannen immers allen moeten voorkomen om zich te verantwoorden voor de wreedheden en misdaden die ze hadden begaan.

´A good loser´

Tojo wordt genegeerd door zijn medegevangenen

Bijzondere interesse had Silk voor Tojo, de man die ná (of misschien wel vóór) de keizer de grootste verantwoordelijkheid had gedragen. Misschien uit een soort verdedigingstactiek werd hij door de andere oorlogsmisdadigers volledig genegeerd. De mislukte zelfmoordpoging bij zijn aanhouding (hij schoot zich in zijn maag in plaats van in zijn hart) zal hem ook zijn aangerekend. Hoe het ook zij, de overige gevangenen zagen hem als ´technisch dood´. En dus, terwijl de anderen hun dag doorbrachten met wandelingetjes en een spelletje go, zat Tojo meestal in een hoekje van zijn barak te werken aan zijn dagboek of zocht hij een relatief stil plekje op het kampterrein om een boekje te lezen.
Op de vraag van Silk of deze hem mocht fotograferen, zei Tojo, ´Yes, of course. I want to be a good loser´.  

Tojo, op kampterrein Omori

Ter voorbereiding van zijn proces werd Tojo korte tijd later overgeplaatst naar de Sugamo Gevangenis in Tokyo. Op 12 november 1945 werd hij schuldig bevonden aan het ten laste gelegde: het uitlokken van een oorlog, en onmenselijke behandeling van krijgsgevangenen. Een ruime maand later, op 23 december, werd hij opgehangen.

x

Dit bericht werd geplaatst in 2. Japanse Bezetting, 1942-1945 en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

26 reacties op Een luxe wachtkamer

  1. Jef Schaap zegt:

    Het volgende heeft slechts zijdelings verband met bovenstaand verhaal. Ik moest wel meteen denken aan wat een vriendin mij enkele weken geleden schreef. Een deel uit haar brief luidt als volgt:
    “In november (2011) was ik 11 dagen in Japan op uitnodiging van de Japanse regering. Ieder jaar wordt er een groep, met een Indisch oorlogsverleden, samengesteld en op kosten van Japan in een dichtgetimmerd programma geconfronteerd met wat de autoriteiten je willen laten zien. Het is een ‘exchange-program’. Wat er uitgewisseld wordt, is me niet echt duidelijk geworden.
    Het meest problematische is, dat Japan zich afficheert als slachtoffer van Westerse agressie. In Nagasaki waar we het ’Atomic Bomb Museum’ hebben bezocht, begint de oorlog in 1943: het moment waarop de USA voorbereidingen begon te treffen voor het gooien van A-bommen. Toen wij opmerkten, dat er iets aan voorafgegaan was, zoals Pearl Harbour, de inval in 1930 in China/Mantsjoerije, werd dat afgedaan als ‘incidenten’. Ik heb een praatje (college noemde men dat) op een Tokyo-se universiteit gehouden voor studenten International Law. Na afloop vroeg ik, of ik iets nieuws had verteld. Alles was hen onbekend. In schoolboeken komt de oorlog door Japan veroorzaakt niet voor. Langzaam en zeker wordt er wel iets opgenomen over China/Mantsjoerije/Korea.
    Een reis met mixed feelings. Waarom doet Japan dit? Volgens een zegsman van de Nederlandse Ambassade in Japan heeft Mac Arthur in 1945 een historische vergissing begaan door de keizer van enige schuld vrij te pleiten, door hem niet voor het gerecht te slepen. Dat betekent, dat alle Japanners zich onschuldig voelen. Deze visie werd bevestigd door een Amerikaan die ik in Nagasaki sprak. De wereld acht Japan wel schuldig. Wat nu?”

    • Gerard Lemmens zegt:

      Mac Arthur heeft het smoesje gebruikt niet de Keizer voor het gerecht te slepen want dan zou Japan communistisch worden. Ik denk dat Mac Arthur heimelijk de keizer Hirohito aanbad en dat hij het geweldig vond om “vriendjes” met hem te spelen . Daarintegen was Hirohoto in de ogen van mijn familie een broertje van Hitler !

      Ik ben eens in Japan en Tokio voor zaken (brouwerij industrie) geweest in ca. 1998 en mijn medereizigers wilde het oorlogsmuseum zien – eerst zei ik neen daartegen – maar ben toen wel overgehaald om mee te gaan en daar zag ik Japanse officeren in vol uniform om het oorlogs museum te bezoeken. Daar was maar een bord vertaald in het Engels – de rest was alles in Japans – ik kan nog wel nog steeds tellen in die verdomde taal maar niets lezen – hoeft ook niet meer – ik zal nooit meer teruggaan naar dat vreselijke land met die vreselijke spleetogen – sorry maar ik HAAT die mensen nog steeds.
      Wij hebben in kamp Malang en Banyu Biru – kamp 10 gezeten. Alleen de helft heeft dat overleefd. Ik heb net uitgevonden dat mijn 24 jarige Neef, Kees van Benthem, zijn lven verloren heeft aan boord van Haruyoshi Maru:
      Cornelis (Kees) Johannes van Benthem, geb. Batavia 3 aug. 1918, bij het uitbreken van de oorlog heeft hij zich aangemeld bij het KNIL , overleden in Japanse gevangschap aan boord van het Japanse schip Haruyoshi Maru en in zee begraven 18 nov. 1944 op 26 jarige leeftijd , juist 5 dagen voordat het schip in Surabaya zou terug keren vanuit de Molukken, waar zij dwangarbeid hadden moeten verrichten voor het leggen van een vliegveld Op de interneringskaart zegt het dat de doodsoorzaak was – Hart aanval ! en malaria – de Japanners verzonnen vaak de doodsoorzaak om zich “vrij te spreken”. Andere bronnen zeggen dat het Japanse schip getorpodeerd was door de geallieerden, maar dat blijkt onjuist te zijn, maar dat was het verhaal dat men aan zijn ouders doorgaven na de oorlog !
      Ietje, ni, san , si , rokko, sietje hatji, ni

  2. Jan A. Somers zegt:

    Ik heb begrepen dat vóór het gooien van de atoombommen er al vredesonderhandelingen bezig waren, geïnitieerd door prins ….. .De Japanners eisten dat de keizer vrij uit zou gaan. Dit was voor de Amerikanen niet aanvaardbaar waarop de onderhandelingen werden afgebroken. Mogelijk zijn na de atoombommen de Amerikanen wel akkoord gegaan met die eis. Op 10 augustus 1945 had Tokio een vredesvoorstel gedaan met een voorbehoud t.o.v. de positie van de keizer. De oorlog duurde voor de Amerikanen te lang en kostte steeds meer slachtoffers, ook Amerikaanse militairen. Voor mij zou zoiets het zwaarst wegen. Wie weet hier meer van af, geen Wikipedia a.u.b.! Ik weet niet wat volkenrechtelijk gezien de positie van de keizer was. In Nederland is de minister verantwoordelijk, de koning is onschendbaar.

  3. A H van Groenou - zegt:

    Beste Jan A. Somers,
    Ik heb begrepen dat als de atoombommen NIET waren gegooid alle gevangenen zowel burger als militair zouden zijn afgemaakt .Veel mensen die toen in Indie verbleven of gewoond hebben zeggen altijd als hierover gesproken wordt : Dank zij de atoombommen leven wij/ik nog.
    De jongsten , die deze tijd hebben overleefd ,zijn nu inmiddels ook al 70 jaar oud.

    • Jan A. Somers zegt:

      Ik ben altijd voorzichtig met het begrip ‘als’. Je kan van de Japanners veel zeggen, maar dat alle gevangenen zouden worden afgemaakt? In de Werfstraatgevangenis in Soerabaja zouden wij levend worden verbrand, of vergiftigd (mag zelf kiezen!), maar gelukkig kan ik (inderdaad > 70) dit stukje nog zelf schrijven. Ik heb zo het idee dat wordt bedoeld dat de atoombommen de capitulatie versneld dichterbij hebben gebracht waardoor sterk verzwakte gevangenen het alsnog hebben overleefd. Mijn vader was zo iemand. Maar het buiten schot houden van de keizer zal ook hebben bijgedragen aan het versneld beëindigen van de oorlog.
      Ik geloof ook niet dat MacArthur zelf een fout zou hebben begaan door de keizer buiten schot te houden. Hij had de opdracht Japan om te vormen tot een bruggenhoofd voor de Amerikanen. Amerika was beducht voor het oprukkende Russische communisme en het beginnende Chinese communisme. Hij begreep heel goed dat het bruggenhoofd niet alleen militair kon worden gefundeerd. Japan moest weer worden opgebouwd, met een sterke economie. Een vriend van Amerika. Je moet dan wel eerst die Japanners méé zien te krijgen. Japanners die behoorlijk opgefokt anti-Amerikaans waren.
      De eenzijdige Japanse geschiedenisboekjes zijn ook niet zo vreemd. Vergelijk eens de Nederlandse verhalen met de Indonesische! Jammer, maar zo is het nu eenmaal. In de tijd van de verzuiling waren in Nederland de geschiedenisboekjes ook afhankelijk van hun katholieke of protestante schrijvers.

  4. Ed Vos zegt:

    Ik ben het met Jan Somers eens dat die atoombommen niet bestemd waren om de in jappenkampenkampen verkerende Nederlanders – o.a. mijn vader – te redden.
    Daarvoor waren ze nooit bestemd geweest.
    Met die wetenschap ben ik altijd tegen massavernietigingswapens geweest.

  5. Gerard Lemmens zegt:

    Veel van de boven gestelde opmerkingen en vragen zouden beantwoord kunnen worden als men het geweldige boek van Inez Hollander – Silenced Voices – gestilde stemmen heet het meen ik in het Nederlands – zou lezen.
    Het beschrijft een familie (net als die van mij) die de oorlog in de Kampen Malang en Banjoebiroe (Banyu Biru) hebben doorgebracht. Inez Hollander heeft veel research uitgevoerd en het bewijs gevonden dan de Japanners een plan hadden om alle overlevende Nederlanders te DODEN !

    Gaat u dat boek nu maar eens lezen !

    Veel genoegen.

  6. EMS zegt:

    Ik heb in 2007 met toestemming van mijn vader en tante (in hun jeugd gevangen gezeten in div kampen) Japan bezocht. Deze toestemming had ik zelf gevraagd omdat ik niemand wilde kwetsen.
    Zij hadden er geen moeite mee, omdat het ondaks alles niet goed is om voor eeuwig wrok te koesteren, mijn tante vroeg me alleen ervoor te zorgen dat ik geen eer toonde aan het japanse regime/soldaten uit die periode. Tijdens deze reis werden zowel Hiroshima als Nagasaki aangedaan. In Hiroshima heb ik wel het park bezocht wat nu bestaat waar de bom exact gevallen is maar ik heb geweigerd het bijbehorende museum te bezoeken. Wat mij erg raakte is dat er een ruimte in het park was waar men een soort toegangskaartje kreeg wat je in een apparaat kon steken, daarna verscheen er een willekeurig slachtoffer op een scherm en in mijn geval verscheen er een 5-jarig jongetje….even oud als mijn vader die op datzelfde moment nog gevangen zat in een jappenkamp….

    • Gerard Lemmens zegt:

      Het is uitermate makkelijk voor diegenen die de oorlog in de Jappenkampen niet zelf meegemaakt hebben om te schrijven – omdat het ondanks alles niet goed is om voor eeuwig wrok te koesteren !! Dat zijn dan diezelfde mensen die een reisje naar Japan voor niets krijgen aangeboden door de Japanse regering en dat ook nog aannemen – mooie mensen zijn dat !!

      De Japanse regering kan voor mij part reizen naar Japan aanbieden maar ik zal zoiets nooit accepteren – ik zou niet willen gaan naar dat land !

      Laat de Japanse regering maar eerst hun excuses aanbieden en ons goed betalen voor wat ze ons aangedaan hebben – mijn hele familie heeft erdoor geleden en lijdt er nog onder ! Laat mij dan maar heerlijk wrok koesteren !

      Ga nu maar eens eerst – Gestilde stemmen lezen – door Inez Hollander !

      • EMS zegt:

        Geachte heer Lemmens,
        Mijn familie heeft ook zeer geleden onder de jappen, ook wij zijn dankzij het gedrag van soldaten familieleden verloren en bij ons wordt er ook nog steeds onder geleden en ik begrijp dat niet iedereen hetzelfde reageert en denkt. Het spijt mij dan ook dat u meent te moeten lezen in mijn reactie dat helemaal niemand wrok zou mogen koesteren. Dit is puur hoe wij in onze familie er nu mee om gaan. Ik begrijp ook niet echt waar u vandaan haalt dat ik een gratis reisje van de japanse regering zou hebben gekregen en aangenomen. Ik respecteer uw mening maar stel het op prijs als u uw verdriet en woede niet op mij zou projecteren.

      • Jan A. Somers zegt:

        Ik heb niet in een Jappenkamp gezeten. Mag de Kenpeitai ook? Ze waren niet zo vriendelijk voor mij. Maar zijn ze daarmee hetzelfde als het Japanse volk? Vroeger op mijn werk vaak samengewerkt met Japanners. Moest ik moeilijk tegen ze doen? Als ik een aardig Japans meisje op TV zie zeg ik tegen mijn vrouw: misschien ken ik haar Opa wel, van de Kenpeitai.

  7. Ed Vos zegt:

    Het probleem is Jan dat je naast mens met emoties ook een wetenschapper bent. Je mag als mens best je emoties tonen, maar als wetenschapper dien je de zaken (gebeurtenissen) te nemen “as it is”, zoals ze zijn (of waren), ook al ben je direct betrokken bij die zaken.

    Daarom zijn discussies op internet tussen emotionele mensen en wetenschappers (of rationeel ingestelde mensen) ook zo moeilijk. Als wetenschapper begrijp je de emoties van de mensen wel, maar jij van jou kant wordt door hen als emotieloos ervaren. Of je krijgt verwijten naar je hoofd geslingerd als: “Wat weet jij er nou van, je bent er zelf niet bij geweest.”

    Of “Je hebt geen recht van spreken, want jij hebt de oorlog niet meegemaakt.”

    Een oosters ingesteld indischmens zegt ook vaak als “allah het wil”, “itu sudah berlalu, sejarah” (Indonesisch).
    Hetgeen overigens niet inhoudt dat je eea niet in de gesschiedenisboeken optekent.

    Ik heb inmiddels begrepen dat dat wel een goede filosofische houding is, waarmee je jezelf bevrijdt van veel hoofdpijn en hartkloppingen en extrapolatie van oud zeer naar het heden toe. Hoe moeilijk het ook is.
    Ik denk vaak wanneer de de zaken me te emotioneel worden: ik stap niet in mijn wit pak en schoenen op straat in een plas water. Misschien is dat wel mijn Indonesische kant.

    Na deze psychologische uitenzettingen van de Nederlandse koude grond: mijn Duitse voorouders kwamen uit Bamberg (DLD). Ik ken ze niet, maar ik wil niet geassoscieerd worden met hun al dan niet kwade daden tijdens nazi-duitsland. Een delegatie stond in de jaren 60 van de vorige eeuw voor de deur met de vraag of ik in staat was een bedrijf kon leiden. Mijn moeder vond van niet.

    • Gerard Lemmens zegt:

      Laat me niet lachen – de wetenschapper die niet eens KeMpeitai kan spellen ?!

      • Jan A. Somers zegt:

        Kijk eens even in “Nederlandsch-Indië onder Japanse bezetting, gegevens en documenten over de jaren 1942-1945” (Indische collectie van het Rijksinstituut voor oorlogsdocumentatie, nu NIOD): Kenpeitai (ook Kempeitai). Ik ben gewend als wetenschapper die voorkeursspelling aan te houden en ben in wetenschapskringen nooit hierover aangevallen. U hoeft niet te lachen hoor! Als normaal mens zeg ik ook wel eens Kempeitai, iedereen tevreden. Overigens konden de Indonesische ondervragers minstens zo hard meppen als de Japanners. Het verschil was dat de Japanners de karwats goed gebruikten, de Indonesiërs niet. Die sloegen met het handvat. Toch vind ik de meeste Indonesiërs aardige mensen. Zelfs na de bersiap.

      • CJ Lentze zegt:

        Beide spellingen zijn correct volgens het Hepburn-romanisatiesysteem van het Japans. De spelling met ‘m’ gaat uit van een klankwijziging onder invloed van de ‘p’. Op zichzelf wordt het eerste karakter uit het woord geschreven als ‘ken’.

      • Jan A. Somers zegt:

        Ik heb zo’n idee dat de M er in is geslopen doordat de drie lettergrepen als één woord werden uitgesproken. Vóór de p bekt een M lekkerder dan een N. Via de spreektaal naar de schrijftaal.

      • durussedjustus zegt:

        Spelling is niet helemaal het juiste woord, althans niet in onze betekenis van het woord. Het is een transliteratie; d.w.z. een weergave van de klanken die men voor het eigen schrift niet gebruikt. Het Engels is daar preciezer in: romanization – weergave in “latijnse” (=ons alfabet) tekens. Voor Japans wordt zowel door de Japanse regering als door de academia Hepburn’s systeem gebruikt. In het phonetische schrift van Japan – hiragana of katakana – is het hetzelfde teken: ん(in hiragana) ン (in katakana). De naam kempeitai/kenpeitai is sino-japans en wordt veelal in kanji (Chinese karakters) geschreven: 憲兵隊. De eerste twee karakters 憲兵 stonden op de witte band die men om de arm droeg. In het Nederlands vertaald is het: marechaussee.

      • Jan A. Somers zegt:

        Moeilijk volk die Kenpeitaiers. Ik schrijf altijd met een N en spreek meestal met een M. Voor het meppen (niet nep) maakt dat niet uit.

      • durussedjustus zegt:

        De Japanners hebben veel van de Hollanders geleerd. Misschien was dat ook wel een onderdeel van orandagaku (オランダ學 – hollandkunde) zoals ze westerse wetenschap noemden. In Atjeh hadden we ook oranda no kempeitai (オランダの憲兵隊)actief tenslotte…

    • Eppeson Marawasin zegt:

      Ik ben diens Magnum Opus nog steeds niet doorgeworsteld, maar met mijn Walcherense verleden denk ik ‘luctor et emergo’. Overigens herken ik de gaande discussie n.a.v. het Java Postartikel ‘Japan in nood’ d.d. 13 maart 2011. Ikzelf was toen erg onder indruk van de reactie(s) van meneer Nijkerken.

      Als zoon van een Ambonese KNIL-sergeant is de RMS mij met de paplepel ingegoten en tevens haat jegens alles wat des belandas was. Merkwaardig dat de koninklijke familie daar een uitzondering op vormde.

      Nederland is echter al vanaf mijn jongste herinneringen altijd goed voor mij geweest. Ik heb dienaangaande de redactie van de Java Post weleens gemeld: mixed emotions is my middle name. En juist dankzij de hoofdredacteur en diens Java Post en de vele reacties op al zijn artikelen en columns hebben voor evenwichtigheid gezorgd in al die emoties. Ik heb het moeten leren! Het geluk, dat mij door het verdriet en leed van anderen a.h.w. in de schoot is geworpen, had ik gaag vader en moeder gegund.

      Heb mijn dochter niet met de last van de haat en het grote verdriet van opa en oma Aboru opgevoed. Ze moet wel weten (vind ik) waar dat kleurtje historisch en topografisch vandaan komt. Maar helaas gaat de belangstelling vooralsnog alleen maar uit naar ene Bieber en Amerikaanse highschoolseries. Mijn vriendjes en ik hadden in elk geval nog The Stones en die zongen al “Some girls” 😉

      Overigens kun je tegenwoordig schijnt het op je sollicitatieformulier aangeven, dat je als werknemer niet in een bepaald land namens de company actief wil zijn of verblijven. Voormalig PVDA-corryfee Wouter Bos heeft dat bijvoorbeeld bij Shell gedaan. Hij wilde toen per sé niet in Zuid-Afrika werkzaam zijn. Shell heeft die voorwaarde geaccepteerd.

      Maar ik zal ook respecteren als men kiest dat werk, studie, nieuwsgierigheid, belangstelling desnoods vakantie vóór pijn en principe gaan.

  8. Jan A. Somers zegt:

    Ik ben niet makkelijk te begrijpen hoor, volgens mijn moeder praatte ik als Soekarno en volgens mijn vrouw heb ik een tic. Valt overigens wel mee (volgens mij). Leuk dat op die link Kenpeitai wordt gebruikt. Over Jack Boer heb ik zo mijn twijfels, zie Javapost 7 februari 2011: Het Britse ulitmatum, en 1 februari 2011: Aan de dood ontsnapt.

  9. HenkAnthonijsz (1926) zegt:

    Niet zo moeilijk doen. Bij de Kempeitai waren MEP-Japanners en bij de Kenpeitai NEP-Japanners, ja toch?

  10. bokeller zegt:

    In Atjeh hadden we ook oranda no kempeitai (オランダの憲兵隊)actief tenslotte
    In het voormalig Ned.Indië (niet alleen in Atjeh) bestond ”Het Korps Marechaussee.”
    In Nederland (nu nog)” De Koninkelijke Marechaussee”
    De één had geen” politie” taken (KORPS) De nu nog bestaande (KONINKELIJKE) altijd al.
    siBo

    • durussedjustus zegt:

      De een haalde mensen op voor medische experimenten (Japanse kenpeitai) van unit 731 de ander voor de gaskamers van o.a. Auschwitz (de Nederlandse kenpeitai). Het zijn praktisch collega’s.

  11. ælle zegt:

    Ik vond deze webpage van Kroaat-socioloog Miljenko Hajdarovic uit 2007 waar de Kempeitai wordt geportretteerd om landgenoten (Er wonen ongeveer 12 nationale groepen) enz. ermee kennis te laten maken. Helaas spreek ik deze taal niet en werkt mijn vertaal machine niet. Here we go;
    Kempeitai – japanska tajna policija/ Kempeitai –Japanse geheime politie (inclusief 2 foto’s in zwart/wit en 5 illustraties in kleur en sepia.
    http://povijest.net/v5/20-stoljece/2-svjetski-rat/2007/kempeitai/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s