Advocaat nabestaanden over onderzoek dekolonisatie: het werd tijd

Mensenrechtenadvocaat Liesbeth Zegveld noemt het een goede zaak dat er een grootschalig wetenschappelijk onderzoek komt naar de dekolonisatie van Nederlands-Indië tussen 1945 en 1949. “We weten inmiddels heel veel, maar het wordt tijd dat de regering zijn verantwoordelijkheid neemt en zijn naam eraan verbindt.”

Liesbeth Zegveld

Liesbeth Zegveld

Aanleiding voor het onderzoek is het proefschrift van historicus Rémy Limpach, dat in september verscheen. Hij concludeert dat het Nederlandse leger na de Tweede Wereldoorlog in Nederlands-Indië structureel geweld gebruikte.

Tot nu toe zagen kabinetten geen aanleiding om het optreden van de Nederlandse militairen te onderzoeken. Er zou te weinig onderzoeksmateriaal zijn en het zou gaan om incidenten. Maar inmiddels is er steeds meer bekend over Nederlandse oorlogsmisdaden tijdens, wat genoemd werd, de politionele acties.

Zegveld staat weduwen en nabestaanden bij van Nederlands geweld in Nederlands-Indië. “Een onderzoek leek ondenkbaar”, zegt de mensenrechtenadvocaat. “Het is een omslag. Kennelijk is het een kwestie van duwen, trekken, procederen en wetenschappelijk onderzoek doen. Dat deze stap nu wordt gezet, is wel bijzonder.”

Bronnen zeggen dat het onderzoek niet alleen gaat over de handelwijze van de militairen, maar ook over de politiek en het bestuur in voormalig Nederlands-Indië. Volgens Zegveld moet in het onderzoek ook heel nadrukkelijk worden gekeken naar de slachtoffers.

“Om te stoppen bij het bestuur, de beslissingen en het beleid en niet naar de slachtoffers te kijken is toch wat vreemd. Dat ontbreekt steeds in de onderzoeken: de consequenties van dat beleid voor de mensen ter plekke. Uiteindelijk waren het Nederlandse onderdanen, het was ons beleid.”

Volgens Zegveld kan deze handreiking van de regering ertoe leiden dat jarenlange rechtszaken eindelijk worden afgerond. “Nabestaanden zouden zo graag het boek sluiten en dat kan alleen als er een gebaar komt van de andere kant, de regering. Hele families zijn uitgemoord. Soms zijn er nog maar een of twee mensen over en die vergeten de gruwelijkheden nooit.”

x
Dit artikel verscheen eerder op www.nos.nl, 2 december 2016

Dit bericht werd geplaatst in 9. Java Post. Bookmark de permalink .

139 reacties op Advocaat nabestaanden over onderzoek dekolonisatie: het werd tijd

  1. h.Meurs zegt:

    Ik ben Henk Meurs , vertrokken met SS Zuiderkruis naar Indonesië, in november 1949 en in 1951 ontslagen uit dienst, toen ik vertrok uit Pontianak (Borneo) was het afscheid voor die mensen daar zwaar , ik weet alleen verhalen van Westerling maar dat was een uitzondering

  2. j.w.hoegen zegt:

    Ik was de laatste vier maanden van 1945 in Soerabaja.
    Wat daar gebeurde is accoord ?
    Althans bij de politiek correcte intelectuelen.

  3. delahai3 zegt:

    Natuurlijk gebruikten ze structureel geweld. Ze schoten immers terug!

  4. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Alweer dat Surabaya, Bersiap bestaat niet alleen uit Surabaya alhoewel sommige mensen mij dat willen laten geloven, ik, de goedgelovige Kop van Jut.
    In de Bersiaptijd vielen aan Nederlandse zijde meer dan 3.500 doden en tienduizenden vermisten, daarvan vielen in Surabaya iets meer dan 300 doden. Dus we mogen ons toch ook bekommeren om die Anderen, die meer dan 3.200 doden en vermisten

    Een boekhouding over de juiste dodenaantallen bestaat nog niet dus de aantallen zijn bij benadering, daarover hoeft geen discussie ontstaan.

    Mevr. Zegveld verwoordt goed wat voor ons Indische Nederlanders van WEZENLIJK belang is: ……………….. Dat ontbreekt steeds in de onderzoeken: de consequenties van dat beleid voor de mensen ter plekke. Uiteindelijk waren het Nederlandse onderdanen, het was ons beleid.”….

    Dat laatste word niet alleen door historici zoals A-L Hoek, OostIndie , Vlaskom?, Manuhutu, Keppy etc, maar door ook gewone Nederlanders gewoonweg genegeerd of is het onverschilligheid?

    Vergeten veronderstelt weten, Negeren gaat uit van het niet willen kennen/niet willen weten, in allebei de woorden gaat het over het Kennen/Erkennen, het Geweten van de Geschiedenis of het ontbreken ervan.

    • delahai3 zegt:

      De voormalige voorzitter van het Indisch platform heeft het aantal slachtoffers van de bersiap geschat op 40.000. In werkelijkheid zal het een veelvoud daarvan zijn. Maar precies uit te zoeken hoeveel het er nou werkelijk zijn mag niet van de politiek correcte kliek.

      • Surya Atmadja zegt:

        delahai3 zegt:
        3 december 2016 om 3:02 pm
        De voormalige voorzitter van het Indisch platform heeft het aantal slachtoffers van de bersiap geschat op 40.000
        ===============
        Er zijn hogere cijfers genoemd , dacht door een BEGO meneer .(60-80.000).???
        Dat komt waarschijnlijk door de bijtelling tijdens de Japanse bezetting(voor de bersiap) en na de bersiap (de bersiaptijd duurde hoogstens 6 maanden ) .

  5. Ælle zegt:

    De regering is toch vrouwelijk? Waarom spreekt Zegveld dan over ‘zijn’ verantwoordelijkheid en ‘zijn’naam? Bedoelt ze er Rutte mee?

    Ik heb er genóeg van.

    Het onderzoek is bedoeld om de feiten te achterhalen, zei Rutte. “We gaan nergens vingers wijzen.”
    Wat heeft ’t dan voor nut? Het is een feit dat een geit van voren bijt en van achteren schijt.

    Worden de achtergebleven personen van Nederlands komaf of Nedeerlandse vakantiegangers dan niet de dupe wanneer hun eigen goeverneur Ahok in de hoofdstad vandaag (altijd heibel op Vrijdag!) wordt veroordeeld door het islamitische merendeel van het volk om iets wat niet is BEWEZEN???

    I believe that imagination is stronger than knowledge. That myth is more potent than history. That dreams are more powerful than facts. That hope always triumphs over experience. That laughter is the only cure for grief. And I believe that love is stronger than death.
    ~ Robert Lee Fulghum, Amerikaans schrijver, hij zit op Facebook

    • Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

      Kennis is Macht, Karakter is Meer… staat geschreven in het zaaltje van de adelborsten aan het Koninklijk Instituut voor de Marine KIM te Den Helder. Dat is het belangrijkste wat ik daar leerde als dienstplichtige en nog steeds in de praktijk breng.

      Gewoon weinig woorden en nuchter Nederlands .

    • RLMertens zegt:

      @Aelle; ‘de regering is toch vrouwelijk’ – Zij, die toen verantwoordelijke waren in de ‘politionele periode’ waren allen heren. Met name; Beel en Drees sr.! En daarvoor Gerbrandy, die ervoor zorgde dat het zelfbeschikkingsrecht(Atlantisch Handvest) uit de 7 dec. 1942 HM rede verdween. De enige Indonesische minister van dit Londen kabinet bepleitte het en voorspelde(!) een revolutie als gevolg. En bersiap was het resultaat.
      Regeren= toch vooruit zien! ( Beel en Drees sr. keken liever achterom; naar ons Indië!)

      • Ælle zegt:

        RL Martens, ik ben wel laat met antwoorden, maar alsnog krijgt u het hier met mij aan de stok. Het is 100% volle maan geweest. Heeft u ”haar’ al gezien, groot, rond en vol?
        Kijk, het zit namelijk zo. Ik bedoelde dat het zelfstandig naamwoord vrouwelijk is. – de regering, en niet wie haar vertegenwoordigden.
        In andere talen en ook onder elkaar is het oorlog. De maarn, de zon, behalve het firmament. Het is het een noch het ander, neutraal of onzijdig.
        Omdat taalgebruik en taalontwikkeling menselijke activiteiten zijn, heeft de studie van taal raakvlakken met humane wetenschappen zoals cognitiewetenschappen, psychologie, antropologie en sociologie. Sudah al, ja, laat maar waaien met kiepas, mijn hersens koken al.
        “Au mijn kop”, zou mijn broer gezegd hebben; ’t waren zijn allerlaatste woorden,
        Ik ga nu verder voetbal op- tekst lezen, met Blind, Ibrahimovic Rooney. etc.aan een kant en de tegenstanders aan de overkant van het veld. Op tv alleen een Franse wedstrijd. Ik heb nog geen favoriete speler. Wel met tennis. Andy Murray, yes!

      • RLMertens zegt:

        @Aelle; ‘met mij aan de stok’ – Liever niet. Mij is het te doen om de daders/aanstichters van die ‘politionele oorlog’ directer aan te duiden.

      • Ælle zegt:

        RLMertens, er is geen vuiltje aan de lucht en de stok heeft de hond al beet, Ik heb geen hond.
        Gaat u maar door met wat u belangrijk vindt om ons te verwittigen.

  6. Ik vind dit maar een vreemde zaak.
    Een historicus schrijft een proefschrift, en naar aanleiding daarvan neemt de regering actie. Geschiedkundig onderzoek boeit mij. Vooral met de groote gebeurtenissen uit het verleden valt er altijd wat nieuws over te schrijven. Soms gaat dit gepaard met nieuwe feiten , of misschien de ontdekking van een verloren of vergeten document. Vrijwel altijd kan je met een nieuw perspectief het verleden verklaren. Wij zijn nog lang niet uitgeschreven over de Fransche revolutie. Een proefschtift of een boek, hopelijk min of meer het zelvde is dan altijd een nuttige aanlijding voor een nieuw onderzoek.
    Maar om dit aanleiding te geven voor een enquete of gouvernementele actie is daarom ook ietwat vreemd. Over vijf of tien jaar kan er een nieuw boek geschreven worden over de Bersiap. Wat gedaan is in het verleden kan niet ongedaan worden. De klok kan niet achteruit. Wij kunnen leren van de gerschiedenis maar het niet veranderen.
    Daarbij komt een andere zaak: wie is of was de regering? In een democratie word de regering gekozen door het volk, en het volk heeft dus een verantwoordelijkheid voor het gedrag van hun gekozen heermeesters. Er is een persoon die in dit verband boven de regering stond en verantwoordelijkheid had ten opzichten van haar onderdanen, en dat was hare majesteit Koningin Wilhelmina. Dus waarheen moet dit allemaal?

    • RLMertens zegt:

      @BoudewynvanOort; ‘dus waarheen moet(!)dit allemaal’ – Daarheen; wie verantwoordelijk was/waren voor dit historisch debacle! Die toen het beleid bepaalden(!); Beel en Drees sr.!
      Het wordt/werd tijd dat het volk/democratie hun leiders afrekenen op hun prestaties. En deze andersom niet hun verantwoordelijkheid/heden; bij mis beleid, afwentelen op het volk!
      Wat betreft onze HM; politiek geneuzel; gebruikt en misbruikt door onze regering/en bij alle beleidszaken. Derhalve niets van doen heeft met de realiteit! note; Onze koningin Juliana was indertijd vóór onafhankelijkheid van de Republiek; zie haar bezoek aan Indonesië in de jr.’70!

    • Jan A. Somers zegt:

      “In een democratie word de regering gekozen door het volk,” Nee hoor. De volksvertegenwoordiging wordt door het volk gekozen.

    • therese overbeek bloem zegt:

      Spijker op de kop Boudewyn van Oort…….Uw laatste 3 zinnen ……dan zal toch eerst de Koninklijke Bibliotheek opening van zaken moeten geven en dat gaat de eerst komende tientallen jaren niet gebeuren…..!

  7. Ælle zegt:

    Alvast een kado voor de inzet van Liesbeth. Dat is een video-lezing van Professor Susan R. Barry, die anderen leert om beter met twee ogen te zien dan met één. Het is goedbedoeld.

  8. RLMertens zegt:

    ‘Onderzoek betreft ook de politiek en bestuur in Nederlands Indië’ – En (vooral) in Nederland!
    Ben benieuwd of men ‘man en paard’ benoemt. Dus niet alleen de ‘lagere figuren’ maar ook; de handelingen van vooral Drees sr. en Beel ; DE verantwoordelijke bewindslieden in die ‘politionele periode’.Ik kijk nu al uit hoe de huidige politieke bewindslieden eea zal verwoorden. Minister Pronk deed het al in 1995; Beel en Drees sr. waren de zwarte pieten! En Kok haastte zich toen al om met nuances(!) de uitlatingen van zijn partijgenoot glad te strijken.

  9. Erik Becking zegt:

    MERDEKA . . . MERDEKA . . !
    VRIJHEID . . VRIJHEID . . riepen de rampokkende Pemoeda’s in hun moordlustige jacht op onschuldige weerloze vrouwen en kinderen.
    Mèrdèka . . roepen nu Indische mensen in Nederland, Australië, Amerika, Suriname, Canada en waar dan ook ter wereld; roepen dienstplichtigen die onder dreiging van lange gevangenisstraffen door hun regering naar Indië werden gestuurd, maar ook oorlogsvrijwilligers die direct na hun bevrijding aan de roep van hun regering gehoor gaven en wederom ten strijde trokken voor de ‘goede’ zaak; merdeka roepen de weinige nog in leven zijnde Knillers die eerst door de Jap dood werden gemarteld en daarna zonder adempauze en nauwelijks op krachten hun geliefden uit de klauwen van horden door Soekarno opgehitste woeste Indonesiërs moesten redden; roepen nog levende blanda’s die eerst door de Jap werden doodgemarteld en daarna door diezelfde opgehitste Indonesiërs; roepen de kinderen van al deze mensen, de zogenaamde tweede generatie; roepen de Papoea’s.
    Mèrdèka!! Die kreet ging hen door merg en been. Merdeka staat voor dood, verderf en angst. Merdeka werd heel diep weggestopt, werd met elektroshocks verwijderd.
    Mèrdèka roepen ze nu zèlf!! Merdeka!!!
    Bevrijd ons!! Bevrijd ons!! Bevrijd ons van een regering die miljoenen geeft ter bevrediging van gevoelloze narcistische ambitie en hobbyisme van een hoogleraar oorlogsrechtherstel, van theoretische kantoorhistorici, van directeuren van in geldnood verkerende instituten omdat ze weigeren samen te werken.
    Bevrijd ons van die regering die met dit absurde, zinloze onderzoek wederom bewijst niet te weten wat er onder haar volk leeft, niet naar haar volk luistert maar arrogant doet wat ze zelf wil.
    Bevrijd ons van dit kwaad dat ons steeds weer martelt, keer op keer!
    Ons hóéf je niet meer te straffen. Wíj weten allang dat wij door toedoen van jullie aan de verkeerde kant van de geschiedenis zaten, wij zijn niet dom, wij weten allang dat Jappen zijn zoals ze zijn, wij snappen nu ook wel dat ‘Rampokken’ Indonesisch is voor ‘Vrijheidsstrijd’, dat Soekarno een held is, dat je een volk niet mag onderdrukken en hun land niet mag leegroven, wij weten allang dat wij ook van de welvaart genieten die door onze Hollandse voorvaderen uit ons geboorteland is geroofd, wij weten allang dat de geboorte van een staat twee molenstenen zijn met mensen ertussen, dat wij die mensen waren, samen met die bruine mensen, onze eigen ‘andere’ kant.
    Wíj zien elkaar allang niet meer als vijanden. Wij hebben begrip voor sommige Pemoeda’s. Wij hebben bewondering voor Soekarno. Wíj weten dat allang!
    Nu hebben wij andere vijanden; onze eigen regering, ministers, rechtsgeleerden, historici en directeuren die over onze ruggen willen scoren. Bevrijd ons van dit kwaad. MERDEKA!!!
    Wat een vreselijke verspilling van al die miljoenen die er nu ineens wèl zijn. Terwijl er voor ons achterstallig salaris geen geld was. Terwijl net zo lang werd gewacht met terug betalen van óns geld tot wij bijna allemaal dood zijn. In feite zijn het dus onze miljoenen die nu worden verkwanseld.
    En WAAROM??!! WAAROM??!!
    Waaróm nu weer dat kleine meisje, mijn Moeder, in doodsangst onder de bank laten kruipen! Waarom mijn dienstplichtige Oom weer dat verdriet laten beleven bij terugkomst op de kade waar hij door een menigte wordt uitgescholden voor ‘MOORDENAAR!!’. Waarom die dienstplichtig Soldaat, onze held, die dat kleine meisje, mijn moeder redde van de dood, zijn oude dag bederven! Waarom mijn Tante weer trillend onder die brug laten wachten tot de “BLANDA MATTI . . . BLANDA MATTI ” schreeuwende opgefokte Pemoeda’s met hun bamboe roentjings voorbij zijn. Waaróm moet mijn Tante wéér haar vader terugvinden. . . . in de waterput . . . . in stukken gehakt!
    Hierbij en hiermee protesteer ik ten felste tegen wederom een onderzoek dat miljoenen verslindt, totaal overbodig is, waar niemand om heeft gevraagd, nergens toe lijdt dan tot bevrediging van de ijdelheid van enkele niet-betrokkenen, wederom zeer eenzijdig zal zijn en alleen maar, echt alleen maar, wonden openrijt, nieuwe wonden slaat.
    Stop hiermee!!!
    Geef dat geld aan onze landgenoten, de Warga Negara, die al zeventig jaar creperen in het land dat wij konden verlaten; niet dankzij onze ‘grote leiders’ maar omdat wij iets meer geluk hadden dan zij.
    Stop hiermee!!
    Een onderzoek waarbij alle kanten worden belicht is onmogelijk! De ene kant is keurig gedocumenteerd en gemakkelijk te achterhalen maar al totaal uitgekauwd, de andere kant is nooit goed in beeld te krijgen. De meeste getuigen zijn dood. De getuigen die er zijn hebben hun leven lang niet over het drama Indië willen praten, dus waarom nu ineens wèl. De getuigen van Indonesische kant zitten al helemaal niet op dit soort absurdisme te wachten en zullen alleen meedoen als hen een worst wordt voorgehouden. Beter is die worst aan onze eigen noodlijdende landgenoten te geven.
    MERDEKA!!
    Erik Becking

    • Ælle zegt:

      Toen, Maharddhika = MERDEKA betekent oorspronkelijk “rijk, voorspoedig en machtig “.Dat hoopten de achterblijvers ook.
      Dus, nu hebben ze armoede, tegenslagen en zijn ze machteloos.

      Toch?!

      • Ælle zegt:

        Total dependency ratio: 49%
        :A high total dependency ratio indicates that the working-age population and the overall economy face a greater burden to support and provide social services for youth and elderly persons, who are often economically dependent.

        Indonesia still struggles with … poverty and … unemployment, … inadequate infrastructure, … corruption, … a complex regulatory environment, … and unequal resource distribution among its regions. President Joko WIDODO – elected in July 2014 – seeks to develop Indonesia’s maritime resources and pursue other infrastructure development, including significantly increasing its electrical power generation capacity.

        Fuel subsidies were significantly reduced in early 2015, a move which has helped the government redirect its spending to development priorities. Indonesia, with the nine other ASEAN members, will continue to move towards participation in the ASEAN Economic Community, though full implementation of economic integration has … not yet materialized.

    • RLMertens zegt:

      @EricBecking; ‘merdeka!’- Al in de HM 7 dec.1942 rede werd het zelfbeschikkingsrecht, door Nederland aug.1941 van het Atlantisch Handvest te Londen ondertekend, geschrapt!
      De enige Indonesische minister van dit Londen kabinet Soejono waarschuwde voor de gevolgen hiervan, voor de naoorlogs situatie in Indië. Vandaar mi. het uitroepen van de proklamasi 17 aug.1945. Bij het aller eerste gesprek te Batavia 4 okt.1945 tussen vdPlas en Hatta; geen zelfbeschikkingsrecht= geen merdeka, dus amok/bersiap!
      Het is Nederlands beleid geweest dat bersiap uitlokte. Slachtofferde iedereen in Indië voor het behoud/herkolonisatie. Met alle gevolgen van dien!

      • Ælle zegt:

        Amok zonder bersiap!
        ‘Amok! Amok! Amok!’
        Geplaatst op 13 september 2014 door buitenzorg
        ‘Allah-il-lah-Allah!’, steunde Kassan, zich oprichtend. Hij keerde zich naar de koelie: ‘Je hebt meneer gedood!’ ‘Ik heb hem gedood,’ antwoordde Toekimin rustig. De vrouw op de drempel, keek nu op van haar bezigheid, zag het lichaam op de grond liggen. Ze bleef even kijken, toen zonder een spier op haar gezicht te vertrekken, zei ze: ‘Ts…eh! De toewan is dood!’

  10. delahai3 zegt:

    Hear! Hear!

  11. Erik Becking zegt:

    Ik ben benieuwd hoeveel mevrouw Zegveld hieraan gaat verdienen. Bah!

  12. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Misschien heeft dhr Becking het zelf niet door maar bij hem gaat louter om heel platvloerse en pecuniaire redenen. Of dat het het probleem van de onverwerkte dekolonisatie oplost, waag ik te betwijfelen.

    Eindelijk komt er onderzoek naar de dekolonisatie , want wat is er bij Nederlanders bekend over bvb de Bersiap? Lees de bovenstaande reacties.

    ik heb me de laatste tijd wat met deze periode beziggehouden. Afgezien van de verhalen over Sumatra, die mij wel nieuwe inzichten en inspiratie geven, is er eigenlijkop dit blog weinig nieuws onder de horizon. . De beelden die worden opgeroepen doet mij meer denken aan een slechte propagandafilm, die ik te vaak gezien heb om erin te geloven. Als buitenstaanders zoals Mevr. Zegveld erover spreken dan wordt daar niet op ingegaan behalve over haar geldelijke verdiensten, shame , shame on you, wel is er heilige verontwaardiging maar dat geeft keer geen inzicht in de geschiedenis laat staan dat dat relevant is.

    • Erik Becking zegt:

      Wat ik probeer te zeggen is dát er al voldoende inzicht is in deze geschiedenis. Het is allang bekend wie de schuldigen zijn. En er is niemand meer met een onverwerkt verleden. Op vier van mijn geliefden na is iedereen dood. En ik red me er ook wel mee.
      Dat onverwerkt verleden wordt gecreëerd door mensen als Zegveld, Limpach en Oostindie. Zij zien het als markt. Zij kunnen er aan verdienen. En als ze dit helemaal hebben uitgemolken, zijn onze jongens uit Afghanistan aan de beurt, want daar is ook af en toe iets mis gegaan. Of zouden onze jongens uit Srebrenica eerst aan de beurt zijn? Of zijn ze al geweest? Bah!

  13. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Als er al lang bekend zijn wie de schuldigen, de moordenaars van de Bersiapslachtoffers zijn, waarom heeft geen enkele Nederlander deze moordenaars in een proces aangeklaagd?

    Wie die pemoeda’s of die Indonesiers met naam en toenaam precies zijn, heeft niemand mij tot nu toe precies kunnen vertellen. Hoe kan je dan iemand schuldig verklaren? Maar
    de Dames en Heren hebben het morele gelijk aan hun kant , DUS kunnen de Indonesiers/pemoeda’s op één hoop geveegd worden, de Republiek Indonesia gelijk schuldig verklaard en veroordeeld wordt tot schadevergoeding.

    Nederlanders vergeten gemakshalve hoe lang dhr Pondaag via een heus proces in Nederland voor zijn Indonesische slachtoffers heeft gevochten voor hun Recht en hun Gelijk te KRIJGEN. dus wat let de Dames en Heren met het morele gelijk aan hun kant!!!! .

    Ik hoor dat eeuwig gekanker over:
    1) rampokkende Pemoeda’s in hun moordlustige jacht !
    2) horden door Soekarno opgehitste woeste Indonesiërs!
    3) opgehitste Indonesiërs!
    4) schreeuwende opgefokte Pemoeda’s met hun bamboe roentjings voorbij zijn!

    Zulke simplificaties en beelden kom ik weliswaar tegen in propaganda-filmpjes maar dat is iets anders dan op zoek gaan naar de waarheid, het inzicht wat DAAR precies is gebeurd.

    Als alles zo keurig gedocumenteerd is en gemakkelijk te achterhalen, waarom heb ik dan zoveel moeite om de daders van de Simpang Club of de Olo-moorden te achterhalen?

    Er zijn in de Bersiap meer dan 3.500 doden gevallen en er is sprake van tienduizenden vermisten. Als dhr. Becking c.s. al dat inzicht en overzicht heeft, laat hij dan met namen komen van de schuldigen/verantwoordelijken voor de moorden in de Simpang Club (Surabaya) , Olo (Zuid-Sumatra) en al die andere tienduizenden vermisten Ned.-Indie/Indonesië) komen. Dan hoef ik mijn atlasje niet te maken.

    En als er over Indonesische getuigen wordt gepraat alleen in platvloerse bewoordingen, dan heb ik meer het idee dat de post-koloniale Dames en Heren op wraak uit zijn.
    Dat afgeven op de andere kant in de meest onzinnige bewoordingen zal veel bijdragen aan het verzoenen met de Geschiedenis. .

    Daarom is onderzoek naar de dekolonisatie nodig, uitgaande van de slachtoffers.

    • Erik Becking zegt:

      Bent u echt bezig om te proberen te achterhalen wie die moorden heeft gepleegd, meneer Peter van den Broek van een andere generatie?? De namen van de daders? Adoe! Voor wie doet u dat eigenlijk?
      Ik blijf erbij dat ik vind dat er voldoende inzicht is.
      Wie de daders waren is niet interessant en dat krijg je nooit boven water. Kijk naar Syrië op dit moment. Zo stel ik mij voor dat het op Java in bepaalde gebieden was en misschien nog wel ingewikkelder. Als er toevallig een duidelijk geval met voldoende bewijs zich voordoet, dan moet je daar wat aan doen. Maar dat allemaal willen uitzoeken? Onbegonnen werk waar de hiervoor genoemden natuurlijk nooit nee tegen zullen zeggen, tegen 100 manjaren werk.
      Ik zeg wel NEE omdat het verspilling van geld is, naast de emotionele kant. Er kan zoveel beter mee worden gedaan. Daarnaast vocht Indonesië een vrijheidsstrijd en zijn er in mijn kring geen mensen die een wrok hebben tegen dat volk. Wij waren fout! Nou ja, wij konden niet anders, met wij bedoel ik vooral de toenmalige regering. De mensen in mijn kring en reken maar dat dat allemaal slachtoffers waren, zeggen dat allemaal. Wij hebben ons allang verzoend!
      Voelt u soms enige wrok jegens het Indonesische volk, meneer Peter van den Broek van een andere generatie?

      • RLMertens zegt:

        @EricBecking; ‘wij konden niet anders etc.’- Dat is nou steeds, wat wij in de afgelopen 70 jaar na dato te horen kregen. En dat is een grove leugen. Zelfs een belediging voor al die slachtoffers van deze ‘politionele oorlog’.. En dat wordt nu eindelijk…. ‘onderzocht’= bekend gemaakt, tenminste…
        Onze wan/misdaden zijn, na jaren van ontkenning-zie excessen nota 1969- nu eindelijk(!) bekend/erkend-zie Limpach, Oostindie, Pondaag, Zegveld ea.
        U wilt niet weten hoe eea. is ontstaan/gebeurd? Waardoor wij geslachtofferd zijn om Indië te behouden?
        Liever bij het oude/bekende ‘riedeltje’ houden; in een gezagsvacuüm begonnen de pemoeda ‘s( zonder enig oorzaak/reden) te moorden etc.. Waardoor wij(= onze regering) een legermacht naar Indië moesten zenden. Voor orde en rust etc.?

      • Jan A. Somers zegt:

        “gezagsvacuüm” Eigenlijk heeft u wel gelijk. Er was geen gezagsvacuüm. Volgens de Indonesiërs was er sprake van een staat, dus ook van gezag (derde criterium). En die staat beschikte over de normale gezagsorganen, politie en leger. Dat gezag oefenden zij uit in, en vanuit, de zetel van hun regering, Batavia. Daarom werden de heren Soekarno c.s. ook naar Soerabaja uitgenodigd om daar dat gezag te tonen. Daarom maakten vanaf 16 december 1945 Soekarno, Shahrir, Hatta en de overige leden van de nieuwe regering een historische 2-weekse treinreis over Java. Dat konden zij makkelijk doen, in Indië hadden ze toch hun gezag gevestigd?

      • RLMertens zegt:

        @JASomers; ‘hadden zij hun gezag gevestigd’ – Klopt. Echter, het werd in die beginfase meteen door Nederland betwist. Ergo geprovoceerd; geen gesprek met de RI, Soekarno, de collaborateur, vlag incident in Soerabaja etc., waardoor de achterban in woede uitbarstte/molesteerde etc…..ten koste van hen, die buiten de kampen verbleven. Met als gevolg….het einde van Indië!

      • Jan A. Somers zegt:

        “‘hadden zij hun gezag gevestigd’ – Klopt. ” Heel goed begrepen. Terwijl ze in de trein hun gezag vierden werden elders vrouwen en kinderen onder hun gezag afgeslacht.

    • delahai3 zegt:

      Simplificaties die helaas actueel waren. Maar ja, van een andere generatie. Dus waarover zeuren die oudjes nou! Niet waar,Petertje?!

  14. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    citaat 1……Wie de daders waren is niet interessant en dat krijg je nooit boven water.!!!
    dat gemakzuchtige argument heb ik vaker gehoord…
    citaat 2…..wij konden niet anders, met wij bedoel ik vooral de toenmalige regering!!!
    dat zijn antwoorden die van inzicht getuigen?
    citaat 3 ….Wie de daders waren is niet interessant en dat krijg je nooit boven water……!!!
    maar wel die Pemoeda’s of Indonesiers lukraak beschuldigen…. wel erg simpel

    De meest parmantige uitspraak vind ik wel: ……”Zo STEL ik mij voor dat het op Java in bepaalde gebieden was en misschien nog wel ingewikkelder”….. dat zegt wel iets over de persoon die dat zegt, die stelt dus niks voor, niet eens een idee of alternatief .

    Wordt er wel iets van de Geschiedenis geleerd? Op bovenstaande manier niet, zelfs een ezel stoot zich niet aan dezelfde steen des aanstoots.

    Voldoende inzicht?, en ik stel me dat voor.!!!!l…..laat dat maar eens blijken!!!

    En ik doe dat uit wrok en voor wie…… ???? Het zijn van die vragen die geen antwoord behoeven omdat het onzinnige vragen zijn, laat staan dat de vragen van inzicht getuigen.
    Mensen, volwassenen wel te verstaan die zulke vragen stellen, dienen zich toch af te vragen waarmee ze op dit blog bezig zijn.

    Daarom is er onderzoek nodig . …. Dat heeft DUS met inzicht in de Geschiedenis te maken. Dan pas kan er sprake zijn van verzoening.

    • Jan A. Somers zegt:

      “dat gemakzuchtige argument heb ik vaker gehoord…” Daar ligt voor u een mooie taak weggelegd! Wij zullen u daarvoor tzt zeer dankbaar zijn. Vergeet u mijn oma in Poedjon/Pujon niet? En de brandstichters van ons huis en goed aldaar.

  15. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Op http://www.Indisch4ever.nu van 7 December 2016 gaat mijn aandacht uit naar het verhaal Thera André, die de Bersiap mee maakte in Soerabaja. Zestig jaar (2005) later gaat zij terug met haar zoon Peter Hoogendijk en hij maakte de documentaire Soerabaja Surabaya.     
    Haar zoon zegt in de documentaire ( 05′:10 ” ) …. pemuda’s hadden, hoe ze eraan kwamen weet ik niet, hadden lijsten van waar Indischen woonden”…….

    Iedereen kent een/het verhaal van Surabaya van Oktober/November 1945
    Op 15 oktober ‘Bloedige Maandag’ 1945 werd een groot aantal Nederlanders hun huizen gehaald en naar de Simpangclub, een sociëteit, gebracht.
    Naast de Nederlanders waren ook Ambonezen en Timorezen het doelwit. Deze minderheden stonden namelijk bekend om hun steun aan de Nederlanders en moesten dus ook worden opgesloten. Velen maakten eerst een stop bij de Simpang Sociëteit; Hier moesten de gevangenen verschijnen voor een geïmproviseerd tribunaal. Later werden de gevangenen met trucks naar de Kalisosokgevangenis aan de Werfstraat gebracht. Over de moorden vertel ik later.

    Velen kennen dit verhaal, maar is dit het volledige verhaal over de moorden en vermisten in Surabaya, laat staan over de slachtoffers van de Bersiapperiode? Surabaya op java is één verhaal , maar er zijn meer onvolledige verhalen zoals de Olo-moorden in Sumatra..

    Wat ik mis, is een volledig en gedetailleerd verhaal met namen , tijdstippen, omstandigheden etc zoiets wat Henk Itzig Heine heeft gemaakt over het Gubeng-Transport . Mijn doel is een duidelijke beschrijving te geven, vòòrdat ik een analyse maak, laat staan conclusies trek.

    Mijn uitgangspunt zijn die lijsten van de pemuda’s.

    • Jan A. Somers zegt:

      “eerst een stop bij de Simpang Sociëteit” Even een aanvulling: de voormalige Simpang Sociëteit was sinds 4 oktober het hoofdkwartier van de PRI. In die tijd oorspronkelijk de enige redelijk goed georganiseerde strijdmacht, met veel PETA-mensen. Daar binnen was het niet zo fris. Ik wist wel wat te oeroesen. Er was een binnenkomende rij waar ik in stond, naast ons stond de uitgaande rij. Dan stap je over. Maar bij de ingang van de Werfstraatgevangenis was het weer raak. En daar was alleen een binnenkomede rij.

    • Surya Atmadja zegt:

      Haar zoon zegt in de documentaire ( 05′:10 ” ) …. pemuda’s hadden, hoe ze eraan kwamen weet ik niet, hadden lijsten van waar Indischen woonden”…….
      =================================
      Tsk tsk tsk tsk.
      Hoe ze er aan kwamen ??
      Iedere bewoner van een van een blok/ een wijk is geregistreerd.
      Gebaseerd op de Indonesische en Japanse regel , zelfs nu (2016) werd het nog steeds zo geregeld.
      De probleem is dat er veel vreemd volk / rampokkers speciaal naar bepaalde rijke wijken
      van Nederlanders/Indisch, Chinees en andere rijke mensen.
      Niet alleen in de dessa/dorp , kampong maar ook in de deftige Hollandse totok/indische wijken .
      De kleine boengs en nona’s die in de stadsperiferie wonen of zelfs tussen de inlanders wonen zijn in principe beter beschermd door hun inlandse buren.
      Ze kennen elkaar, en vooral als de Sinjo Belanda altijd goed is t.o.v van hun inlandse buren.

      Zijn er nog vragen ? , dan ben ik bereid om het te beantwoorden

    • Jan A. Somers zegt:

      ” hadden lijsten van waar Indischen woonden”……” Dat was toch niet zo moeilijk? In Soerabaja, huis aan huis. Soms een Chinees ertussen of een Indonesiër of een Belg. Daar kwamen ze toch meteen achter, hup, volgend huis. Of een Japanner. (Werden econoom genoemd, waarom weet ik niet). Die Japanners hoorden bij de eerste moorden van de bersiap. Daar hadden ze niets meer te zoeken, hun goedang was door ons al lang leeg gehaald. De mensen die mij ophaalden hadden dan ook geen lijst, gewoon het rijtje afwerken. En voedselboycot of niet, baboe Soep bleef goedkoop inkopen. Wel kwam er een Indonesiër mijn moeder vertellen dat ik in de Simpangclub was gedood. Baboe Soep seinde: gewoon wat geld geven, daar gaat het om. Ons huis is pas leeg geroofd (was niet veel meer te zoeken) toen ik in de gevangenis zat en mijn moeder en zus waren weggevoerd met onbekende bestemming. Dat merkte ik nadat ik was bevrijd. Mijn moeder en zus zijn niet meer terug geweest. Direct na hun bevrijding door het Rode Kruis, via Batavia met een RAPWI-indicatie naar Nederland. Toen pas kwam ze te weten dat ik nog leefde.

      • Surya Atmadja zegt:

        Jan A. Somers zegt:
        17 december 2016 om 4:02 pm

        1.” hadden lijsten van waar Indischen woonden”……” Dat was toch niet zo moeilijk?
        2.En voedselboycot of niet, baboe Soep bleef goedkoop inkopen.
        ==============================================
        1.Heb ik al jaren lang sta te toeteren
        2.Kijk dat is de persoonlijke verhouding tussen personeel en baas.
        Zie mijn voorbeeld bij de Kamp Tjideng .

        Het is kwestie van loyaliteit.
        De familie van mijn moeder hadden stukjes grond in Tasikmalaya/Singaparna ( de omgeving) waar de “clan” S.A tig jaren pachters heeft.
        Tijdens de Darul Islam periode , Japanse periode was onze clan (duidelijk ambtenaren Pangreh Pradja , later leraren , eentje hoofdcommies die mee betaalde aan de studie van de oudere broer van mijn moeder in India) werden ze beschermd door de dorpelingen, pachters etc.
        Trouwens mijn vader was leraar HIS (ook mijn moeder) , dus kunnen de dorpelingen/ andere “pemuda’s “hun zien als “andjing” Belanda .
        Na Indonesia merdeka gingen mijn ouders naar Djakarta waar ik in 1948 geboren werd in Boedi Kemuljaan (Gang Scott), in hun kielzog 2 oudgedienden/dorpelingen, later aangevuld door hun neven/nichten .
        Waar ze met gemak 20-30 jaren dienden ,met half feodale verhoudingen maar naar hun tevredenheid.

    • Surya Atmadja zegt:

      Peter van den Broek van een andere generatie zegt:
      17 december 2016 om 11:58 am
      Naast de Nederlanders waren ook Ambonezen en Timorezen het doelwit. Deze minderheden stonden namelijk bekend om hun steun aan de Nederlanders en moesten dus ook worden opgesloten. Velen maakten eerst een stop bij de Simpang Sociëteit;
      ===================================================
      Sinds de stichting van Batavia door JPC zijn de grote steden op Java en Sumatra onderverdeeld in wijken.
      De centrum is voor de gegoede totoks/indo’s , het voorbeeld in Jactra was Weltevreden , want Noord Jacatra was ongezond/moeras gebied , veel ziektes met veel slachtoffers , door verkeerd eten , te veel drinken(o.a arak) , verkeerd kleding etc.
      Wijk Kemajoran (oud vliegveld) was een moerasgebied die door de Chinese koelies werd drooggelegd.
      De niet Nederlanders wonen in aparte wijken , Pecinan (Chinees), Pekodjan ( Arabieren , Ambonezen (Kampung Ambon) , Bandanezen(kampung Bandan , Mardijkers(kampung tugu).Kampung Tambora (van Flores) etc
      Surabaya kent ook dezelfde wijk indelingen , kan je zo plukken uit internet .

      Dus bij rellen komen de potentiele rampokkers gelijk naar de wijken , zoek je een Chinees ga je naar Pecinan wijk , zoek je een Ambonees ga je naar kampung Ambon .
      Niks geheimzinnig aan zoals de CIA lijst van de PKI kaderleden in 1965.

  16. ellen zegt:

    Interessant, S.A. Omdat een groot deel van de Indo’s (kleine boeng) rond 1900 woonden in de zogenaamde gangen, de kleine stegen die vanaf de hoofdstraten de toegangswegen vormden tot de stedelijke kampongs. Ook wat familie aan vaders kant woonden jarenlang in de gangen van Semarang. Zij waren min of meer verpauperd. Familie van mijn moeder woonden in de stad (Bandoeng) in een buitenwijk waar de Europeanen woonden. Zij daarentegen hebben altijd gewoond in een Hollands huis. Tijdens de bersiap moest mijn moeder en mijn oma (buitenkampers) – met nog andere vrouwen, de mannen zaten nog vast in de Japanse krijgsgevangenkampen – vaak van huis tot huis verhuizen, omdat er geruchten waren, dat er een bepaald huis “aan de beurt” was om gerampokt te worden. Van wie kwamen deze waarschuwingen? Toch afkomstig van voormalige bedienden? Werd dat door de rampokkers niet als een soort verraad gezien? Want het was toch een volksrevolutie? Ik heb er nooit naar gevraagd.

    • Surya Atmadja zegt:

      @ Ellen
      Over de intermenselijke verhoudingen tussen de inlander/baboe/djongos(personeel) en hun toeans en njonja werd veel verteld, soms door mensen die het van horen zeggen hebben gehoord(niet zelf ervaren ) .
      Bij de Tjideng kamp ( Laan Trivelli , Batavia) werden de njonja en sinjo de eerste jaren nog steeds gesteund/bediend door hun oude personeel , na te lezen in de boeken van /over) kamp Tjideng.
      En het is in het begin nog een half open kamp/achter de kawat of gedek .
      Ik woonde met mijn ouders vanaf 1954 t/m 2010 mijn ouderlijke huis.
      Dus kan vertellen hoe de indeling, de grootte van percelen/kamers etc v.d de beruchte kamp Tjideng is.

      Nu nog werd de blok (RT=Rukun Tetangga ) met een blokhoofd (vaak 1 .v.d bewoners) en R.W (Rukun Warga =met een wijkhoofd=ook een medebewoner).
      Die Pak RT/en Pak RW zijn de sleutelfiguren , de politie , gasten kunnen in principe informatie vragen/krijgen over de bewoners.
      In principe moeten de gasten van een medebewoner aangemeld worden, mijn ouders doen dat nooit, ook toen hun Hollandse schoondochter bij hun tig jaren bivakkeerde tijdens de zomer vacanties, en ik heb als oud gediende ook “maling”aan de regels.

      Ik kan kort zijn , de rampokkers zijn :
      1. buitenstaanders , van andere kampung ( zie voorbeeld GEDORAN DEPOK, BEKASI en plaatsen naast de demarcatielijnen etc).
      2.oud “bekenden” , die iets te vereffenen hebben , kan een oud bediende zijn die ooit ontslagen/slecht behandeld waren en wraak nemen.

      Voorbeeld in de goede 1ste klas buurten zoals Mentengbuurt in Jakarta , Weltevreden heb je weinig rampokkende Indonesiers , want meestal staan ze goed beschermd door KNIL tangsi’s zoals in Laan Trivelli, Senen ( Bat X KNIL) , bij de Gang Berlan (Berenlaan Meester Cornelis) heb je ook KNIL tangsi.
      Probleem is als ze aan de kampong grenzen , en daar komen “onbekende”rampokkers of van verder gelegen BEKASI(demarcatielijnen).

      Voor Nederlanders die de plaatselijke situatie en sociale verhoudingen niet kennen is het vaak zwaar leunen op 2de/3de/4de hands informatiebronnn.

      Soortgelijke situaties speelde in andere grote steden op Java waar veel Nederlanders( totok/indo) wonen.
      Is na te lezen in diverse Nederlandse bronnen ,is zo te vinden.
      Alleen gebeurt het vaak dat men “de rode draad”niet snel ziet.”

      Het verhaal in Semarang heb ik gehoord van mijn oude sobat/studie genoot (10 jr ouder) in Enschede die tot de familie Kolmes behoorde (moeder) , ook bekend van de Gang Kolmes.Dus geen kleine boeng’s familie.
      Hoe de relatie met de Indonesische buren of andere Indonesiers kon hij in geuren en kleuren vertellen..
      Pak P , een vaste schrijver bij I4E was volgens hem een klasgenoot, en ik heb een 2de Chinese studievriend bij de Hogere Textiel School in Enschede (1968).
      Hij woonde in een bakbeest v/e huis in de wijk Tjandi Semarang .

  17. ellen zegt:

    Dank S.A. voor uw uitgebreide antwoord. Door het belang van intermenselijke verhoudingen kwam het soms tot incidenten tijdens de bersiap. Zowel een goede als slechte behandeling in de kolonie t.o.v. de lokale bevolking had zijn weerslag in de vorm van getrouwheid of wraakneming. Eigen schuld, dikke bult. Dat was dan structureel geweld. Maar u benadrukt ook dat de rampokkers vooral te voorschijn kwamen uit onbekende regionen. Ze waren buitenstaanders en kwamen van andere kampongs buiten het gebied. Zij waren de daders van het systematische geweld, waarop onderzoeker Mary van Delden duidde.

    http://www.delpher.nl/nl/kranten/view?query=bersiap+moorden&page=1&coll=ddd&identifier=ddd%3A010645887%3Ampeg21%3Aa0442&resultsidentifier=ddd%3A010645887%3Ampeg21%3Aa0442

    • Jan A. Somers zegt:

      “dat de rampokkers vooral te voorschijn kwamen uit onbekende regionen” Niet zozeer in Soerabaja. Het was een grote industriestad met een groot fabrieks’proletariaat’ dat woonde in een aantal grote stadskampongs verdeeld over de hele stad. Het enige wat ik heb van ‘horen zeggen’ is dat bijvoorbeeld de moord op het Goebengtransport uitging vanuit kampong Kepoetran. Die lag in de buurt van de Embong Sonokembang/Palmenlaan waar de overval plaats vond.

      • Surya Atmadja zegt:

        Jan A. Somers zegt:
        18 december 2016 om 11:00 am
        “dat de rampokkers vooral te voorschijn kwamen uit onbekende regionen”
        =============================
        In principe was het zo geweest.
        Men weet dat de Indonesiers in het algemeen in verschillende wijken, kampungs wonen, soms was het homogeen , soms met allerlei achtergronden , soms heb je wijken/kampungs die het redelijk goed hebben , dus geen potentiele rampokkers.
        Soms heb je “no go” area’s waar de arme “stadsproletariaat” wonen , die zijn dan potentiele rampokkers. Majoor Generaal Hario Kecik ( Komandant van de Indonesische MP in Surabaya) heeft over de mob of betja kerels.
        En het is logisch dat je ex buurman niet zijn eigen nest(kampung) bevuilt , hij kan herkend worden .
        Als hij wil gaan rampokken , dan doet hij in een andere wijk.

        Over de Gubengtransport is er een Indonesische artikel te vinden , wie de eventuele betrokkenen zijn .
        Hoe het ongeveer gegaan was , de rol van de “pemuda’s ” , eigenlijk jongeren die zwaar bewapend zijn , na dat ze de Japanse wapendepots(o.a Don Bosco) hadden veroverd.
        De “helft” van de stadsjongeren zijn bewapend en staan niet onder de BKR/KR gezag.

      • Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

        Het verhaal kan ook anders verteld worden maar de verhaallijn blijft hetzelfde

        Uitgangspunt: Volgens dhr Hoogendijk hadden de pemuda’s van te voren (2) lijsten opgesteld waar Nederlanders woonden.

        (3) Deze gegevens waren in handen van Pemuda’s die (4) wijk voor wijk uitkamden De gevangen genomen Nederlanders voornamelijk degenen uit de (5) Goebeng en Darmo wijken, werden met (6) vrachtwagens naar (7) de Simpangclub getransporteeerd. Hier was een (7) soort volkstribunaal, een provisorische rechtbank ingericht , waar (8) o.a. Nederlanders werden veroordeeld en afgeslacht. Uiteindelijk werden slachtoffers met (9) trucks naar de Kalisosokgevangenis aan de Werftstraat gebracht, waar groepen pemuda’s hen opwachten. In totaal werden meer dan (1) 2.500 Nederlanders in Surabaya gevangen genomen.
        Het aantal Nederlandse doden in Surabaya bedroeg meer dan (10) 200 slachtoffer in de Simpang Club en in de Kalisosok gevangenis. Naar schatting (11) 100 doden vielen bij het Gubeng transport.
        Tenminste 2.384 gevangenene werden door Jack Boer en de 10 Gurkha’s bevrijd uit de Kalisosokgevangenis in de Werftstraat. Over (10) het aantal vermisten bestaan geen betrouwbare schattingen.

        Voorlopige opmerkingen
        (1) Het aantal van meer dan dan 2.500 (sic) gevangenen genomen Nederlanders geeft toch aan dat de gebeurtenissen in Surabaya van Oktober/November 1945 niet op zichzelf staan.
        In mijn bronnen wordt veelal over Europeanen en Indo-Europeanen gesproken, ik ben geen koloniaal, noch racist en gebruik het neutrale woord Nederlander, wetende dat wat dat betreft ook pemuda’s toen geen onderscheid maakten
        (2) Nederlanders buiten de kampen werden door de Japanse/Indonesische
        bestuursapparaat geregistreerd en kregen een blauwe pendafteran.
        (3) De gegevens uit deze registratie waren in bezit van de pemuda’s, die niet willekeurig iedere Nederlander in een straat oppakten, maar doelgericht te werk gingen .
        (4) Zoals gezegd de pemuda’s gingen doelbewust en planmatig te werk.
        (5) De gevangenen werden naar van te voren aangewezen plaatsen gebracht: de Simpang Club of de Kalisosokgevangenis
        (6) Om meer dan 2.500 gevangenen te transporteren zijn tenminste 50 vrachtwagens nodig, dat vergt toch enige organisatie.
        (7) Van te voren was bepaald dat de gevangenen een proces dienden te ondergaanalsof een rechtvaardigingsgrond werd gezocht.
        (8) Niet alleen Nederlanders werden gevangen genomen maar ook Ambonezen en Timorezen. Eigenlijk eenieder die ondanks 3 jaar bezetting en Japanse indoctrinatie en Indonesische propaganda van latent koloniale sympathien werd verdacht, kon opgepakt worden. Als er maar een aanleiding was.
        (9) Vanuit de Simpang Club werden de nog levende gevangenen weer met vrachtwagens naar een vooraf vastgestelde plaats, de Kalisosokgevangenis vervoerd. Aldaar werden de gevangenen door pemuda’s opgewacht, Eén en ander blijkt wel georganiseerd te zijn.
        (10) Over aantallen dient met enig terughoudend worden gesproken. Het aantal
        Nederlanders buiten de kampen (Indische Nederlanders) waren geregistreerd en men wist waar ze zich ophielden. In dezelfde periode kwamen vele geinterneerde Nederlanders (vnl totoks) met treinen of vrachtauto’s naar Surabaya, die waren niet geregistreerd. Opmerkelijk is dat zelfs geïnterneerden uit Semarang naar Surabaya werden vervoerd.
        H. Itzig Heine, een overlevende van het transport, heeft een uitgebreid en gedetailleerd verhaal geschreven over het Gubeng-transport.
        Een groot aantal Nederlandse doden en vermisten werden met naam vermeld in de toenmalige Indische dagbladen. Ook werd een aantal Chinese doden vermeld. Naar schatting zijn meer dan 600 Chinezen, het dubbele aantal van de Nederlandse, vermoord in Surabaya.

        Ik kan niet ontkennen dat mijn verhaal over Surabaya meer overeenkomsten dan verschillen vertoont met het verhaal van Mevr. van Delden over Bandung (met dank aan Mevr. Ellen voor de verwijzing)

      • Surya Atmadja zegt:

        Jan A. Somers zegt:
        18 december 2016 om 11:00 am
        Het was een grote industriestad met een groot fabrieks’proletariaat’ dat woonde in een aantal grote stadskampongs verdeeld over de hele stad. Het enige wat ik heb van ‘horen zeggen’ is dat bijvoorbeeld de moord op het Goebengtransport uitging vanuit kampong Kepoetran. Die lag in de buurt van de Embong Sonokembang/Palmenlaan waar de overval plaats vond.
        ==========================
        Klopt, Pak Jan .
        Er is een Indonesische artikel die dat kan bevestigen.
        Het is zelfs een vraag gesteld of de Gubeng transport overvallen werd door een pijnlijke misverstand.
        Vrij vertaald:
        De plaatselijke TNI soldaten (officier en welke bataljon is bekend) had eerst de transport aangehouden, waar de toegestroomde “strijders” uit de kampungs er naast mee bemoeiden .
        Ze zijn ook zwaar bewapend ( de “helft”van de stads jongeren hadden de Japanse wapendepots al geplunderd ).
        Zie de time-line ( Indonesische bron)

        De 20 vrachtwagens met 50 Gurkha begeleiders vrachtwagens werd bij de 3de transport aangehouden/aangevallen .
        Slachtoffers waren 83 vrouwen en kinderen .
        De documentair Surabaja-Surabaya van Peter Hogendijk zoals het door Henk Itzig Heine werd verteld werd in de Indon. artikel ook verteld.
        Het schijnt dat dat de aangevallen transport/overlevenden gered waren van de amok makende “strijders” door een grote Indonesier met samurai.
        Men zegt gezien de beschrijving was hij de TNI officier van dat gebied.
        (Was het zo, ik heb de documentair niet gezien ?)
        Ook interessant om de hiaten in de mozaiek te dichten door Nederlandse en Indonesische bronnen naast elkaar te leggen.
        Als buitenstaander en leek kan ik of wij daar door beter beoordelen.

        Mijn 2 benggol bijdrage of omong kosong.

  18. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    ?

  19. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Het verhaal over Surabaya in de periode September/November 1945 kan ik ook anders vertellen, maar de verhaallijn blijft hetzelfde . Uitgangspunt blijft : Volgens dhr Hoogendijk hadden Pemuda’s van te voren (2) lijsten opgesteld waar Nederlanders woonden.

    Voorlopige beschrijving van de gebeurtenissen:
    (3) Deze lijsten waren in handen van Pemuda’s die (4) wijk voor wijk uitkamden. De gevangen genomen Nederlanders voornamelijk degenen uit de (5) Goebeng- en Darmowijk, werden met (6) vrachtwagens naar (7) de Simpangclub getransporteeerd. Hier was een (7) soort volkstribunaal, een provisorische rechtbank ingericht , waar (8) Nederlanders werden veroordeeld en afgeslacht. Uiteindelijk werden slachtoffers met (9) trucks naar de Kalisosokgevangenis aan de Werftstraat gebracht, waar groepen pemuda’s hen opwachten

    In totaal werden meer dan (1) 2.500 Nederlanders in Surabaya gevangen genomen.
    Het aantal Nederlandse doden in Surabaya bedroeg meer dan (10) 200 slachtoffer in de Simpang Club en in de Kalisosok gevangenis, en naar schatting (11) 100 doden vielen bij het Gubeng transport. Over het aantal vermisten bestaan geen betrouwbare schattingen.
    Tenminste 2.384 gevangenene werden door Jack Boer en de 10 Gurkha’s bevrijd uit de kalisosok gevangenis.

    Mijn voorlopige conclusies volgen

    • Jan A. Somers zegt:

      (1) In 1945 gaat het over Soerabaja. Dat stond ook op de lijst aan boord van de Princess Beatrix en op mijn Rode Kruispas van eind november 1945. En op mijn laisser-passer / overtochtpapieren van juli 1946.
      (2) Ik heb nooit lijsten gezien. Ze deden niet zo moeilijk. Volgens mij werd gewoon steeds de volgende meegenomen.
      (5) Ook Ketabang. De vrouwen en kinderen uit die wijk behoorden als eersten bij de evacuatie door de 49th Indian Infantery Group. Die was het dichtst bij de havens. Daarna vrouwen en kinderen uit Goebeng, en daarna Darmo.
      (9) Werfstraatgevangenis.
      (11) Geborgen: 26 verzamelgraven waarin 108 personen zijn begraven, waarvan 23 met name genoemd. Jammer dat ik geen foto’s kan uploaden,
      Tenslotte + minimaal één door de Gurkha’s bevrijd, rond 17.00 uur.

    • Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

      Ik had wat problemen om een reactie te plaatsen, nu staat het op de juiste plaats, met verwijzing naar boven

      Voorlopige opmerkingen
      (1) Het aantal van meer dan dan 2.500 gevangenen genomen Nederlanders geeft toch aan dat de gebeurtenissen in Surabaya van September/November 1945 niet op zichzelf staan.
      Er wordt veelal over Europeanen en Indo-Europeanen gesproken, ik ben geen koloniaal, noch racist en daarom gebruik ik het neutrale woord Nederlander, wetende dat toendertijd ook Pemuda’s geen onderscheid maakten..
      (2) Nederlanders buiten de kampen werden door de Japanse/Indonesische bestuursapparaat geregistreerd en kregen een blauwe pendafteran, vandaar de naam Blauwe, voorbehouden aan indische Nederlanders.
      (3) De gegevens uit deze registratie waren in bezit van Pemuda’s, die volgens Nederlandse ooggetuigen (te beluisteren op audiobanden, oral history ) niet willekeurig iedere Nederlander in een straat oppakten, maar doelgericht te werk gingen .
      (4) Als ware het razzia’s, zo gingen de pemuda’s doelbewust en planmatig te werk.
      (5) De gevangenen werden naar van te voren aangewezen plaatsen gebracht: de Simpang Club of de Kalisosokgevangenis
      (6) Om meer dan 2.500 gevangenen te transporteren zijn tenminste 40 vrachtwagens nodig, dat vergt toch enige organisatie.
      (7) Van te voren was bepaald dat de gevangenen voor een volks tribunaal aangeklaagd zouden worden , alsof pemuda’s een rechtvaardegingsgrondslag zochten.
      (8) Niet alleen Nederlanders werden gevangen genomen maar ook Ambonezen en Timorezen. Eigenlijk eenieder die van latent koloniale sympathien werd verdacht, kon opgepakt worden, ondanks 3 jaar Japanse indoctrinatie en Indonesische propaganda
      (9) Vanuit de Simpang Club werden de nog levende gevangenen weer met vrachtwagens naar een vooraf vastgestelde plaats, de Kalisosokgevangenis vervoerd. Aldaar werden de gevangenen door Pemuda’s opgewacht. Eén en ander blijkt wel georganiseerd te zijn.
      (10) Over aantallen dient met enig terughoudend worden gesproken. Het aantal
      Nederlanders buiten de kampen waren geregistreerd en men wist waar ze zich ophielden. In de aangegeven periode kwamen vele geinterneerde Nederlanders met treinen of vrachtauto’s naar Surabaya, die waren niet geregistreerd. Opmerkelijk is dat zelfs geinterneerden uit Semarang naar Surabaya werden gedirigeerd.
      Een groot aantal Nederlandse en ook Chinese doden maar ook vermisten werden met naam vermeld in de toenmalige Indische dagbladen (met dank aan Mevr. Ellen die mij er opmerkzaam maakte)
      (11) H. Itzig Heine, zelf een overlevende van het transpor, heeft een uitgebreid en gedetailleerd verhaal geschreven.
      (12) Bij de inval van Jack Boer c.s. werd één Gurkha’s gedood. Via de Britse militaire archieven is wel te achterhalen wie die Gurkha was. Mij is niet bekend of die Gurkha’s wel een lintje hebben gekregen voor de bevrijding van meer dan 2.384 Nederlandse gevangen uit Indonesische handen.

      Ik kan niet ontkennen dat mijn verhaal over Surabaya meer overeenkomsten dan verschillen vertoond met het verhaal van Mevr. van Delden over Bandung (weer met dank aan de verwijzing van Mevr.Ellen naar het krantenartikel).

      De vraag, die ik aan mijzelf stel is die waar die lijsten van die Pemuda’s eigenlijk gebleven zijn. Dat zijn dus lijsten van gevangen te nemen Nederlanders. Ik heb wel een idee waar ik dien te zoeken. Mijn hamvraag is wat er met die Nederlanders is gebeurd en ik daar heb ik wel een idee waar ik mijn antwoord kan vinden.

      • Jan A. Somers zegt:

        “Nederlanders buiten de kampen waren geregistreerd en men wist waar ze zich ophielden.” Hoezo? Op de pendaftarans waren behalve de toenmalige woonplaats geen adressen genoteerd. En de adressen in de burgerlijke stand waren verouderd! Na die tijd is er enorm verhuisd op last van de Japanners die woonruimten opeisten. Zonder correcties in de burgerlijke stand.
        “In de aangegeven periode kwamen vele geinterneerde Nederlanders met treinen of vrachtauto’s naar Surabaya, die waren niet geregistreerd. Opmerkelijk is dat zelfs geinterneerden uit Semarang naar Surabaya werden gedirigeerd.” Zo opmerkelijk was dat nou ook weer niet. RAPWI probeerde als onderdeel van hun taak mensen uit de kampen weer naar hun vroegere woonplaats (indien rustig) te brengen. Ze mochten mee op eigen verzoek, naar de plaats die ze zelf aangaven. Zo kwam mijn zus met een RAPWI-trein uit Lampersarie terug naar Soerabaja. Door niemand geregistreerd. Hoefde ook niet. Mijn moeder en zus werden naderhand weggevoerd gewoon met de hele woonwijk uit Darmo. Door niemand geregistreerd. Ze werden ergens in Midden-Java pas geregistreerd bij bevrijding door het Rode Kruis. Mijn broer bleef in het kamp in Tjimahi, mijn vader was in Singapore nog te ziek om te reizen. En ik zat in de Werfstraatgevangenis.

      • Surya Atmadja zegt:

        Peter van den Broek van een andere generatie zegt:
        21 december 2016 om 9:20 pm

        Voorlopige opmerkingen
        (1) Het aantal van meer dan dan 2.500 gevangenen genomen Nederlanders geeft toch aan dat de gebeurtenissen in Surabaya van September/November 1945 niet op zichzelf staan.
        2.Nederlanders buiten de kampen werden door de Japanse/Indonesische bestuursapparaat geregistreerd
        3. De gegevens uit deze registratie waren in bezit van Pemuda’s, die volgens Nederlandse ooggetuigen ……
        4.(4) Als ware het razzia’s, zo gingen de pemuda’s doelbewust en planmatig te werk.
        (5) De gevangenen werden naar van te voren aangewezen plaatsen gebracht: de Simpang Club of de Kalisosokgevangenis
        (6) Om meer dan 2.500 gevangenen te transporteren zijn tenminste 40 vrachtwagens nodig, dat vergt toch enige organisatie.
        (7) Van te voren was bepaald dat de gevangenen voor een volks tribunaal aangeklaagd zouden worden , alsof pemuda’s een rechtvaardegingsgrondslag zochten.

        1. Het aantal bewoners van Surabaya omstreeks 1940 was bekend
        In 1940 : europeanen 34.576,
        chinezen 47.884,arabieren 5.242,vreemde oosterlingen 1.027,indonesiers 308.000 . Totaal 396.720 inwoners.
        Aantallen in 1945 kan men schatten d.m.v extrapoleren van de cijfers (beschikbaar van 1906 t/m 1940 , verminderd met de al dan niet gedwongen mutaties.
        Mannen die opgeroepen en later in de kampen terecht kwamen , vrouwen en kinderen ex “buitenkampers”.
        Er is een volksverhuizing geweest.

        2. Ik vraag me af de Resident van Surabaya de beschikking had van de de lijst .
        3. Was het zo ? Of is het kabar angin of veronderstellingen.
        4.Kan het niet een combinatie zijn ? .
        Het klinkt wel interessant , zoals de CIA lijst van de PKI kaderleden die door het leger werd gebruikt om PKI mensen op te pakken.
        In feite had de plaatselijke politie , de Ketua RT/RW = blok/wijkhoofd (geschoeid op Japanse systeem al de gegevens ) , de plaatselijke Koramil(Komando Rayon Militer) .

        In de korte bersiaptijd werd e.e.a verteld door o.a Hario Kecik , zie topic in Java Post.
        5.Kalisosok gevangenis werd in het verleden gebruikt om Indonesiers/nationalisten op te bergen .Ook bekend als Werfstraat gevangenis.
        Daar zat Kol Huijer ook , tot dat hij op -10-1945 door kapitein Shaw werd bevrijd .

        De Simpang club was een sociteit , dus kan nooit honderden laat staan meer gevangenen herbergen .
        Die zaten in wijk Darmo en Gubeng ( in de buurt van de haven Tanjung Perak , waar Mallaby met zijn assistent Kol. Pugh , na overleg/toestemming met gouvernour Rd Mas Tumenggung Aryo Suryo, de gouverneur van Oost Java .(zoon van een wedana-districthoofd(Rd Mas Wirjosumarto).
        Door Huijer te bevrijden brak Mallaby zijn woord als officier van de Queen en gentleman , daar maakte Pugh bezwaren .( Bron : Macmillan =British occupation….).

        6. Is zo gebeurd, de probleem was dat de communicatie kanalen tussen de PRI hoofdkwartier in de Simpang club en de plaatselijke BKR/TKR eenheden niet 100% was .
        Ook de aanwezige van zwaar bewapende MOB nadat ze de DON BOSCO depots hadden veroverd.

        7.Logisch gedacht , zeker weten.
        Op zijn minst moet men toch kunnen bewijzen dat de opgepakte Ambonese /Indische of Nederlandse of Chinese iets op hun kerfstok hebben.
        Zoiets, we hebben illegale wapens gevonden , jij zit bij de KNIL , jij bent een mata mata=spion.

        Vraag : hoe kan de Indo man Mr Ploegman bewapend zijn , hij heeft de de begeleider van resident Sudirman doodgeschoten tijdens de ruzie met Sudirman in Hotel Yamoto .
        (vlagincident)

  20. Petertje van den Broek van een andere generatie zegt:

    1) ik heb audiobanden gehoord van OOGGETUIGEN, dat Pemuda’s in de straat NIET elke willekeurige Nederlander ophaalden. Daaruit concludeer ik dat Pemuda’s gericht zochten naar Nederlanders. De adresinformatie moet toch ergens vandaan komen? Hoe kan je anders meer dan 2.500 nederlanders oppakken, vervoer verzorgen naar Simpang Club of naar d gevangenis in de weefstraat. Ik ga dus op zoek naar die Japanse archieven over Pendafterans.
    Uit de woorden van dhr Somers maak ik op dat hij klaarblijkelijk die Japanse archieven heeft ingezien, anders snap ik zijn commentaar niet. Anders zijn het toch louter zijn veronderstellingen? Moet hij wel expliciet aangeven, anders gaan we mekaar toch Mietje noemen?

    2) Misschien kunnen de ervaringsdeskundigen zich herinneren waar Semarang ligt, dan weten deze hoever Semarang van Surabaya ligt. Dan weet men ook de afstand tussen Semarang en Jakarta. Dan vraag ik me af wat opmerkelijk is en dat zelfde vroeger ook de Indonesiers/Pemuda’s zich af!!!
    Daar komt nog bij dat al na het einde van die oorlog die duizenden (sic) geïnterneerden rustig van hot naar her konden reizen!!!! Misschien begrijpt dhr Somers over welke orde van grootte we spreken!!
    Waar was dan de zo vaak gehoorde chaos??? ik dacht dat ene Heer Somers zich ook daarover beklaagd had., Die chaos was er dus niet, althans niet direct na de oorlog !!!! Alles werd goed geregeld door de Japanners in broederlijke samenwerking met de Indonesische autoriteiten, dat was de hele oorlog zo gegaan, dus ook direct na de oorlog. Men denkt toch niet dat die paar RAPWI-mensen zoals KTZ Huijer dat regelden?

    3) Ik weet ook dat die geïnterneerden door de Rode Kruis geregistreerd werden . Ik zou graag weten welke gegevens werden geregistreerd. Als ik al die gegevens in een database stopt, is wel wat werk maar niet onmogelijk, en koppelt die database aan mijn andere database, dan kan ik die informatie best gebruiken in mijn atlasje.

    En die opmerking over …….Door niemand geregistreerd….. durf ik best te betwijfelen. De geïnterneerden moesten verplaatst worden van A naar B . Dat gebeurt niet zomaar. Ik dien in die archieven na te gaan hoe de Engelsen/RAPWI dat deden. Dan pas kan ik zeggen wat er wel en niet geregistreerd werd, maar om dat zo lukraak te zeggen, zo werkt dat niet bij mij.
    Geschiedenis begint bij de feitjes te kennen.

    Ik heb al vaker gemerkt dat Nederlanders vaak denken wat er geregistreerd/gebeurd is dient ook in hun straatje te passen opdat het vooroordeel bevestigd wordt. ik noem geen voorbeelden., ja één Jack Boer.

    • Jan A. Somers zegt:

      “ik heb audiobanden gehoord van OOGGETUIGEN, dat Pemuda’s in de straat NIET elke willekeurige Nederlander ophaalden” Inderdaad. Ik (niet alleen ooggetuige) woonde Setailstraat nr 5, d.w.z. de derde opgepakte uit die straat. Niet moeilijk, er woonden alleen Nederlanders in die straat, net als in de meeste straten van Darmo.
      “dat hij klaarblijkelijk die Japanse archieven heeft ingezien,” Dat is nieuw voor mij, ik heb nog nooit Japanse archieven ingezien. Zou er ook niet aan beginnen, al die tekens! Op mijn pendaftarans stond geen woonadres. En in maart 1946 had ik even een gegeven uit de burgerlijke stand nodig, ik woonde nog steeds vier adressen eerder.
      “over welke orde van grootte we spreken!!” Jawel hooor, maar dat is niet interessant. “die duizenden (sic) geïnterneerden rustig van hot naar her konden reizen” dat deden ze dan ook niet in hun uppie. In de vrouwenkampen in Midden-Java was de RAPWI bezig met de registratie van diegenen die graag wilden vertrekken naar hun toenmalige woonplaatsen. Mijn zus in Lampersari gaf te kennen naar Soerabaja te willen. Als de RAPWI een behoorlijk aantal voor dezelfde plaats had, werd een treinreis georganiseerd. U had dit al in 2005 op p. 225 kunnen lezen: “Tussen 29 september en 2 oktober arriveerde per trein een aantal voormalige burgergeïnterneerden uit de kampen in Midden-Java; zij werden door de pemoeda’s agressief bejegend en voor zover mogelijk onder bescherming van de achtergebleven Japanners geplaatst.” Het viel nogal mee, ze kon meteen naar ons huis komen.
      “dat die paar RAPWI-mensen zoals KTZ Huijer dat regelden?” Die hadden niets met elkaar te maken, behalve dat ze in hetzelfde hotel zaten. En RAPWI had niets te gegelen behalve proberen krijgsgevangenen en geïnterneerden op te sporen, te verzorgen, en naar een veilige plek re brengen. (recovery)
      “De geïnterneerden moesten verplaatst worden van A naar B . Dat gebeurt niet zomaar. Ik dien in die archieven na te gaan hoe de Engelsen/RAPWI dat deden.” RAPWI verplaatste geen geïnterneerden, maar vrije mensen. Natuurlijk werden die geregistreerd, zoals mijn zus. Toen ik bevrijd was uit de Werfstraatgevangenis ben ik niet geregistreerd, noch geteld. Daar begon Jack Boer niet aan, die ging liever gewoon de stad in. Pas aan boord van de Princess Beatrix kwam ik op de passagierslijst die in Batavia werd overgedragen aan het hospitaalschip en vervolgens opvangkamp Struiswijk. En nadat mij moeder en zus via het Rode Kruis waren vrijgelaten in Midden-Java, en aangaven niet terug te willen keren naar Soerabaja (ik was toch dood) maar naar Singapore of Batavia, werden ze als zodanig geregistreerd, en naar Batavia vervoerd. Hoefden ze niet zelf voor te zorgen, dat ging per schip.

      • Jan A. Somers zegt:

        ff vergete: “at die paar RAPWI-mensen ” U had in 2005 op p. 215 kunnen lezen: “De RAPWI was oorspronkelijk bedoeld als organisatie voor de eerste opvang gedurende ongeveer dertig dagen van gevangenen en vluchtelingen. In de aangetroffen chaos moest echter ook met lokale Indonesische autoriteiten worden onderhandeld en bestuursorganen worden opgezet. Net als de KDP/LOC-teams werden ook lokale Rode Kruis-comités en comités van ex-geïnterneerden onder de RAPWI-vlag gebracht. Alleen al op Java waren bij de RAPWI op haar hoogtepunt zo’n 10.000 mensen in dienst.” Jammer dat ik de latere RAPWI-verwijzingen voor mijn vader/moeder en zus niet kan laten zien. Maar u zult wel betere bronnen hebben.

  21. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    citaat:……..“dat die paar RAPWI-mensen zoals KTZ Huijer dat regelden?” Die hadden niets met elkaar te maken, behalve dat ze in hetzelfde hotel zaten…….

    Ho even… dat was het probleem dat ze niets met elkaar te maken wilden hebben, ondanks dat ze onder SEAC vielen.
    KTZ Huijer!!!!: zo’n KTZ diende bezig te houden met de havenfaciliteiten van Surabaya. Het enige dat hij deed in Surabaya is zich NIET bezighouden met dit, want wat weet zo’n man over havenfaciliteiten , heeft dacht ik zelf nooit het bevel gevoerd over een behoorlijk oorlogsschip. Hij heeft wel de grootse rotzooi geschapen door Japanners te laten geloven dat hij de vertegenwoordiger was van Mountbatten , de bevelhebber van SEAC en zodoende de overgave kon eisen van de Japanners. Overgave (Surrender volgt volgens bepaalde formele regels zoals te merken is bij de overgave van Japan). De Engelsen hebben nooit gebruik gemaakt van de kennis van KTZ Huijer aangaande de havenfaciliteiten. Ondanks het gebrek aan kennis van de laatste konden de Engelsen toch de invasie in Surabaya doorvoeren.

    Ik kan mij nauwelijks indenken dat KTZ Huijer op eigen gezag handelde.
    Daar komt nog bij dat de KM toch schepen in de buurt van Surabaya hadden, zoals de Hr. Ms Abraham Crijnsen. Wat dat schip daar deed? Dat vroegen de Britten ook af, ik weet tenminste dat het schip niet aan de SEAC-invasie van Surabaya (10 November) meedeed. Ik zou wel willen weten wat Helfrich, hun oppercommandant, voor rol speelde. Ik heb meer de indruk dat de KM (Helfrich) een eigen en eigenwijze rol opeiste. Denk ook aan de verboden landing van een vracht Mariniers, fris uit de VS op, op 31 december 1945 aan de Noord-Oost kust van Java. Zelfs in annalen van het Korps Mariniers wordt niets over die invasie gemeld.
    Ook dient beter uitgezocht te worden hoe Helfrich&Huijer het smeulend vuurtje van de revolutie opstookten.

    En weer herhaal ik, de RAPWI verplaatste ex-geinterneerden dus “vrije mensen”, die zonder problemen in de chaos, achtervolgd door krijsende Pemuda’s van hot naar her reisden. Daar zullen de mensen van het Gubeng-transport veel aan gehad hebben.

    • Surya Atmadja zegt:

      1.Over de rol van Huijer werd in Indon. bronnen verteld dat hij in opdracht kwam van Helfrich , hij had zelf een vliegtuig te leen gekregen.
      Daarna vloog hij naar Oost Borneo, voor soortgelijke missie.

      2. 1okt 1945 kwam Huijer terug in Surabaya , bijna gelijktijdig met de ex geinterneerde vrouwen/kinderen uit Semarang .
      Volgens Indon. bron in opdracht van Helfirch ( hij kwam met weer een vliegtuig)
      Melde toen bij Resident Sudirman.
      Toen hij terug wilde kon hij niet terugvliegen , dus vertok met de trein .
      Opgepakt en naar Sby terug gestuurd.In Kalisosok geinterneerd .

      3.Volgens een andere bron , hadden Indonesische zeelieden de aanwezigheid van Nederlandse marine mensen ontdekt , zelfs een klein bootje(?) gezien .
      Na dat ze “betrapt” werden stomen ze naar Madura.
      Over de illegale aanwezigheid van Nederlandse Marine mensen maakte Kol Pugh bezwaren/opmerkingen bij Mallaby .
      En Mallaby zeide : ik ben militair , volg gewoon opdrachten.

      Uiteraard zijn de Indonesiers furieus toen ze ontdekten van de meeliftende Nederlanders , zoals het in Batavia gebeurde.
      Ook toen Kapt Shaw Huijer uit Kalisosok/Werfstraat gevangenis op 26-10-1945 bevrijde .

      • Surya Atmadja zegt:

        Als we 2 bronnen (Engels Mc Millan ) en Indonesisch naast elkaar leggen zie je dat ze ekaar ondersteunen/aanvullen.
        25 Oktober 1945, de komst van Brigade 49 van Mallaby als onderdeel van Divisie 23 olv G.
        Missie van AFNEI om de Japanse soldaten te ontwapenen en repatrieren , plus de ex geinterneerden.
        Na overleg met Rd Mas.T.A Suryo werd overeengekomen dat Er geen Nederlandse soldaten waren , zoals in Batavia., samenwerking tussen Mallaby en Indon. autoriteiten om de orde te bewaren , oprichting van een Kontakt bureau , de ontwapening van de Japanners.

        Op grond daarvan kreeg Mallaby toestemming om in de haven gebied te zitten en zijn opdrachten uit te voeren.
        Alleen hebben de Engelsen een dubbele agenda (de statusquo voor de komst van Japan te herstellen ( Civil Affairs Agremeement )

        Ook de bevrijding van Kpt Huijjer ( Nederlandse Marine in Kalisosok ) door een peleton field security section op 26-10-1945.
        De bezetting van strategische punten zoals gebouw Internatio,Postkantoor etc .
        De bezetting van Morokrembangan vliegveld.

        Mallaby had geen militaire ervaring , en zijn brigade is relatief zwak ( 5000 man) en licht bewapend.
        Toen de Indonesiers gingen aanvallen, werd zijn brigade bijna opgerold , en Mallaby verlies zelf zijn leven.

        In de Surabaya slag verloor de Engelsen 2 generaals , van daar dat ze wraak namen om de Indonesiers te straffen.
        De rest is geschiedenis.

      • Jan A. Somers zegt:

        “Alleen hebben de Engelsen een dubbele agenda ” Dat was gewoon hun taak, opgelegd via de capitulatievoorwaarden. De Indonesiërs hadden ook lezen geleerd, en wisten daar dus van af. Het stond ook gewoon in hun instructie. Daar is met het gemeentebestuur over gesproken, en ook de Indonesische regering in Batavia was op de hoogte en akkoord.
        “ondanks dat ze onder SEAC vielen” Daar kan ik me wel wat bij voorstellen. RAPWI had een ‘burgerlijke’ taak, en Huyer was een ‘heel belangrijke’ militair. Ik weet niet of Huyer wel onder SEAC viel. Patterson had hem gestuurd op verzoek van Helfrich. Had Huyer een dubbele agenda? Een Japanse overgave aan een Nederlandse militair, niet dat Engelse gedoe? Iets in de geest van: wij hebben gewonnen! Maar dat weet u ongetwijfeld wel. De aankomst van die brigade had overigens weinig weg van een invasie. Waarschijnlijk wisten de Engelsen er al van af hoe het er bij lag, luchtfoto’s. Ze voeren binnen en meerden af.
        “dat het schip niet aan de SEAC-invasie van Surabaya (10 November) meedeed” Wel de HMS Princess Beatrix, de HMS Queen Emma, en de Van Heutz. De Princess Beatrix en de Queen Emma waren de nieuwste schepen van de Mij. Zeeland, omgebouwd en onder Engelse vlag varend. ( zie het goede artikel hier in Javapost, een tijdje geleden) De Van Heutz was volgens mij een KPMmer, hospitaalschip, waaop ik in Batavia ook ben opgevangen.
        ” “vrije mensen”, die zonder problemen in de chaos, achtervolgd door krijsende Pemuda’s van hot naar her reisden.” U moet wel de tijdlijn in de gaten houden. We spreken over een tijd waarbij het nog redelijk rustig was, behalve af en toe demonstraties. De treinen reden (daar maakte RAPWI gebruik van), in Soerabaja reden de trams (zowel elektrische als stoom-), functioneerde elektriciteit en watervoorziening. Verder was er op het platteland weinig bersiap afgezien van af en toe amok en rampokpartijtje, zoals dat altijd al gebeurde. Het was vooral een stedelijk verschijnsel, onder voornamelijk werkloos, arm, hongerig, opgezweept fabrieksproletariaat. Maar dan bent u weer even verder.
        “Mallaby had geen militaire ervaring , en zijn brigade is relatief zwak ( 5000 man) en licht bewapend.” Was dat allemaal nodig? Zij hadden een humanitaire taak, maar wel met eigen bescherming.

  22. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Citaat van dhr Somers: ……”Op de pendaftarans waren behalve de toenmalige woonplaats geen adressen genoteerd. En de adressen in de burgerlijke stand waren verouderd!…”

    Ik begrijp het onbegrip van dhr Somers wel. Hij begrijpt of weet wellicht niet hoe Japanners adressen noteren. Ik ben daarentegen 2 keer in Japan geweest en het was een hele toer om soms een hotel te vinden. Daarom heb ik me wat verdiept in de structuur van Japanse adressen. Ik leg het wat simpel uit.
    De opbouw van een Japans adres gaat grofweg naar gebied, gemeente, buurt, blok en huis. Eerst de naam van de stad (‘shi’) en het stadsdeel (‘ku’), of voor dorpen de naam van het district (‘gun’) en de naam van het dorp (‘cho’ of ‘machi’). Een stadsdeel kan vaak ook nog in ‘cho’ of ‘machi’ worden verdeeld. Elke ‘machi’ wordt opgedeeld in wijken: ‘chôme’. Deze wijken zijn weer opgedeeld in huizenblokken: ‘banchi’. En dan volgt tenslotte nog een nummer voor het gebouw: ‘go groot naar klein dus en uitgedrukt in nummers. De nummering van gebouwen in één blok lijkt volstrekt willekeurig. Die is historisch zo gegroeid, het oudste gebouw heeft nummer 1, het nieuwere gebouw ernaast bijvoorbeeld 26.

    Daarnaast zullen ze ook wel hulp hebben gehad van de Indonesiërs. Wellicht herinnert dhr Somers dat het Oranje-Hotel in Surabaya ook in de oorlog van naam werd veranderd.! How come?

    Het gaat erom hoe de Japanners in Indonesië de dorpen en steden in hun eigen systeem zoals boven vermeld hebben omgevormd, mede gelet op het feit dat ze alle Westerse/Nederlandse invloeden wilden uitbannen. ik kan mij best indenken dat ze het Nederlandse systeem niet volgde want Yen Soldaat begreep niks van die tekens.

    Uitgaande van dat feit dienen combinaties van letters en tekens gezocht te worden op zo’n blauwe Pendafteran., een kleur louter voorbehouden aan Indische Nederlanders. Het gaat hier om het insluitingsprincipe.

    • Jan A. Somers zegt:

      “Hij begrijpt of weet wellicht niet hoe Japanners adressen noteren.” Wat is de relevantie hiervan? Ik heb zo’n idee dat u misschien nog nooit een pendaftaran in uw handen hebt gehad, dat u nooit in de rij voor de inschrijvend (Indonesische, geen Japanse) ambtenaar hebt gestaan. Een stapel blanco (grijze) formulieren, met in Japanse tekens het lijstje van de in te vullen gegevens, in het maleis. Gewoon naam, geboortedatum/plaats, nationaliteit, etniciteit. Geen adres. Dat gebeurt in Nederland voor je ID-kaart of paspoort ook niet. Foto erop, tjaps, betalen, klaar. Niks te “Eerst de naam van de stad (‘shi’) en het stadsdeel (‘ku’), of voor dorpen de naam van het district (‘gun’) en de naam van het dorp (‘cho’ of ‘machi’). ” Bij mij gewoon Soerabaja. Saai hé? Wel leuk dat rijtje weer te zien, maar dat was voor heel andere gelegenheden. En werd ook niet doorgevoerd in de burgerlijke stand. De scheiding met pendaftarans was alleen nuttig voor de scheiding tussen ‘buitenlanders’ en ‘landskinderen’. Belanda totok, belanda kira kira betoel (uitgelegd als totok), en belanda indo. Later weergegeven met binnen- en buitenkampers. “een kleur louter voorbehouden aan Indische Nederlanders.” “combinaties van letters en tekens” Waarom was ik dan twee keer grijs, net als mijn moeder enz? Met combinaties van letters en tekens die op alle formulieren op de tafel van de ambtenaar gelijk waren. Ja, ik ben behoorlijk grijs. Al moet je goed zoeken (volgens mijn kapster)..
      “How come?” Het hotel werd door de Japanners gebruikt om hoge gasten onder te brengen. Dan krijg je toch moeilijke vragen over ‘oranje’?

  23. Surya Atmadja zegt:

    08-10-1944 werd in Indonesia de Tonarigumi (tegenwoordig heet het Rukun Tetangga, RT) , een blok van 10-15 huizen/buren met een blokhoofd = jou eigen buurman , daarna heb je de Azzazyokai (heet nu RW).ook met een wijkhoofd.
    De “baas”is Kumicho , vaak ook een medebewoner of de oudste /wijste bewoner, vrijwilliger die niks te doen hebben of een jonge gepensioneerde ex militair/ politieman.
    De blokhoofd van mijn broer die in Jakarta onze ouderlijke huis overnam (ik woon in Amsterdam) was een oude buurjongen van mij/ons , toen ik samen met mijn broer in 2010 hem een beleefdheids bezoek vereerde .
    Ja om te klagen over de bouwactiviteiten van onze naaste buurman .
    Dat werd een gezellige gesprek , want de Wijkhoofd is ook een oudere jongere die ik moet kennen (eerlijk gezegd weet ik niet meer , sta gewoon ja te knikken) .
    In Indonesia gebruikt men gewoon een adres en huisnummers (Hollandse erfenis), vooral als je in de deftige/rijke wijk woont waar Rumah Belanda zijn , zoals Darmo Boulevard Sby of , Van Heutz Boulevard Batavia Menteng (Jalan Teuke Umar ).

  24. Surya Atmadja zegt:

    “Mallaby had geen militaire ervaring , en zijn brigade is relatief zwak ( 5000 man) en licht bewapend.” Was dat allemaal nodig?
    ================================
    NEE , zeker als hij zijn afspraken met Gouvernueur RMT>ARYO Suryo had gehouden.
    Hij kreeg bewegingsvrijheid (+/-800 m in de haven gebied ) en kon dan zijn taak uitvoeren.
    Tot dat hij diverse belangrijke punten /gebouwen /vliegveld bezette , Indon. politie buro en een patty olv Kpt Shaw naar de Kalisosok stuurdr om Huijer en zijn groep te ontzetten.

    Tja , dat kan de Indonesiers niet toe staan .
    Dat UK /USA en de gealieerden plus NL andere afspraken gemaakt , is hun eigen vrijheid /verantwoordelijkheid .

    Dat de Indonesiers met “alle middelen” tegen vechten is hun recht , het is hun land.

    • Jan A. Somers zegt:

      “Hij kreeg bewegingsvrijheid (+/-800 m in de haven gebied ) en kon dan zijn taak uitvoeren.” Lijkt mij een vreemd verhaal, dan had hij net zo goed weg kunnen blijven. Die brigade had overigens instemming van de Indonesische regering in Batavia. De brigade kon opereren tot in Wonokromo, zo’n 20 km van Perak. (dat was tevens de zwakte van zo’n kleine eenheid in een grote stad). Er kwamen onderhandelaars in de Werfstraatgevangenis, ca.6 km van de havens. Dat beide delegaties zijn vermoord is weer een ander verhaal. Maar vanwege de volkenrechtelijke positie werden wel de RAPWI-mensen en Huyer vrijgelaten. Wij, het klootjesvolk, bleven zitten. Moesten wachten tot heldendag. Bij de ene strijdgroep krijg je gehoor, de andere strijdgroep snijdt je de strot door. Er kwamen evacuatieritten vanuit Darmo, ca 20 km van de haven. De evacuatieritten werden geaccordeerd met het gemeentebestuur en strijdgroepen, maar sommige werden toch aangevallen (denk aan Goebengtransport). Nogal wat Mahrattachauffeurs waren het zat als schietschijf te worden gebruikt. Zij gingen zonder afspraak afzonderlijk op stap, zomaar in een straat, iedereen die mee wilde kon instappen > wegwezen.naar Perak. Ging altijd goed. Zo zijn een paar duizend vrouwen en kinderen geëvacueerd. Voor onze bevrijding was een veel grotere militaire actie nodig. Mijn moeder en zus in Darmo waren toen al weggevoerd.
      “Dat UK /USA en de gealieerden plus NL andere afspraken gemaakt , is hun eigen vrijheid /verantwoordelijkheid .” Klopt, maar het waren wel volkenrechtelijk ondersteunde afspraken. En in de RI waren voldoende goed opgeleide juristen die dat wisten.

      • Surya Atmadja zegt:

        Jan A. Somers zegt: 24 december 2016 om 3:39 pm
        “Hij kreeg bewegingsvrijheid (+/-800 m in de haven gebied ) en kon dan zijn taak uitvoeren.” Lijkt mij een vreemd verhaal, dan had hij net zo goed weg kunnen blijven.
        ===================================
        Ik heb een sprongetje gemaakt.
        In diverse Indon.bronnen ( Pak Peter v.d B, leest je ook mee ?) werd verteld hoe een Japanse schip probeerde aan te meren bij de Moderlust, waar de Indonesische “Marine” (BKR Laut) hun HQ hadden. 28 Oktober 1945.
        Werd geweigerd , Umar S als commandant van de TAL(Tentara Angkatan Laut) kreeg info over de aanwezigheid in 2 beach.
        Bij donker gingen 2 motorboats van van de gealieerden aan meren. kreeg vuurcontact met de Indonesiers Moderlust.

        25 -10-1945 de Japanse mijnenveger Hayabushi kwam terug met 2 geallieerde oorlogschepen , om met de autoriteiten te onderhandelen.

        E.e.a te lezen bij Notosusanto , G. Moedjanto.
        Na 2de gesprek ging Mallaby eigenmachtig zijn troepen de stad in sturen ( dat zal conform zijn opdracht) , aan de andere kant kant (drg(tandarts) Dr Mustopo ( Generaal TKR) heeft ook zijn eigen opdrachten uit Djakarta.
        Die avond werd overeengekomen tussen Kol Pugh en de Indonesiers .
        Quote:
        “Dari pertemuan itu didapat kesepakatan bahwa Inggris akan menghentikan gerakannya sampai garis 800 m terhitung dari garis pesisir Tanjung Perak (Roeslan Abdulgani, 1964:12).

        Nugroho Notosusanto (1985:45) legde uit dat op 26 Oktober 1945 tussen 0.900 t/m 12.30 een overleg plaatsvond tussen de geallieerden en de hele mik mak Indonesische bobo’s.
        Ondanks de aanwezige tensie hebben ze e.e.a kunnen ritselen.
        Totdat Kpt Shaw op 26-10-1945 de party van Huijer moet bevrijden .

        De eerste gewapende contact was tussen de pemuda groep Prisai die een wegblokkade bij Darmo zieknhuis “per ongeluk”(?) raakte .
        De conflict ging uitbreiden ((Marwati Djoened Poesponegoro dan Nugroho Notosusanto, 1990)

      • Jan A. Somers zegt:

        “sampai garis 800 m terhitung dari garis pesisir Tanjung Perak ” Dan hadden ze beter weer naar huis kunnen gaan. Met 8oo m ben je nog in het havengebied, daar viel niets te doen voor de RAPWI. Hun eerste doel, de gevangenen in de Werfstraatgevangenis, lag zo’n 6 km verderop. Over die Japanse mijnenveger(?) heb ik ook gehoord. Daar was contact mee over het aanmeren van de Engelse schepen. De Japanners hadden toen nog de instructie SEAC behulpzaam te zijn. Net zoals de Japanse verkeersleiding op de vliegvelden.

  25. Surya Atmadja zegt:

    Jan A. Somers zegt:
    25 december 2016 om 2:33 pm

    “sampai garis 800 m terhitung dari garis pesisir Tanjung Perak ” Dan hadden ze beter weer naar huis kunnen gaan. Met 8oo m ben je nog in het havengebied, daar viel niets te doen voor de RAPWI.
    ==============
    Men moet kijken in context van de gebeurtenissen.
    Mountbatten had aan zijn onder commandenten een brief gestuurd, wat hun opdracht zijn .
    Dat ze voorzzichtig moeten zijn omdat er groepen nationalisten zijn .
    Mallaby , een majoor generaal adminstratie wilde soldaat spelen , maakte kennelijk blunders.
    Zie de eerste reactie van Pugh aan hem.
    Ook in verband met de aanwezigheid van de de NICA ( een herhaling van Batavia).
    Dat hij zijn belofte aan de Indonesiers moet verbreken is een feit, hij moet zijn opdrachten uitvoeren.(onder andere C.A.A onderonsjes op 24-08-1945 ).
    Uiteindelijk moet hij het met zijn eigen leven betalen , plus een andere Britse generaal .

    Die paar duizend zwak bewapende /vermoeide Brits Indiers kreeg op grond van 2 gesprekken met de Indonesiers bewegingsvrijheid om hun taak , de Japanners te en POW te repatrieren uit te voeren.
    Er was een gezamenlijke Kontakt buro ( Geallieerden /R.I) , gezamenlijke patrouille etc .
    Van de gebeurtenissen zijn verslagen gemaakt , ook door betrokkenen en Indonesische historici.
    Dus kan gecheckt worden .

    Tot dat de Engelsen politie post en Huijer met GEWELD bevrijden, Radio station, vliegveld bezetten.
    Logisch dat de Indonesiers zeggen, en nu oprotten .
    De rest is geschiedenis.
    Hoewel, de Britse ambassadeur had er gens in 2000 zo veel in het openbaar ( Stadion van Surabaya) tijdens 10 november viering namens Engelse regering excuus aangeboden .
    Werd door de Surabayaanse bewoners/aanwezigen geaccepteerd.

    (Is wel anders dan de schijnheilige/nietszeggende uitspraak van Ben Bot )

    • Jan A. Somers zegt:

      “namens Engelse regering excuus aangeboden .” Ik denk dat de handelsbetrekkingen veilig moesten worden gesteld. Er viel niks te excuseren, ze volgden gewoon hun opdracht die ze hadden gekregen bij de Japanse capitulatie. En waarvan de Indonesische autoriteiten volledig op de hoogte waren. Uit de instructie van de 49th Indian Infantery Group:
      2. The British forces haved three objects in view:
      (1) the establishment of law and order;
      (2) the protection, and where appropiate, the evacuation of R.A.P.W.I;
      (3) the disarmament and removal of the Japanese.

      • Surya Atmadja zegt:

        Jan A. Somers zegt:
        26 december 2016 om 11:00 am

        “namens Engelse regering excuus aangeboden .” Ik denk dat de handelsbetrekkingen veilig moesten worden gesteld. Er viel niks te excuseren, ze volgden gewoon hun opdracht die ze hadden gekregen bij de Japanse capitulatie. En waarvan de Indonesische autoriteiten volledig op de hoogte waren.
        =================
        Dat de Indon.autoriteiten in SBY op de hoogte waren is logisch, ze hebben de gontjengende NICA mensen gezien in de kielzog van de Engelsen.
        Daarom toen Sukarno en zijn grp in SBY kwamen werden ze naar mijn gevoel “koel”ontvangen.

        Brf van Mountbatten:
        Headquarters, S.E.Asia Command
        2 Sept. 1945.
        From : Supreme Commander S.E.Asia
        To : G.O.C.Imperial Forces.
        Re. Directive ASD4743S.
        You are instructed to proceed with all speed to the island of Java in the East Indies to accept the surrender of Japanese Imperial Forces on that island, and to release Allied prisoners of war and civilian internees.
        In keeping with the provisions of the Yalta Conference you will re-establish civilians rule and return the colony to the Dutch Administration, when it is in a position to maintain services.
        The main landing will be by the British Indian Army 5th Division, who have shown themselves to be most reliable since the battle of El Alamein.
        Intelligence reports indicate that the landing should be at Surabaya, a location which affords a deep anchorage and repair facilities.
        As you are no doubt aware, the local natives have declared a Republic, but we are bound to maintain the status quo which existed before the Japanese Invasion.
        I wish you God speed and a sucessful campaign.
        (signed)
        Mountbatten

  26. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Citaat Waarschijnlijk wisten de Engelsen er al van af hoe het er bij lag, luchtfoto’s. Ze voeren binnen en meerden af……..“dat het schip niet aan de SEAC-invasie van Surabaya (10 November) meedeed” Wel de HMS Princess Beatrix, de HMS Queen Emma, en de Van Heutz. De Princess Beatrix en de Queen Emma waren de nieuwste schepen van de Mij. Zeeland,

    De schrijver is wellicht niet bekend met maritieme Krijgsgeschiedenis anders zou het hem opgevallen zijn dat bovenstaande schepen HMS vòòr hun naam hebben. Dit komt omdat het Nederlanderse schepen zijn die de Engelsen in WO2 als troepentransportschepen vorderden , zij lieten deze niet alleen onder Engelse vlag varen maar werden ook gemilitariseerd (dwz kwamen onder Engels militair bevel), daar vandaan komt de aanduiding HMS of His Majesty’s Ships.
    Bij de Gouvernementsmarine gebeurde datzelfde . De Gouvernementsschepen werden in de oorlog gemilitariseerd en kregen de aanduiding Hr. Ms. voor hun naam. Wie wil weten wat er met de Gouvernemenstschepen in de oorlog gebeurde dient het voorvoegsel Hr. Ms voor de oorspronkelijke naam van het schip te plaatsen en vindt op het internet een keur van informatie. Het gaat erom dat geen onder Nederlandse vlag varend schip aan de invasie in Surabaya deelnam. Dat leek de Engelsen wel een goede zaak, gezien hun ervaringen met de Hr. Ms. Tromp in Batavia, volgens niet-identificeerbare bronnen was dit schip voor het Vlagvertoon(!) in Batavia.
    De invasie (militaire term) in Surabaya was een louter Britse militaire zaak. Om moeilijkheden te voorkòmen mocht Nederland: NICA, NEFIS, Helfrich of van Oyen, laat staan van Mook daar niks mee te maken hebben. Zij zouden de Britten toch maar voor de voeten lopen, m.u.v. Jack Boer.

    Als de geïnteresseerde lezer het uitstekend boek van McMillan(2005) of Palmos(2012) over Surabaya leest (met enige moeite kan het volledige boek op het internet gelezen worden) dan wordt ook hier die 800 meter in het havengebied vermeld. Als men een oude kaart van Surabaya erbij haalt dan kan men best zich indenken waarom die 800 meter bepaald werd, tegelijkertijd waren de Engelsen een duidelijk schietschijf voor de Pemuda’s.

    “Waarschijnlijk”…. Ik denk dat op luchtfoto haveninstallaties noch zeemijnen in de have zichtbaar waarom althans waarom wordt een Japanse mijnenveger dan gebruikt? om KTZ Huijer aan land te brengen?

    Dit terzijde want het topic gaat toch over dat dubieuze artikel van de diplomatieke Heer de Jong?

    • Jan A. Somers zegt:

      “De invasie (militaire term) in Surabaya was een louter Britse militaire zaak.” Van wie anders? SEAC had geen verantwoording af te leggen aan Nederland, noch Indonesië noch wie dan ook. De Tromp hadden ze daarbij echt niet nodig. En als dat wel zo was geweest, dan toch onder Engels opperbevel. Niks Helfrich c.s.
      “anders zou het hem opgevallen zijn dat bovenstaande schepen HMS vòòr hun naam hebben” Toen ik op 11 november 1945 aan boord ging was me dat al lang opgevallen, incl. de nationaliteit van de bemanning. En het heerlijke eten na lange tijd (wel bij velen veel poeperij nadien, dat heb je zo als je zondigt!). Zonder gestudeerd te hebben in de maritieme krijgsgeschiedenis. Ik maakte gewoon deel uit van die geschiedenis, maar dat had u al lang geleden kunnen lezen. En toen de Prinses Beatrix op De Schelde weer was (terug)omgebouwd, mocht ik met de klas van de HBS de proeftocht naar Rotterdam meemaken. Was een leuk weerzien. Maar ja, dat had weer niets met uw maritieme geschiedenis te maken. Wat was dat toch een prachtig schip!
      “(dwz kwamen onder Engels militair bevel), ” Dat was al sinds 1940. Maar u heeft het uitstekende artikel in Javapost van 11 februari 2011 waarschijnlijk niet gelezen. Daarin het citaat: “Zowel de Emma als de Beatrix werden nu gevorderd door de Britten. De hele oorlogsperiode voeren ze onder Britse vlag, met een Britse bemanning en een Britse naam. Het motorschip Prinses Beatrix heette van nu af aan ´Her Majesty´s Ship Princess Beatrix´. Vóór ze in gebruik konden worden genomen als oorlogsvaartuigen, moesten beide schepen echter eerst nog zwaar worden omgebouwd. Alle overbodige luxe werd er afgehaald en ingeruild voor boordbewapening, radar en anti-zeemijnenapparatuur.” Voor de schepen van de Gouvernements Marine houd ik me maar aan de drie dikke pillen over hun geschiedenis. Daar staat meer over in dan op internet.
      “waarom wordt een Japanse mijnenveger dan gebruikt? om KTZ Huijer aan land te brengen?” Waar heeft u dat nou weer gelezen? Bent u wel in goede leesmap bezig? Als u Somers hebt gelezen op p. 224/225 weet u dat hij net zoals de RAPWI-mensen met het vliegtuig is gekomen. De luchtverkeersleiding was gewoon in Japanse handen, net als de vliegvelden. Alleen het eerste RAPWI-team was geparachuteerd omdat er nog geen radiocontact kon worden gemaakt. Maar direct na hu landing werd de start/landingsbaan weer gebruiksklaar gemaakt.

      • Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

        citaat: ……SEAC had geen verantwoording af te leggen aan Nederland, noch Indonesië noch wie dan ook…….

        Om verwarring te vermijden , dien ik hier nader op in te gaan.
        Om de situatie in Ned.-Indie in samenhang met SEAC beter te begrijpen, leg ik in het kort uit hoe SEAC funktioneert of beter gezegd hoe de verhoudingen tussen de Britten en de Nederlanders voor wat betreft Ned.-Indie waren geregeld.

        Er kunnen diverse niveau’s onderscheiden worden

        1) Een hoger strategisch niveau of Higher Strategic Level waarbij de Nederlandse en Britse Regeringen betrokken waren georganiseerd in een Brits Defence Committee

        2) Een strategisch niveau of Strategic Level laten we zeggen de Ministeries in Londen en Den Haag waren betrokken maar in het bijzonder spelen een rol A) de Supreme Allied Commander South East Asia SACSEA, in de persoon van Admiral Lord Mountbatten en B) de luitenant –GG van Mook in Zuid-Oost Azië.

        3) Op militair operationeel/tactisch niveau was er de bevelhebber geallieerde strijdkrachten Allied Forces Netherlands East-Indies (AFNEI) . De AFNEI was Brits geleid en bestond uit Britse, Brits-Indische en Nederlandse strijdkrachten
        De civiele deel van de AFNEI bestond uit NICA Netherlands Indies Civil administration welke uit bijna geheel uit Nederlanders bestond.

        4) Een andere speler was de Recovery of Allied prisoners of War and Internees. RAPWI ,maar die speelde meer op het tactische niveau een rol

        Dit is min of meer de Chain of Command binnen South East Asia Command SEAC.

        De verwarring en de problemen ontstonden bij de figuur van de luitenant GG van Mook die wat betreft strategisch niveau ongeveer gelijkwaardig was aan de SACSEA Admiraal Lord Mountbatten.
        Aangezien van Mook ook verantwoordelijk was van NICA en tevens opperbevelhebber was van de Nederlandse strijdkrachten in Ned.-Indie , was hij ook ondergeschikt aan de SACSEA de Admiraal Lord Mountbatten.

        De feiten bewijzen wel dat de daaruit voortvloeiende problemen dan ook groots waren, U weet wel de dubbele agenda van de Nederlanders, de rol van d KM (Helfrich) en van Oyen

        Ik hoop dat mijn uiteenzetting over de bewerking van het SEAC duidelijk is. De gegevens ben ik toevallig tegengekomen inde studie van Overste Maikel Vrenken ‘A Common Approach? The British and Dutch in the Netherlands East Indies, 1945-1946’

        Ik geef alleen aan dat een geïntegreerd onderzoek broodnodig is

      • Jan A. Somers zegt:

        “SEAC had geen verantwoording af te leggen aan Nederland” In tegenstelling met de (horizontale) positie van NICA bij MacArthur. was bij SEAC de NICA in feite ondergeschikt aan de Britse Director of Civil Affairs, waardoor in Indië slechts kon worden opgetreden na overeenstemming met SEAC (terwijl ook niet meer kon worden gerekend op royale Amerikaanse materiële voorzieningen). Klopt toch, SEAC had geen verantwoordelijkheid af te leggen tegen Nederland (in feite tegen NICA dat een onderdeel was geworden van SEAC).

    • Surya Atmadja zegt:

      Als de geïnteresseerde lezer het uitstekend boek van McMillan(2005) of Palmos(2012) over Surabaya leest (met enige moeite kan het volledige boek op het internet gelezen worden) dan wordt ook hier die 800 meter in het havengebied vermeld.
      ==========================
      Ik lees het uit Indonesische bronnen .
      Er zijn diverse versies in omloop compleet met time-line. ( let op de dubbele vermeldingen , veel papegaaien die gaan napraten/schrijven) ,
      Die arme Huijer zat toen al lang een paar dagen in Kalisosok (werfstraat) gevangenis .
      Waar hij op 26-10-1945 met geweld werd bevrijdt door Kpt Shaw , de overtreding die Mallaby maakte tegen de afspraken in met de Indonesische autoriteiten .
      Dat was de reden waarom Mallaby /zijn adjudanten met Indonesische mensen ( ze hadden een soort “kontakt orgaan met de Indonesiers opgericht) uitrukten om de Brits Indiers te ontzetten .
      Hun convoy werd tegengehouden door de strijder/mob , met de fatale gevolgen.
      Zie het parlementaire verslag van de adjudanten/begeleiders van Mallaby .
      Je kan zo plukken uit Indonesische bronnen (betrouwbare) , zoals van Batara Hutagalung de oprichter van KUKB Indonesia ( niet te verwarren ! met KUKB Nederland van Jeffrey Pondaag).
      Hij was de zoon van (luit)Kol Willy Batara Hutagalung , ook een strijder in Surabaya.
      Later was hij de dokter specialist geworden van Generaal Sudirman) , had ook militaire taken zoals Dr. W. Hutagalung pada waktu itu juga adalah atasan Letkol Suharto, komandan Wehrkreis 10. O.a was hij Staf chef Q (Kwartiermeestergeneraal Staf “Q”) , Suharto had ook ooit onder LtKol Dr B.Hutagalung gediend.

      Het is belangrijk om de ontbrekende mozaik delen van de Indonesische kant toe te voegen (en Engels/Australisch etc) , anders zoeken de Nederlanders in diverse lege delen en elke keer terug komen in hun eigen informatiebronnen die pas na 70 jaren beetje bij beetje geopend wordt.

      • Surya Atmadja zegt:

        Aanvulling:
        Mountbatten schreef ook
        “Having taken over the NEI (Netherlands East Indies – pen.) from the South-West Pacific Area without any intelligence reports, I had been given no hint of the political situation which had arisen in Java. It was known of course, that an Indonesian Movement had been in existence before the war; and that it had been supported by prominent intellectuals, some of whom had suffered banishment for their participation in nationalist propaganda –but no information had been made available to me as to the fate of this movement under the Japanese occupation.
        Dr. H.J. van Mook, Lieut.-Governor-General of the NEI who had come to Kandy on 1st September, had given me no reason to suppose that the reoccupation of Java would present any operational problem beyond the of rounding up the Japanese.”
        ———-

        27 Oktober 2000, werd een internationale seminar bij de LEMHANNAS RI, Jakarta met de thema “The Battle of Surabaya November 1945. Background and Consequences.”
        http://www.lemhannas.go.id/
        Geopend door de gouverneur Lemhannas Luit.Generaal Johnny Lumintang ,Keynote speaker Prof. Dr. Mahfud M.D Minister van Defensie , Dr. Ruslan Abdulgani, Richard Gozney ambass. van UK , Mayoor Generaal b.d Soebiantoro , Dra. Suwarni Salyo, activiste 1945 ,Kol. TNI b.d Soepardijo, , Batara R Hutagalung (zoon van Luit Kol Dr Hutagalung uit Sby tijd , moderator Dra Irna H.N. Hadi Soewito.
        En andere 250 nationaal/internationale genodigden, diverse militair attachés van Engeland , Australia, Duitsland ,Pakistan (veel Brits Indiers in SBY) .

        De gebrabbel van Ben Bot is erg magertjes .

      • Jan A. Somers zegt:

        “die pas na 70 jaren beetje bij beetje geopend wordt”? Die waren/zijn allang open hoor, alleen had niemand belangstelling. De laatste maanden ook heel, heel, heel (bis.) erg rustig.
        “Hun convoy werd tegengehouden door de strijder/mob , met de fatale gevolgen.” Samenvattend uit Meelhuijsen: Bij aankomst op het gouverneurskantoor vertelde de brigadier ons, dat de Indonesiërs hadden geweigerd met iemand anders te onderhandelen dan met hem. Derhalve vertrokken we samen met de brigadier en de Field Security Officer, kapitein Shaw, en de leden van de verschillende Indonesische groepen in verschillende auto’s. Dr Soegiri en Mallaby zaten voorop de motorkap van een Lincoln, die door Soedirman ter beschikking was gesteld. De stoet bestond uit zeven auto’s. De voorste wagen was voorzien van een witte vlag. De auto’s werden bestuurd door een Indonesische chauffeur.
        Dood van Mallaby is bij Meelhuijsen uitvoerig behandeld, 14 pagina’s met bronvermelding. Engelse, Brits-Indische, Indonesische bronnen. Geen Nederlandse.

      • Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

        Suhario “Kecik” Padmodiwiryo, een Indonesische historicus heeft geschreven over Surabaya maar hij is omstreden en wordt beschouwd als een papegaai/beo.

  27. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Excusez, het artikel gaat over de Hoogegleerde Mevr. Zegveld. In het artikel schrijft zij Hoe over de dekolonisatie geschreven kan worden, daar kan dhr. JJP de Jong nog veel van leren.

    Het lijkt mij relevant om haar artikel naast dat van dhr de Jong, Limpach en de Professoren Remco Raben en Oosteinde te leggen, het gaat dan over Hoe over de geschiedenis van de Nederlandse dekolonisatie wordt geschreven en hoe daarover in het komend Onderzoek (hoofdletter) zal worden geschreven.

  28. Surya Atmadja zegt:

    @ Pak Jan
    aanvulling: Who killed Mallaby ???
    https://cip.cornell.edu/DPubS?service=UI&version=1.0&verb=Display&handle=seap.indo/1107105571

    Er is een andere versie van Sumarsono van de PRI .
    Naast de “parlementaire onderzoek” van de Engelsen.

    • Jan A. Somers zegt:

      PRI? Die was toch verantwoordelijk voor de moordpartijen in de Simpangclub en de ingang van de Werfstraatgevangenis? Sumarsono, Tatang, staat in de lijst van Meelhuijsen.

  29. Surya Atmadja zegt:

    Peter van den Broek van een andere generatie zegt:
    27 december 2016 om 4:59 pm
    Suhario “Kecik” Padmodiwiryo, een Indonesische historicus heeft geschreven over Surabaya maar hij is omstreden en wordt beschouwd als een papegaai/beo.
    ============================
    Kan Pak Peter met bronnen komen, of moeten de lezers we genoegen nemen met zijn (nog) niet onderbouwde verhaal ?
    Volgens wie is hij omstreden, en in welke verhaal speel hij als papegaai of beo.?

    @ Pak Jan , ja ik denk dezelfde Sumarsono .
    Als het dezelfde persoon is , dan kwam hij uit de linkse groep(ik dacht Pesindo), later was ene Sumarsono (al dan niet ) zijdelings betrokken bij de PKI beweging.
    Hij was in feite de baas van Bung Tomo , die de BPRI had georganiseerd, daar door werd BT tijdelijk opgepakt door PRI mensen en meegenomen naar Simpang club.

  30. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    A) Ik dacht de bron dhr Surya Atmadja zelve is, althans, hij heeft die woorden papegaai/beo zelf in de mond genomen als reactie op een uitspraak van dhr Suhario “Kecik” Padmodiwiryo, in zijn boek Student Soldiers……….
    Aangezien ik de uitspraak van dhr Kecik al heb onderbouwd , vind ik de uitspraak vn dhr S.A. over een niet-onderbouwd verhaal wel wat raar.
    Als hij zich niet meer herinnerd waar hij zijn uitspraak heeft gedaan ben ik niet beroerd zijn onderbouwde uitspraak (sic) terug te zoeken op een ander blog.

    B) Ter verduidelijking van de reactie van dhr Somers aangaande SEAC voeg ik de link toe van mijn bron: https://britishempireatwardotorg.files.wordpress.com/2012/09/the-british-and-dutch-in-the-netherlands-east-indies-1945-19461.pdf
    Op blz 14 is het organisatie-schema, dus de Chain of Command van de SEAC te zien, dan kunnen de lezers zelf bepalen hoe ze de woorden van dhr Somers dienen te interpreteren, ik heb met zijn interpretatie wel wat problemen.

    • Jan A. Somers zegt:

      “ik heb met zijn interpretatie wel wat problemen.” Goh, dan ben ik in ieder geval nog ergens nuttig voor. Zelf heb ik maar weinig interesse voor formele organisatie, ik had te maken met de feitelijkheid. Een SEAC dat houtje touwtje bezig was. En door wie ik ben bevrijd. Jammer dat u die euforie niet kent.
      “zodat de geachte lezers zelf een oordeel kunnen vellen” Ik heb zo’n idee dat onze geachte lezers nog zitten uit te buiken. Is veel leuker.

  31. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    De bron(enkelvoud) is dhr Surya Atmadja zelve!.

    Ik heb mijn verhaal al eens onderbouwd, maar misschien is dat dhr S.A. ontgaan. Hij heeft de woorden papegaai/beo letterlijk i.c. figuurlijk gebruikt maar als hij zelf niet weet waar hij die woorden gebezigd heeft,ben ik de beroerste niet zijn eigen woorden te achterhalen . Daarvoor dien ik wel bij een ander blog zijn, dat kost tijd en de tijd vliegt.

    Ter verduidelijking van de reactie van dhr Somers aangaande SEAC sluit ik hierbij de link zodat de geachte lezers zelf een oordeel kunnen vellen. Op blz 14 van het artikel geeft de overste Frenken een organisatieschema met de daarbij behorende “actors”.
    https://britishempireatwardotorg.files.wordpress.com/2012/09/the-british-and-dutch-in-the-netherlands-east-indies-1945-19461.pdf

    • Surya Atmadja zegt:

      Peter van den Broek van een andere generatie zegt:
      27 december 2016 om 6:17 pm
      De bron(enkelvoud) is dhr Surya Atmadja zelve!.
      Ik heb mijn verhaal al eens onderbouwd, maar misschien is dat dhr S.A. ontgaan. Hij heeft de woorden papegaai/beo letterlijk i.c. figuurlijk gebruikt
      ==================
      Oei , oei , oei ,oei.
      Nu moet ik voorzichtig zijn , voordat bepaalde foute passage toegedicht wordt aan mijn persoon.

      Bron was : I4E
      https://indisch4ever.nu/2016/12/07/onderzoek-naar-geweld-nederlanders-tijdens-bersiap/
      Surya Atmadja zegt:20 december 2016 om 09:45 p N.A.V van de reactie ene Peter van den Broek van een andere generatie zegt: 19 december 2016 om 23:51 :
      Misschien hebben ingewijden het al opgemerkt. In de documentaire Soerabaja Surabaya is op een gegeven moment een foto van Bung Tomo (U weet wel wie) herkenbaar. Volgens ooggetuigen is deze in scene gezette foto 2 jaar later (1947) in een hotel in Malang gemaakt en later veelvuldig gebruikt om 10 Novemberposters op te fleuren.
      —————————————————
      Mijn (S.A) reactie was
      ===================
      1.Het is niet in scene gezet.
      Dat vertelde zijn vrouw ook,
      “Namun siapa sangka jika foto itu sebenarnya bukan diambil saat perang 10 November 1945. Istri Bung Tomo, Sulistinah, juga mengakui jika foto itu bukan dijepret di Surabaya.
      Itu yang potret IPPHOS,(Indonesia Press Photo Service) di lapangan Mojokerto. Waktu itu Bapak sedang berpidato. ” .
      2.Het is “publiek geheim” in Indonesia, probleem is dat er te veel Indonesische papegaaien / beo die mythe’s verspreiden.

      Vergissen is menselijk , dus zand er over.
      Ik ben zelfs een “bewonderaar ” . van Hario Kecik waarschijnlijk uit een Pandji familie uit Surabaya.Militair hoofd van Indon. M.P , geintervieuwd door een jonge Nederlandse fotografe

      Kijk dat ik een paar “jonge”Indonesische historici als beo/papegaai noemt o.a Prof De A.W dat staat als een huis , en soms andere nitswits landgenoten , die kritikloos laat aanleunen door de “vested interest”.

  32. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Heer Surya Atmadja! Zo werkt dat niet

    Deze Heer dient wel een exact en nauwkeurig antwoord te geven op zijn eigen vragen aangezien het gaat over een specifiek Indonesische, ik herhaal Indonesische bron, Indonesische bronnen waarin deze Heer wel een expert in is t i.c. veelvuldig en ongevraagd naar verwijst.
    Daargelaten dat ik twijfel of hij zich wel vergist heeft. Het boek van Suhario “Kecik” Padmodiwiryo is toch een standaardwerk over de revolutie dwz enigszins bekend in Indonesië, althans het is in het B.I. beschikbaar. Niet onvermeld mag dat het precies gaat over de omstreden figuur van Bang Tomo.

    Het gaat om die beruchte foto van Bung Tomo, waarvan ik meen dat die in scene is gezet en ik daar gevoeglijk mijn redenen voor heb:
    1) in zijn boek Student Soldiers A Memoir of a battle that sparked Indonesia’s National Revolution verhaalt Suhario “Kecik” Padmodiwiryo (F. Palmos, een kenner van de Indonesische geschiedenis heeft dit boek meesterlijk vertaald van het B.I. naar het Engels, lees zijn voorwoord bij het boek)

    https://books.google.nl/books?id=0CZLDAAAQBAJ&pg=PR10&dq=Irna+Soewito&hl=nl&sa=X&ved=0ahUKEwjItMfru-fQAhWkF8AKHb-eC7kQ6AEILDAC#v=onepage&q=Irna%20Soewito&f=false

    Citaat pagina 187 : …..Bung Tomo, however, was a reluctant soldier who rarely set foot outside his studio, or who took up arms to join the fights, He ended his speeches with Allahu Akbar.
    Two years after the battle for Surabaya he posed in uniform for a Malang resort hotel for a Jakarta Magazine, striking a defiant posture as though leading troops. The image flooded the internet with photo-shopped fireballs added for November 10 posters. The truth was Bung Tomo was more valuable to us in his Rebl Radio Studio than fighting on the streets.

    2) Dat niet alleen, dhr S.A. haalt in een voorgaande reactie een artikel aan over” Who killed Malleby” waarin diezelfde foto weer tevoorschijn wordt getoverd
    Op de fake-foto is duidelijk te zien, dat Bung Tomo in een pas gestreken uniform gekleed is. Dat niet alleen , hij staat onder een heuse PARASO (dat van het hotel) .
    Denken de geachte lezers heus dat die foto in de Simpangclub of ergens anders in Surabaya in 1945 is gemaakt?

    3) Onder de foto staat de bron vermeld IPPHOS Indonesia Press Photo Service. Ik meen maar weet niet zeker dat deze dienst in 1946 is opgericht dus na de slag in Surabaya. Dan dient de foto ook na 1945 genomen te zijn.

    Deze foto duikt overal op . Vanuit Nederlands oogpunt is het het toonbeeld van de verdorvenheid en moordzuchtigheid van de pemuda’s utigedrukt in de persoon van Bung Tomo. Voor Indonesiers heeft deze foto een andere betekenis, die van de Nationale revolutie en slag in Surabaya.

    In het vervolg dient wel bij de foto worden vermeld dat deze in scene is gezet, is louter propaganda. Dat wetende verdwijnt wel de magie van de foto.

    • Jan A. Somers zegt:

      Was dat de heer Kecik uit de Volkskrant? Hij was daar de stoute man, tegenover mij als zielige figuur. Zo wordt ook ik belangrijk!

    • Jan A. Somers zegt:

      “ik herhaal Indonesische bron” Naar mijn mening kan onze heer S.A. heel goed begrijpend lezen. Eén keer schrijven lijkt me voor hem voldoende duidelijk. Sorry dat ik me ongevraagd ermee bemoei.

  33. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Paraso = parasol van het hotel in Malang

  34. Surya Atmadja zegt:

    Peter van den Broek van een andere generatie zegt:
    28 december 2016 om 9:11 am
    Heer Surya Atmadja! Zo werkt dat niet
    ==========
    Dat kan ik beter zeggen Peter zelf.
    (zie zijn posting op : Peter van den Broek van een andere generatie zegt:
    27 december 2016 om 6:01 pm ).
    Je beweerde dat ik Hario Kecik als beo/papegaai ziet.
    Terwijl ik het over andere landgenoten (zelfs historici ) die door mij tot de papegaaienclub word gezien.

    Nogmaals , vergissen is menselijk.
    Het is niet erg.

    Dat verhaal van (waarschijnlijk versie) Sumarsono (PRI) is ook bekend in sommige kringen , en NIET bekend bij de grote massa. Ook niet bij mij (eerlijk is eerlijk)
    Ook dat BT opgepakt werd door woedende PRI-ers en voor zijn leven vreesde .
    De argument van Sumarsono dat BT meer waard heeft als woordvoerder dan iemand die echt moet vechten is aannemelijk.Zijn mond is zijn wapen , gezien zijn Domei achtergrond.
    Maar wat wel waar is , BT was de oprichter van BPRI, zijn Radio Radio BPRI is op dat moment de machtigste wapen , ook werd hij gesteund door de oproep JIHAD van de Nachdatul Ulama/Masjumi.
    Bijna “elke” strijdbare Moslims uit de regio komen naar SBY om desnoods als martelaar te gaan vechten desnoods sterven.
    Vandaar de extra fanatikheid van hun strijd.
    En BT had voordien 4 treinen vol wapens naar Djakarta gestuurd., afkomstig uit de Japanse wapens depot.
    Het zou kunnen dat hij door Bung Karno een militaire titel kreeg als Majoor Generaal.

    In het begin hebben velen ook eigenmachtig of soms militaire functies gekregen .
    Zie anekdote van Dr Ruslan Abdulgani , hij werd als kapitein gebombardeerd door autoriteiten van SBY , reden was dat zijn Engelse gesprek partner een kapiteinsrang heeft.

    M,b.t :
    In de artikel van Parrot zie je ook de fake foto.
    Eigenlijk in verschillende boeken/artikelen.Het is geen fake foto, een echte foto(volgens zijn vrouw)
    Dat was wat de vrouw van BT ook vertelde, de foto was NIET tijdens de Slag van SBY genomen , maar bij de alun-alun van Mojokerto , in 1947 , (negentien ZEVEN en VEERTIG )
    Dus 2(twee jaar later) bij een nadere gelegenheid/stad .
    Het is wel een goede PR foto geworden .
    Door Alexius Mendur van IPPh0S (Indonesia Press Photo Servises)
    ZIE o.a http://www.adebayu.com/2011/11/bung-tomo/ (ook over de gladgestreken overhemd)

    Mendur was een oude bekende van BT uit de Domeitijd ,IPPHOS werd door de gebroeders Mendur opgericht op 2 Oktober 1946 di Jakarta.
    Je reactie nr 3 is bij deze verklaard .

    Ik heb op mijn boekenplank de officiele 6 delen Sejarah Nasional Indonesia van 1974 .
    Weet niet of deze verhalen daar opgeschreven zijn .

    • Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

      Met mijn verhaal over de foto wil ik alleen maar aangeven dat ik op basis van één Indonesische bron(het verhaal van Kecik) kan aangeven dat die foto fake dwz geënsceneerd is niet met de feiten overeenstemt. ook bronnen worden gewogen.
      Dhr S.A had daar in eerste instantie een ander verklaring voor en ik heb zijn argument (sic) kunnen pareren met een Indonesische bron weliswaar dmv een vertaling maar die komt wel van ene Dr. Francis Palmos , hij heeft ook over Jack Boer uitsluitsel gegeven.

      Dhr S.A haalt wel vaker bronnen aan van niet nadere herkomst, veelal in het Bahasa Indonesia B.I.. Ik kan die bronnen niet natrekken omdat ik niet weet waar hij dat vandaan haalt en ik begrijp ondanks Google Translation niet wat het betekent.
      Principle of Contestability dient wel mogelijk te zijn, althans in de geschiedenis. .

      Ik neem wat tijd om dat B.I. te leren, dan kan ik eindelijk op zoek gaan naar die duistere en vage bronnen des overvloeds in de Indonesische en toegankelijke archieven. Zodoende kan ik eindelijk de uitspraken van dhr S.A. heel kritisch tegen het licht der Verlichting houden. Helaas het zijn volgens zijn eigen zeggen maar Omong Kosong verhalen of woorden van gelijke strekking en zo beschouw ik zijn uitspraken. Soms geeft hij toch wel interessante verwijzingen zoals dat verhaal”Who killed Mallaby”,

  35. Surya Atmadja zegt:

    Peter van den Broek van een andere generatie zegt:
    29 december 2016 om 10:27 am
    Met mijn verhaal over de foto wil ik alleen maar aangeven dat ik op basis van één Indonesische bron(het verhaal van Kecik) kan aangeven dat die foto fake dwz geënsceneerd is niet met de feiten overeenstemt. ook bronnen worden gewogen.
    ==================
    Niet afdwalen .
    Ik verwijs naar wat je geschreven heb ,
    (“(zie zijn posting op : Peter van den Broek van een andere generatie zegt:
    27 december 2016 om 6:01 pm ).”
    Weet dat mijn Bhs Belanda verre van goed is , maar wat ik geschreven heb is geen Chinees of Swahili .
    En als ik een Indonesische bron citeer , dan is het of niet goed , te weinig etc.
    Terwijl de bron over de beroemde foto was de vrouw van BT zelf , en de fotograaf is ene Alex Mendur.
    Men kan altijd google translate gebruiken .
    http://www.adebayu.com/2011/11/bung-tomo/

    • Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

      En Kecir is een papegaai/beo. Dhr S.A. kan toch zelf in het boek van Kecir de uitspraak over Bung Tomo lezen. Of zit Kecir uit zijn duim te zuigen? Dat wil ik wel even zwart op wit. Graag een duidelijk antwoord van dhr S.A.
      Dhr S.A. mag kiezen tussen Kecir en de vrouw van Bung Tomo, wie is geloofwaardig?

      Kijk dhr S.A. ook even naar die foto van Bung Tomo, die met die mooie parasol(!!!!) en dat mooi gestreken overhemd (!!!). Die ogen doen het wel. Als de fotograaf Alex Mendur is
      , waarom staat onder de foto als bron IPPHOS? Afgezien van dat, Bang Tomo was veel te druk bezig in de Simpang Club met Indische Nederlanders aan het kruis te nagelen, hij had toch geen tijd voor foto’s nemen?

      Google translate! 50% is juist alleen ik weet niet welk helft juist is.

      Apropos, ik tutoyeer niet iemand die ik niet ken, kwestie van goede en Indische manieren, Hormat?

      • Surya Atmadja zegt:

        Peter van den Broek van een andere generatie zegt:
        29 december 2016 om 7:26 pm

        1.Dhr S.A. mag kiezen tussen Kecir en de vrouw van Bung Tomo, wie is geloofwaardig?
        2.Kijk dhr S.A. ook even naar die foto van Bung Tomo, die met die mooie parasol(!!!!) en dat mooi gestreken overhemd (!!!). Die ogen doen het wel.

        3. Als de fotograaf Alex Mendur is
        , waarom staat onder de foto als bron IPPHOS?

        4.Afgezien van dat, Bang Tomo was veel te druk bezig in de Simpang Club met Indische Nederlanders aan het kruis te nagelen, hij had toch geen tijd voor foto’s nemen?

        5.apropos, ik tutoyeer niet iemand die ik niet ken, kwestie van goede en Indische manieren, Hormat?
        ==========================
        1. Ik kies het verhaal van Mevr BT
        Want het boekje van Pak Hario heb ik nog niet gelezen .
        2.Klopt , het is een mooie hotel parasol , want de potret werd gejepret (genomen) bij de alun alun van Mojokerto (een andere stad ) en in 1947 (19 zeven en veertig)

        Ook is het een mooie gestreken hemd van Japanse makelij , als voorbeeld laat men zien een foto van een Japanse officier.
        (zie http://www.adebayu.com/2011/11/bung-tomo/ )

        3. Omdat Mendur (met zijn broer) de eigenaren zijn van IPPHOS .
        Mendur had ook de foto’s van de proklamatie van 17-08-1945 genomen).
        IPPHOS werd in 1946 opgericht.

        4. De Simpang club was de domein van SUMARSONO / PRI .
        BT was de hoofd van “voorlichting of propaganda van de PRI, dus het is begrijpelijk dat Sumarsono hem beter achte om achter zijn microfoon de toegestroomde Masjumi-N.U strijders , alle weerbare mannen te motiveren.
        In plaats van zelf mee te vechten , sommigen zeggen van wel , sommigen niet.
        Omdat BT de BPRI(Barisan Pemberontak R.I ) oprichte werd hij door woedende PRI mensen opgepakt meegenomen naar Simpang club.
        NOGMAALS , de beroemde foto werd genomen in MOJOKERTO , in 1947.
        Door A.Mendur , van IPPHOS .

        Het is wel frappant dat BT geeerd werd door Sukarno, omdat hij een Generaal Majoor rang kreeg .
        Sumarsono schijnt later uitgeweken te zijn naar Australie, las iets over zijn dochter die in Zuid Jakarta woont.

        Mss is het jaloezie/ , concurrentie overwegingen ????
        BT had “eigenmachtig” een nwe groep opgericht, en hij is de grote wapen (zijn mond dan).
        In ieder geval werd BT gered door Sumarsono(de grote baas van PRI

        5.KLOPT , bij deze ma’af , ik dacht dat we “internetvrienden zijn , en je bent van 1953 (dus bijna 5 jr jonger).
        Of mag ik Pak Peter noemen ?

        PS : Mijn Engels is steenkool engels, mijn Nederlands is beroerd (mijn ouders HIS leraren zullen zich schamen), maar van bahasa Indonesia weet ik wel iets , ondanks het een beetje ouderwets is.

  36. HES zegt:

    Ongelooflijk !!! Nog steeds wordt er over Bersiap tijd ge …… d. Give a break, Westerling did, de KNIL dat, de Nederlandse krijgskrachten nog meer did en dat. Pray tell, wanneer houdt het gejammer op ??? Onrechtvaardigheden geplicht door Nederlandse militairen, enz., enz., komt uit de oren. Maar je hoort/lees niets wat de Indonesiers hebben uitgespookt, they were angles incarnate and the Dutch were the devil. Waarom horen wij alleen maar wat “wij” gedaan hebben maar niets van wat “zij” hebben uitgespookt ? Gedurende de Bersiap werkte ik in St. Boromeus hospital, Bandung en was “volunteerd” voor a burial detail, heb dus met eigen ogen gezien wat the “angelic” Indonesians did, they “slaughterd” people period ! Wat hoor je daar van ??? Op een Zondag hebben Japanse soldaten de Gurka’s uitgeholpen om St. Boromeus vrij te houden, de Japaners shoten, the hell with questions. Dank zij hun is St. Boromeus niet overompeld geworden by the “lovely” Indonesians.
    This victim mentality displayed is nauseating, big time. Get a life ! Do not show one side of the coin, show the other side too !
    That is MHO, now I can get off the soap box.

    • Ælle zegt:

      Over het stilgezwegen (t.o.v. het fe lomstreden) boek van de heren Van Doorn en Hendrix is nooit iets ter sprake gekomen althans niet in mijn gehoor- of gezichtsveld.
      De titel van dit boek is ‘Ontsporing van geweld’ • Het Nederlands-Indonesisch Conflict, was te koop voor fl 14,90 en nu voor Euro 9, 99.
      In een pdf lees ik het volgende: Het boek heeft om te beginnen een merkwaardige voorgeschiedenis.en is een toenmalig verschenen social-historische studie,met het doel een verschijnsel van geweldsaanwending en geweldsexces te analyseren en te verklaren. Een STUDIE? Een studie?
      Altijd maar die kleine oorlog. Nooit een boek over de geanalyseerde en verklaarde Bersiap.
      Daarom een verzoek aan de heer HES om toch meer uit te wijden over uw eigen ervaringen tot in details. Wij willen die kant van de medaille ook horen en lezen.
      Bij voorbaat dank. En waar zijn de studieboeken over de BERSIAP. Hebben de Indonesiërs het fenomeen niet bestudeerd en er boeken over geschreven?

      J.A.A. van Doorn en W.J. Hendrix dienden tijdens de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog (1945-1949) samen op Java. Hier besloten ze, geschokt door de gewelddadige praktijken van hun legeronderdeel, een onderzoek in te stellen naar ontsporingen van geweld. Na hun terugkeer in Nederland zagen zij niettemin af van publicatie, in de overtuiging dat hun studie niet in goede aarde zou vallen. Alom ging men er vanuit dat het ‘voorbij’ was.

      Pas in 1969, twintig jaar na de soevereniteitsoverdracht, blikte Nederland terug op het militaire ingrijpen in Indonesië. Oud-stoottroeper Hueting vertelde over ‘oorlogsmisdaden’ waar hij zelf aan had meegedaan. De Tweede Kamer eiste een onderzoek en de regering-De Jong kwam met de Excessennota. Een en ander was voor Van Doorn en Hendrix aanleiding om de dikke stapel schriften en formulieren weer tevoorschijn te halen, uit te werken en te publiceren.

      In 1970 verscheen deze uitgave over het Nederlands-Indonesisch conflict voor het eerst. Het is een sociologische studie, een combinatie van veld­observaties (Hendrix) en sociologische analyse (Van Doorn). Ontsporing van geweld behandelt de gewelddadige manier waarop Nederland het Indonesische vraagstuk dacht af te wikkelen. Het werd daarmee een unieke, goeddeels van binnenuit gepleegde studie van een nieuw type oorlog: de dekolonisatieoorlog.

      • Ælle zegt:

        Een korte samenvatting:
        In 1967 heeft professor meester J. J. Schokking oud-secretaris-generaal v.h. Ned. Genootschap voor BUZA een 20-tal deskundigen op het gebied van de buitenlandse politiek bijeen gebracht met het doel in gespreksgroepen gezamelijk rekenschap af te leggen v.d. plaats van Nederland in Europa en de wereld.
        Bezinning is noodzakelijk.
        Omdat men het ‘verlies aan prestige, geleden, doordat de neutraliteit en heerschappij over Indonesië teloor zijn gegaan slechts ten dele verwerkt heeft’ terwijl men zich bovendien geen scherp beeld heeft gevormd v.d. functie die Nederland in de “Koude Oorlog’ heeft vervuld.
        Voorlopig tot hier.
        P.J. Drooglever heeft zich over de teksten ontfermd.

      • HES zegt:

        Jaar tijd vergeten en ik wil niet een datum geven dat niet accuraat is. Werkte in de operatie kamer van St Borromeus aan de Dago weg, Bandung. OR schoon maken na een operatie, instrumenten en veband wassen en sterilizeren, dat was voor de scholen weer op gang waren. Hoofd gebouw kijkt uit op een drie sprong, Dago weg en ik geloof Technise Hoge School Bvd. Schuins tegen over het hospital was een woning in die tijd door Japanse miltairen (soldaten en officier) bezet. Op een dag zat ik op het muurtje die de voortuin van de weg scheide. Hoorde een gegill en zag een bende Indonesieres met golks, bamboo runcings de Dago op rennen richting St. Borromeus, eindelijk hoorde ik heel duidelijk “Merdeca, merdeca”. Japanse officier kwam naar buiten, keek naar de rennende massa en schreuwde bevelen, soldaten met hun geweren midden op de Dago weg, eerste rij knielen, achter hun een andere rij soldaten, op bevelen van hun officier grendelen ze hun geweren en schoten pardoes in de rennende massa, werdt een paar keren geschoten voordat de pemoedas verdweenen. Naderhand hebben Gurkas en hun Engelse commander het huis van de Japaners overgenomen, zij hebben toen een pill box opgetrokken met a 50 caliber machine gun midden in de driesprong voor het hospital. De 50 cal. werdt veschillende keren getest en het raport was luid. BTW, wij woonden dien tijd aan de Zorgvliet Ln. op de hoek met Pahud de Montange.
        Vergeet de namen van de zij straten die achter St. Borro. liep en op zij. De Gurka’s hebben prikkel draad bariere om het hospital gebouwed en een andere pill box achter een bij gebouw dicht bij de chapel.
        Zaterdag midden in de nacht werdt er op de voordeur gebonkt, “Allemaal er uit naar St. Boromeus.” in de verte hoorden wij schoten, mijn moeder, jongste broer en ik renden het huis uit de straat op met andere bewoners en rennen in het donker naar St. Borromeus, de schoten kwamen dichter en dichter. De Gurka’s sloten de laatste barricade en all hell broke loose. Heb voor mijn mom en broer een lege hospital kamer gevonden waar beiden in een bed sliepen en ik op de ground. Schoten waren te horen geduurende de nacht. Volgende dag, Zondag, ging ik naar de chapel voor een mis, gedurende de mis deden de pemoedas een aanval op St. Borromeus, allerlij wapens kon men horen en de lucht rook naar cordite. De pemoedas kwamen dichter bij het hospital, je zag ze aan de overkant van de straat, wonder boven wonder, drie military trucks reden op, stopten en Japanese soldaten sprongen out of the trucks met geweren en automatice wapens en opened vuur op de pemoedas, binnen ongeveer 20 min. was het zooitje opgeruimd. De Jappaners gingen stapvoets door de straten en tuinen en af en toe horde je een schot of het gerateld van een automaties wapen. The Japanees saved our hides, big time ! Dat was de tijd dat ik was “volunteerd” for burial detail. De eerste keer dat ik en een paar anderen een huis binnen kwamen had ik een spontaneous barf, overgeven, muntah, heb gekokhalsd tot dat mijn maag pijn deed, zal nooit vergeten wat ik dien dag heb gezien, later barste ik in tranen uit. Zelfs nu brent deze herinnering tranen in mijn ogen, de carnage was ongelooflijk, de mensen waren niet alleen gedood, thy were butcherd, slaughterd, en dat is waarrom ik dood ziek wordt wanner ik lees over de alleged wandaden van onze militairen en niets over de wandaden van de Indonesiers. Waarom komen mensen niet naar voren en schrijven wat zij met eigen ogen hebben gezien ?
        Dan kwam de tijd dat Baundung verdeeld was in noort en zuid van de spoorbaan, de bomen waren gesloten. Zuid was Indonesies en noort Engels-Nederlands. De Indonesiers hebben later zuid Bandung verbrandt voordat wij het zuiden binnen mochten.
        Thank God the Christelijk Lyceum (overbrugging) opened again, 1A, 2B or C, 3A, remember it was a corner class room, after that 1949 to Holland.
        Het bovenste is geschreven met de wetenschap dat er iemand is die dit verhaal kan bevestiggen of bestrijden.
        I do not want to write about my experiences during that tumultuous time any more it is still raw to the max.

      • Ron zegt:

        >>>>>>>I do not want to write about my experiences during that tumultuous time any more it is still raw to the max.<<<<<<<<<<<

        Heb met interesse uw artikel gelezen. Het is voor u als persoon ook een akelige ervaring.
        Ben echter blij dat u dat alsnog wilt publiceren. Persoonlijk ben ik op zoek naar de persoonlijke verhalen zoals de uwe. Verhalen naar waarheid, menselijke verhalen zonder puha, zonder politiek, zonder geloof, enz. Als u mij toestemming geeft, schrijf ik het volledige verhaal in het Nederlands en in het Engels en plaats uw schrijven in beide talen op mijn website http://www.MyIndoWorld.com. U kunt mij bereiken via Ron@MyIndoWorld.com

  37. van den Broek van een andere generatie zegt:

    Ik hou me sinds enige tijd wat diepgaand bezig met de Bersiap. Wat mij verbaasd is dater weinig gedetailleerde en gedocumenteerde gevallen van Bersiapmoorden op Indischen bekend is. Een uitzondering is het verslag over het Gubengtransport maar er ontbreekt een beschrijving van de daders. Kecik, tijdens de Bersiap commandant van de MP in Surabaya had daar iets meer over kunnen vertellen. In een interview in de Volkskrant van Mei 2014 laat hij een stortvloed van woorden los maar iets konkreets over die mooden laat hij niet los. Daar komt nog bij dat de verslaggevers niet doorvroegen of zij hadden zijn boek over Surabaya niet gelezen, een beetje indolentie kan hen niet ontzegd worden. Datzelfde geldt voor ene fotografe van Pagee , die de gelegenheid had Kecik te interviewen maar ook zij laat zich overdonderen.

    Francis Palmos laat in de vertaling van het boek van Kecik zien dat er degelijk Indonesische bronnen zijn die bijzonderheden over Bung Tomo kunnen geven, de verantwoordelijke van het Volkstribunaal in de Simpang Club

    In dezelfde Volkskrant is er een intreview met dhr Somers, dat volstaat met algemeenheden en doodlopende straten. De Bersiap leek op chaos maar als ik de bronnen nauwkeurig bestudeer dan kom ik voorlopig tot andere conclusies. Ik herinner mij een geval globaal beschreven door Pia van der Molen. Ik kon 8 van de 12 vermoorden achterhalen en mij een beeld vormen onder welke omstandigheden zij vermoord werden. Met enig zoeken is best te achterhalen waar deze mensen zijn oogepakt en waar zijn vermoord. Daarnaast kan er ook een beschrijving van de betrokkenheid van Indonesische bestuursapparaat gemaakt worden.

    Met een beetje goede wil kan achterhaald worden welke Indische Nederlander in Surabaya gedood werden en wie met naam en toenaam als vermisten werd opgegeven. Op welke begraafplaats zij liggen is in dit kader irrelevant alhoewelde sommigen daarover van mening verschillen. Dan kan met enig zoekwerk ook achterhaald worden welke pemoeda’s bij de moorden betrokken waren.

    Mij gaat erom een soort atlas van de Bersiapvermoorden en vermisten te maken om zodoende meer inzicht in de Bersiapperiode te krijgen.

    Ik vraag mij af wat Nederlandse historici in de afgelopen tijd over de bersiap, laat staan over de Indonesiche revoluite geschreven hebben. Ik kan mij herinneren dat een historicus als Kahin toch interessante dingen over de bersiapheeft geschrevn, maar daar denkt men oop dit blog anders over. Alhoewel ik meen dat hij als jonge onderzoeker bij de inval. Op Yokyakarta tijdens de tweede politionele acties daar persoonlijk bij aanwezig was.

    • Jan A. Somers zegt:

      Er gloort hoop in de duisternis: “Met enig zoeken is best te achterhalen “, “Met een beetje goede wil kan achterhaald worden”. Dan kunt u toch vóór de zomervakantie alles weten? Een paar onderwerpjes?:
      – “Bersiapmoorden op Indischen”, “welke Indische Nederlander in Surabaya”. In die tijd waren al vele Totok Nederlanders in Soerabaja teruggekeerd. Zaten bij mij in de Werfstraatgevangenis. Zijn Totoks als slachtoffer niet interessant?
      – Goebengtransport: Itzig Heine komt op 34 doden. Ik kom op 23 geregistreerde doden en 85 geregistreerde naamlozen. “beschrijving van de daders” Pugh noemt: (…) mannen (…) gewapend met speren en geweren. Gewapend gepeupel, (…) drong de volksmenigte door tot in de straat, waarbij zij zwaaiden met speren, geweren , Japanse zwaarden (…). Zij werden neergemaaid (…). (…) vuurde twaalf magazijnen leeg op de dicht opeengepakte menigte (…). Om 8.30 uur trok het gepeupel zich terug (…). Begin maar met de namen van die lui te verzamelen.
      – Volkskrant: Kecik, “(…) in de Volkskrant van Mei 2014 laat hij een stortvloed van woorden los”. Somers, “een intreview met dhr Somers, dat volstaat met algemeenheden en doodlopende straten”. Die teksten zijn niet van de heren Kecik en Somers. Het zijn korte journalistieke verslagen van interviews. U kunt bij de u bekende interviewers vragen hoe ze tot die tekst waren gekomen. Ik denk hapklare brokken voor een publiek dat er niet zo in is geïnteresseerd. Voor het publiek van de Volkskrant toch wel informatief genoeg. Ik zie nog die mevrouw tegenover me zitten, met laptop en opneemapparaat. Door mijn Zeeuws meisje voorzien van hapjes en drankjes.
      – ” in Surabaya gedood werden en wie met naam en toenaam als vermisten werd opgegeven.” Waar kon je vermisten opgeven, en wat werd ermee gedaan? In Soerabaja was het Rode Kruiskantoor gesloten, de (Zwitserse) directeur M.E.Keller bij het Goebengtransport gewond, De RAPWI-mensen bij mij in de Werfstraatgevangenis. Mijn vader heeft op 7-2-1946 vanuit Singapore mijn moeder en zus als vermist opgegeven (heb dat formulier nog) bij het Rode Kruis.. Antwoord een jaar later: (…) maar zullen onze nasporingen voortzetten. Mijn Indonesische oma was vermoord, niet vermist. Hopelijk ligt ze in het vak Pujon (bijna allen naamloos) van Kembang Kuning.
      – “Indonesische bestuursapparaat ” Dat functioneerde in Soerabaja vanaf 3 september 1945. Pemerintah Republik Indonesia Daerah Soerabaja. Ze beschikte over de voltallige gemeentelijke politie en de op 10 september gehergroepeerde PETA en Heiho. Daarnaast de Pemoeda-strijdgroepen met hun hoofdkwartier in de Simpangclub. Zij trokken zich niets aan van het bestuur. “met enig zoekwerk ” Daar heeft u dan ook niet zo veel werk aan. Ik ga in afwachting maar weer een tijdje mijn schuttersputje in. Daarboven vind ik het vervelend worden.

      • Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

        Het verhaal van HES is als ooggetuigenverslag toch interessant voor mij. Over de Britse bezetting is redelijk veel geschreven en ik kan achterhalen welke Gurkha-eenheid in Bandung actief was zie bvb Richard Mcmillan “the British Occupation of Indonesia: 1945-1946 “ maar ook Anthony Reid “Indonesian National Revolution Veelal zijn situation reports van commandanten over Bandung terug te vinden in Britse legerarchieven.Het lezen van deze rapporten geeft toch een beeld hoe althans buitenstaanders tegen de Bersiap aankijken.

        Ook de informatie over de verdeling van Bandung in Brits-Nederlands Noorden en Indonesisch Zuiden is interessant.
        Hoe was het Noordelijk deel bestuurs- of militair technisch georganiseerd? En hoe was dat in het Zuiden vanuit Indonesische optiek georganiseerd? Bij dat laatste is de vraag waar de Indisch-Nederlandse bevolking in het Indonesische dus Zuidelijke deel. eigenblijk gebleven is. Ik moet maar achter dat archief van Indische Nederlanders in de Japanse tijd aan gaan

        Misschien kan het boek van Mary C. van Delden “Bersiap in Bandoeng (1989)” die gebeurtenissen dwz de verwikkelingen in de vroege revolutie in deze stad op West-Java beschrijft , enig helderheid verschaffen. Het boek staat op mijn verlanglijst met stip.

        En op provocaties van dhr Somers ga ik niet in. Hij gaat dus na 70 jaar mij voorschrijven wat ik dien te bestuderen. Kom nou heer Somers, die niet-relevante vragen dient u maar aan Nederlandse historici te stellen, of waarom heeft U die vragen niet in uw doctoraat beantwoord? Ligt toch meer voor de hand.

        De informatie over de Bersiap van Nederlandse zijd eis zo beperkt dat ik toch wat tijd mag hebben om antwoord op mijn vragen gegeven. ……….Vóór de zomervakantie……………..
        Misschien mag ik de volgend keer een volwassenen informatieve reactie verwachten.

      • HES zegt:

        Noord Bandung was Engles militair bestuur, zo ver ik mij herinner. Zuiden was Indonesies, mijn vrouws (heb haar pas in den Haag ontmoet) familie woonden in Z. Bandung, gang Coorde, haar vader is in het begin van de J. bezetting overleden, haar mam werkte in een apotheek. Mijn vrouws familie werdt door Batakers van huis gelicht and door berg en dal gesleept. Uiteindelijk uitgewisseld voor Indonesiese gevangenen. Direct noord van de spoorbaan die Bandung verdeelde, was “no mands land”, een ieder die daar toch was stond de kans beschoten te worden door een pemoeda, naar de kerk gaan was uitgesloten, aan een kant het Catholiek cathedral, andere kant een protestance kerk, tussennbeide een groot park. Herinner niet wat de reden was dat de Indonesiers zuid Bandung verlieten maar wij wisten dat er iets gaande was door de vele branden in dat gedeelte van de stad.
        Een dag of zo later gingen de spoorbomen op en twee Engelse mlitairen colones gingen Z. Bandung in, wij burgers mochten nog niet het zuiden in, eerst moest het “all clear” worden gegeven voordat wij het zuiden mochten binnen komen, Ik was bij de eerste group Indos die het zuiden binnen trokken om te zien wat soort schade was verricht, al de gebouwen hadden kenmerken van een brand, gebroken glazen vensters en deuren, daken beschaadigd of weg gebrand, zwart gebrande muren, met mijn fiets in de hand liep ik langs Braga, fiets rijden was moeilijk door al de debrie op de weg. Straat na straat met afgebrande gebouwen, droevig zicht. Somige beelden zijn in de hersenen gechrift en opgesloten in diepste delen van de hersens, maar als men een beeld of beelden ophaald is het net als of men een foto ziet.
        Was 16 gedurende het bovenste gebeuren.

      • Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

        citaat……“Bersiapmoorden op Indischen”, “welke Indische Nederlander in Surabaya”. In die tijd waren al vele Totok Nederlanders in Soerabaja teruggekeerd. Zaten bij mij in de Werfstraatgevangenis. Zijn Totoks als slachtoffer niet interessant?

        Een toch niet goed doordachte laat staan intelligente (onderzoeks)vraag want hoeveel Totok Nederlanders zaten er precies in de kampen? En hoeveel zijn daarvan naar Surabaya vertrokken? En hoeveel zaten er daarvan in de Werfstraatgevangenis?
        Zelfs de namen van de totoks ontbreken in dit toch wel een erg oppervlakkig verhaal. In bovenstaand verhaal zitten teveel veronderstellingen (duimzuigerij) om wat zinnigs te zeggen. daargelaten dat je wel wel over een hele grote groep spreekt. Dus de vraag uit het schuttersputje heeft totaal geen zin of is irrelevant voor mijn verhaal.

        Misschien zijn die totoks, die bij dhr Somers in de gevangenis zaten, wel met naam en toenaam te achterhalen? Want zeg nou zelf, die zijn na de Werfstraatgevangenis met Britse schepen (waarvan Nederlandse onder Engelse naam en vlag) naar Heinde een Ver vervoerd. Die dienen op één of ander moment geregistreerd te zijn. Dit gegeven heeft bij mij geen prioriteit, laat staan dat het relevant is voor mijn verhaal want dat gaat over de Bersiapslachtoffers (blank en Bruin, ik maak geen kleuronderscheid) en onder welke omstandigheden zij vermoord zijn, danwel hun nabestaanden..

        Ik heb toch al veel namen van gedode wellicht Indische Nederlanders in Surabaya van de Bersiaptijd gevonden in Indische kranten uit die tijd. Het aantal doden bedraagt meer dan 300 doden Alle Indischen uit Surabaya zijn in Japanse tijd vanwege de blauwe Pendafteran geregistreerd danwel zijn in het Nederlandse bevolkingsregister van Surabaya geregistreerd, hopelijk ook in oorlogstijd bijgehouden. Ik zal wel in de komende tijd tegen die of soortgelijke gegevens aanlopen en dan kan ik met aan waarschijnlijkheid grenzende zekerheid (sic) aangeven wie die 300 zijn en onder welke omstandigheden zij zijn vermoord.
        Ik heb al wat gegevens op geheel eigen wijze maar wel volgens een criterium gestructureerd maar ik ben op zoek naar meerdere en betekenisvolle gegevens. Probleem is dat deze gegevens ergens diep verscholen zijn in Indonesische of Nederlandse archieven. Ik wacht totdat ik Maleis begrijpt en er tegenaan loopt.

        Andere aandachtsgebieden zijn bvb Bandung en Batavia. Maar interessante gegevens haal ik eigenlijk uit de Bersiapmoorden in kleine dorpen. Er zijn minder mensen betrokken, dus er is relatief gemakkelijk te achterhalen wie het waren. Als er Britse troepen bij betrokken waren, dan kan ik via de situation reports wel achterhalen hoe de situatie was. En dan zijn er de ooggetuigenverslagen van veelal Indische Nederlanders. De Totoks zaten in de kampen of gingen na de bevrijding via wat omwegen richting Vaderland . Dus ik dien me wel op die groep van Indischen te richten maar sommige ervaringsdeskundigen denken daar ongemotiveerd anders over. Die dienen wel de zaken enigszins bestudeerd te hebben anders praat ik wel tegen een open deur. Dat is wat anders dan een open oor.

        Ik heb nog niet voldoend zaken bestudeerd om daar enigszins een concrete uitspraak over te doen. Wel zijn er sterke aanwijzingen.

        ik heb de tijd en met die moderne technische hulpmiddelen zoals het databasen van geschiedkundige informatie en daarna handig gebruik van algoritmen of hoe die dingen heten, dan praat ik wel over Big en Data Analysis. En ik doe het ook nog eens onder werktijd.

        Ik ga maar weer eens aan mijn eigenlijke werk.

      • Jan A. Somers zegt:

        “Die dienen op één of ander moment geregistreerd te zijn.” Zo’n passagierslijst heeft u toch hier op Javapost kunnen lezen. Die lijst is echt waar, ik sta er zelf op.

      • Ælle zegt:

        Geachte heer HES,
        Wederom mijn dank voor uw verslag. Het is een waar oorlogsfilm.zonder het geluid van knallen en schoten.
        Gang Coorde heet nu Jln Kejaksaan.- (vertaald Procureurlaan, een varkensnek heet ook procureur., hahaha)
        Dit is de lijst van oude Hollandse straatnamen in Bandung, die intussen verwisseld zijn.
        https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_straten_in_Bandung
        Vanmiddag bezoek ik een crematieplechtigheid waar ik hopelijk familieleden uit Bandung zal ontmoeten en spreken.

      • HES zegt:

        Geen dank Ælle. Eigenlijk had ik niet Uw vraag moeten beantwoorden, niet om onbeschoofd te zijn, het is een pijnlijk ooggetuigen die ik al die jaren heb kunnen opsluiten in het diepste van mijn hersens. Nu zijn er tijden dat die episode weer naar boven komt en moet ik die gedachten weer terug duwen in de catacombes van mijn hersens. Mischien is het goed,, tijd zal dat bewijzen.

      • Jan A. Somers zegt:

        “gaat dus na 70 jaar mij voorschrijven ” Het wordt misschien eens tijd om begrijpend te lezen? Waar heb ik iets voorgeschreven? U schrijft druk bezig te zijn met o.a. studie van de bersiap. Daarnaast noemt u enige onderwerpen waar snel duidelijkheid over is te krijgen. Dan noem ik enige deelonderwerpen die vast wel daarbij zijn, en hoop binnenkort die studieresultaten tegemoet te kunnen zien. Mooie aansporing toch, op onderwerpen die kennelijk makkelijk zijn uit te vogelen. Maar ja, misschien vind u mij niet zo aardig. Of misschien een beetje dom. Niet erg hoor, u bent vast de enige niet.
        “vragen niet in uw doctoraat beantwoord? Ligt toch meer voor de hand.” Waarschijnlijk bent u niet op de hoogte van een promotietraject en een promotiereglement. Zo voor de hand ligt dat nou ook weer niet met wat losvaste vragen. Het moet nieuw zijn. Ik had uiteraard een plan, dat moet je voorleggen, maar de promotor dacht dat voor dat plan zo’n vijf promovendi aan de slag zouden kunnen. Begin maar bij het begin, en dat heb ik gedaan. Was best wel een interessant onderwerp.
        ” En hoeveel zijn daarvan naar Surabaya vertrokken?” Dat kunt u in de RAPWI-rapporten vinden, overigens zonder diegenen die op eigen houtje naar Soerabaja waren vertrokken. En zonder onderscheid tussen Totoks en Indo’s en alles daartussen. Die transporten onder auspiciën van de RAPWI vonden tussen 29 september en 2 oktober plaats. Mijn zus kwam daarmee terug uit Lampersari. Ze was er slecht aan toe.
        “die zijn na de Werfstraatgevangenis met Britse schepen (waarvan Nederlandse onder Engelse naam en vlag) naar Heinde een Ver vervoerd.” Heinde en ver is wel erg ver. Ik ken alleen de evacuaties met de HMS Rocksand, de Van Heutsz en HMS Princess Beatrix. Het eerstgenoemde schip bracht de evacuees naar Singapore. Voor beide andere schepen was dat ook de bedoeling, maar Singapore was vol en ze kwamen niet verder dan Batavia. Ikzelf zat op de Princess Beatrix, u kent de passagierslijst. Zonder onderscheid tussen Totoks en Indo’s en alles daartussen. In Batavia werd ik in eerste instantie opgevangen op de Van Heitsz, hospitaalschip. Pas op de Princess Beatrix waren mensen uit de Werfstraatgevangenis. Op de voorgaande schepen waren het evacuees die bevrijd waren door de 49th Indian Infantery Brigade Group onder Mallaby.
        Ik vind het opvallend dat u steeds onderscheid maakt tussen Totoks en Indo’s. In de registraties en passagierslijsten zult u daarvan niets terugvinden. Uiteraard, dat was ook niet interessant. We zaten als evacuees allemaal in hetzelfde schuitje. Met alleen een naam en de vermelding m/v. Of ‘kind’. Ik stop er maar mee, U weet zo verschrikkelijk veel meer dan ik. Ik wacht uw uitputtende studie wel af.

  38. RLMertens zegt:

    ‘Om te stoppen bij het bestuur, de beslissingen en het beleid en niet naar de slachtoffers kijken is toch wat vreemd’. Dat zegt mevr. Zegveld. Het bestuur dat alles wat er tussen 1945-1949 gebeurde op zijn geweten heeft. Dat in de afgelopen jaren stoïcijns (bewust?) bleef over het publieke debat aangaande Indië/oorlogsmisdaden/bersiap etc.gaat nu eindelijk een onderzoek instellen. Het werd tijd. Het zal me benieuwen of de twee initiators/aanstichters van dit Indië drama; Drees sr. en Beel met name worden genoemd. (Door mij hier vermeld opdat de genoemde onderzoek instanties hiervan kennis nemen)

    • George zegt:

      Wat voor een beleid was er in de Bersiap tijd? Het beleid was gebaseerd op chaos ten top. Niet naar de slachtoffers kijken? Mevr. Zegveld was nooit beschoten en haar hoofd was ook niet bijna weggeschoten, nog was ze gemarteld of met keien bestookt. Mevr. Zegveld is niet meer dan een clown die het hoogste woord wil hebben.

  39. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    @ dhr Mertens.
    Ook mijn aandacht gaat in eerste instantie uit naar de slachtoffers van de Bersiap.
    Opmerkelijk is dat in het onderzoek voorstel wordt gesproken over en ik citeer:
    …..werden vele duizenden (Indo-) Europeanen, maar ook Chinezen en van ‘collaboratie’ met het Nederlandse koloniale gezag betichte Indonesiërs het slachtoffer van massaal en grof geweld, uitgeoefend door al dan niet GEORGANISEERDE Indonesische strijdgroepen.

    Mijn aandacht gaat uit naar die GEORGANISEERDE Indonesische strijdgroepen, die bij de Bersiapmoorden betrokken waren d.w.z de moordenaars .
    Dus niet de chaos, pemoeda’s, peloppers of woorden van gelijke strekking. Volgens dhr Somers is dat makkelijk uit te vogelen ook na 70 jaar. Alweer zo’n uitspraak door zurigheid ingegeven, schuttersputjes zijn niet goed voor intelligente reacties.

    Ik ga maar weer eens verder met mijn eigenlijke werk.

    • Jan A. Somers zegt:

      Een praktisch complete lijst van min of meer georganiseerde strijdgroepen in Soerabaja, inclusief naam, aantal manschappen, wapens, hoofdkwartier en bevelhebber vind u bij Meelhuijsen. 43 stuks. Daarnaast nog 6 waarvan hij alleen een naam weet, maar geen details. Vervolgens nog twee grote bataljons met hun organisatie. Kunt u weer veder met uw eigenlijk werk.

  40. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    De reactie van dhr Somers is weer van hoog informatief gehalte. Ik heb veel gehoord over het boek van Meelhuijsen maar wat daarin precies beschreven staat, is ook na de precisiering van dhr Somers mij nochtans volkomen onduidelijk. Mij gaat het om de details om het verhaal aannemelijk te maken.

    Het gaat mij bij de slag in Surabaya om de gevechtsgroepen, die bij de Bersiapmoorden betrokken waren d.w.z de moordenaars en hun handlangers. Bijvoorbeeld de groep waarbij Boeng Tomo betrokken was, de Barisan Pembermtaha Ratyah Indonesia BPRI, met name de groep die Indische Nederlanders uit bepaalde wijken naar de Simpang Club vervoerden. Volgens betrouwbare Australische bronnen zijn van BPRI ook archieven bewaard gebleven, maar misschien is in het boek van Meelhuijsen iets daarover te vinden

    Ik zou ook wat willen weten over de Arek Suroboyo. Deze groep had een uitgebreid intelligence network in Surabaya, die weten dus wel wat over de Bersiaptijd in Surabaya. Ik zie wel wat ik tegenkom .

    • Jan A. Somers zegt:

      “waarbij Boeng Tomo betrokken was, de Barisan Pembermtaha Ratyah Indonesia BPRI, ” Uit Meelhyijsen: de 19e uit het lijstje: BPRI, 3000 manschappen, hoofdkwartier: Jl. Biliton 7, bevalhebber: Boeng Tomo. Verder in de tekst zelf. De aek Suroboyo, dat zijn wij.
      “mij nochtans volkomen onduidelijk” Gewoon zelf lezen.

      • Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

        Aangezien dhr Somers wel het boek in zijn bezit heeft, kan hij in dit verband nakijken op welke plaats in de lijst de PRI staat? waar het hoofdkwartier in Surabaya toendertijd gevestigd was? en wie was de bevelhebber?. Misschien kan hij ook in de voetnoten nakijken waar vandaan dhr Meelhuijssen de informatie over die lijst heeft gehaald.

      • Jan A. Somers zegt:

        Ik dacht dat u zoveel weet, Foutje dus!
        “welke plaats in de lijst de PRI staat?” Welke PRI? Er zijn acht verschillende strijdgroepen in Soerabaja die zich PRI noemen, al dan niet met achtervoegsel. Drie daarvan in de Simpangclub. Bronnen: Pertempuran Surabaya van het Markas Besar Angkatan Bersenjata Republik Indonesia (Panitia Kerja Pembakuan Materi Kejuangan 1982-1985), 41. Zie ook : Pertemburan Surabaya van Nugroho Notosudanto, 235-238.
        Ik snap niet dat u zelf niet dat boek van Meelhuijsen (met één s) koopt. Ik dacht goedkoop in de ramsj, bij Walburgpers (net als mijn boek). Dan hoef ik niet zo moeilijk te doen met overtypen. En u komt verschrikkelijk veel te weten en hoeft niet meer moeilijk tegen mij te doen over Soerabaja. Mijn ogen en vingers leiden een eigen leven, typen kost dus veel tijd.

  41. HES zegt:

    Al die “onderzoekingen” zijn “zelf werkverschaffend”, wat will de advocaat vedienen ?
    Wanneer het “onderzoek” is geeindigd en een uitspraak betreffende de geldekse “vergoeding” is fast gesteld, hoevelen van de 1ste generatie Indo zijn in leven, gaat de uitbetaling dan naar 2de generatie Indo ?, waarom ? die hebben niet geleden en verloren wat de 1e generatie Indo heeft meegemaakt en verloren. Voor mij persoonlijk, geen geld ter wereld kan vergoeden wat wij (famielie en ik) hebben verloren en door leeft.

    • RLMertens zegt:

      @HES.’al die onderzoekingen’ – Om al die propaganda verhalen over Indië/Indonesië na te trekken. Waarom/waardoor bersiap? Bersiap slachtoffers? Wie waren de politieke initiators/verantwoordelijken? Eindelijk! Na 70 jaar!

  42. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Heer Somers, bedankt voor de informatie.

    Wat mij verbaasd is dat bij Meelhuijssen er sprake is van verschillende strijdgroepen die zich PRI noemen. Want op 21 September kwamen Pemoeda’s van verschillende groeperingen in Surabaya bijeen en besloten een overkoepelend organisatie op te zetten, de Pemoeda Republiek Indonesia PRI. Ruslan Abdulgani wees het leiderschap van deze organisatie af zodat de militair ervaren maar minder intellectuele Sumarsono deze functie opnam. Er was geen formeel lidmaatschap van de PRI.De volgers van de PRI waren vnl jonge intellectuelen uit de kampong middenklasse.
    Als hoofdkwartier werd de Simpang Club aangewezen.

    Vanaf 10 Oktober begon de PRI huiszoekingen bij Europeanen en Indo-Europeanen naar NICA-papieren, geld, Nederlandse vlaggen en Rode kruis papieren, de huiszoekingen duurden tot 13 Oktober.

    Op 12 Oktober richtte Soetomo (ex PRI) de Barisan Pemberontakan Rokjat Indonesia BPRI op, een populistische beweging die binnenkort tijd populair werd bij de kampongbevolking.

    En dan begint mijn verhaal zich te splitsen.

    Ik begrijp dat Soetomo een provisorisch rechtbank in de Simpang Club had ingericht maar andere bronnen (NIOD e.d.) berichtten dat BKR officieren en Soetomo een einde maakte aan de slachting in de Simpang Club. Soetomo deed of het één of het ander en hij was ook nog bezig met de radio-uitzendingen en de BPRI.

    Vandaar mijn vraag waar Meelhuijssen zijn informatie heeft gehaald. De Simpang Club was eerst een PRI-hoofdkwartier maar veranderde later in een rechtbank o.l.v. Soetomo. Dat past wel in het beeld wat ik krijg van de gebeurtenissen van Surabaya vòòr 10 November 1945.

    • Jan A. Somers zegt:

      “Vandaar mijn vraag waar Meelhuijssen zijn informatie heeft gehaald.” Dat heb ik hierboven toch gedaan! Een beetje begrijpend lezen!
      “er sprake is van verschillende strijdgroepen die zich PRI noemen.” Dat had ikzelf in mijn boek ook al geschreven. Dat was het grote probleem van de 49th Indian Infantery Brigade Group. Met het stadsbestuur en door het bestuur uitgenodigde strijdgroepen werden afspraken gemaakt voor evacuatieritten. Deze werden vervolgens doorgebriefd en overvallen door de andere strijdgroepen of door loslopend tuig. Die chauffeurs werden het beu als schietschijf te worden gebruikt en gingen ritten uitvoeren zonder vooraf afspraken te maken. Gewoon naar een straat rijden, iedereen die geëvacueerd wilde worden kon mee, wegwezen. Dat ging goed. Alleen de wijk Darmo was daarvoor te ver van het havengebied en die ritten moesten dwars door de stad worden gemaakt.
      “Vanaf 10 Oktober begon de PRI huiszoekingen” Dat is bij ons niet gebeurd.
      “Als hoofdkwartier werd de Simpang Club aangewezen.” Dat was al op 4 oktober gebeurd, door een(?) strijdgroep die zich PRI noemde. Zelf heb ik mijn melkritten tot half oktober kunnen maken.
      Wat zich precies afspeelde in de Simpangclub heb ik niet veel van gezien. Ik stond in een rij die naar binnen ging. Net binnen leek het me daar niet zo leuk. Ook in de uitgaande rij met bestemming Werfstraatgevangenis was het niet zo fris. Ik verwisselde dus van rij en ben zo het binnengebeuren misgelopen.

  43. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    citaat: …….Vandaar mijn vraag waar Meelhuijssen zijn informatie heeft gehaald……..

    Ergens in de voetnoten staat waar Meelhuijsen zijn informatie vandaan haalt. Althans ik kijk naar de bronvermelding om te weten of de informatie betrouwbaar/gezaghebbend/het doorlezen waard is. Aangezien bij de bronvermelding het jaar van publicatie vermeld wordt mag ervan uitgegaan worden dat hoe recenter de bron des te beter de informatie, voortschrijdend inzicht zou ik maar zeggen.
    Meestal trek ik interessante bronvermelding na, ik lees er een stukje uit het relevante hoofdstuk (het zgn er omheen lezen) en zonodig sla ik wat gegevens met wat sleutels op in mijn database. Op zo’n manier kom ik op een snelle manier heel wat te weten.

    Dus daarom wil ik weten waar Meelhuijsen zijn informatie vandaan haal. In ook Nederlandse bronnen (NIOD) kan ik best achterhalen waarom er zoveel groepen zijn met een PRI-aanduiding. Wellicht is het een algemene aanduiding met als bijvoegsel de specifieke krijgsgroep. Het adres van het betreffend hoofdkwartier kan daarover uitsluitsel geven. Wel is duidelijk dat er een overkoepelend orgaan werd ingesteld met een heuse leider, die de Simpang Club aanwees als hoofdkwartier. Ik dien die Link met BPRI te begrijpen.
    Mijn wijze van werken heeft ook als voordeel dat ik snel kan cross- en factchecken en daarbij veel te weten kom.

    Dus wat is de bronvermelding van dat lijstje van Meelhuijsen? Dat heeft dus niets te maken met begrijpend lezen van onbegrijpelijke dingen..

    • Jan A. Somers zegt:

      “Ergens in de voetnoten staat waar Meelhuijsen zijn informatie vandaan haalt.” Klopt. Ik heb al een paar dagen geleden geschreven waar de rapporten te vinden zijn waaruit die informatie is gehaald. Nogmaals: Bronnen: Pertempuran Surabaya van het Markas Besar Angkatan Bersenjata Republik Indonesia (Panitia Kerja Pembakuan Materi Kejuangan 1982-1985), 41. Zie ook : Pertemburan Surabaya van Nugroho Notosudanto, 235-238.
      “hoe recenter de bron des te beter de informatie” Als er tenminste nieuwe informatie bekend is. Maar u bent goed in opsporen. Meelhuijsen is van 2000. Bij de besprekingen voor mijn boek bij Walburgpers hoorde ik dat ze nogal wat moeite met de heer Meelhuijsen hadden gehad. Een chaotisch verhaal. Mijn antwoord: Dat is dan goed geschreven, opgeschreven chaos is chaos. Dat ontbreekt meestal bij de professionele historici.
      “Wellicht is het een algemene aanduiding met als bijvoegsel de specifieke krijgsgroep. Het adres van het betreffend hoofdkwartier kan daarover uitsluitsel geven.” Ook dat kunt u, zoals door mij al eerder gezegd, bij Meelhuijsen vinden, per strijdgroep. Naam strijdgroep, aantal manschappen, bewapening, adres hoofdkwartier, bevelhebber.
      “Ik dien die Link met BPRI te begrijpen.” Uit Meelhuijsen: BPRI, 3000 man, wapens onbekend, adres hoofdkwartier Jl Biliton 7, leider Boeng Tomo. Denk er ook aan dat Boeng Tomo ook wordt genoemd als leider van de Barisan Berani Mati.
      Meelhuijsen besteedt 14 pagina’s aan een bespreking ‘Overzicht van de Indonesische strijdgroepen.’ Met 115 noten. En dat zijn nog maar de grotere groepen. Zo u kunt weer verder. En ik hoop wat langer in mijn schuttersputje te kunnen dommelen. Misschien zijn er bij de reageerders mensen die nog meer weten dan ik. En mij ook kunnen corrigeren, want ja, in de gevangenis weet je niet wat er buiten allemaal gebeurt. Je hoopt er alleen maar het beste van. Wat bij mij gelukkig goed is gegaan.

  44. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    @dhr Somers. Hartelijk dank voor de informatie, maar Uw bronvermeldingen laten wel te wensen over en dat voor iemand die gepromoveerd is.

    Meelhuijsen geeft dus een soort van adressenboek aan met aantallen, maar hij geeft klaarblijkelijk geen verklaring Zijn informatie over de BPRI lijkt mij niet exact want hij verwijst niet naar de BPRI archieven als primaire bron, dat vind ik wel een omissie.
    Mij gaat erom dat Boeng Tomo genoemd wordt in de Simpang Club en die verbinding naar al die strijdgroepen zoek ik, hij is toch een spil waar het om draait, want dan kom ik wat te weten over de Bersiapmoorden en hun daders.

    Klaarblijkelijk heeft Meelhuijsen wel in Indonesische archieven gespeurd maar niet in het Arsip Militar en dat is wel veelbetekenend. Markas Besar Angkatan Bersenjata Republik Indonesia! als bronvermelding lijkt mij iets te algemeen en iets beneden mijn niveau.

    Uw verwijzing naar Pertemburan Surabaya van Nugroho Notosudanto, 235-238 is voor onderzoeksdoeleinden toch wel zeer gebrekkig. Ik kan nu best begrijpen dat ze bij de Walburg Pers problemen met Meelhuijsen hadden.

    Opgeschreven chaos is chaos en verder gaat Meelhuijsen niet, dat is ook het breekpunt van zijn zienswijze. Op basis van de beschikbare informatie had hij toch wel licht in d chaos kunnen ontdekken.

    Maar als ik bij andere en buitenlandse bronnen te rade ga zoals R. Cribb, Benedict Anderson, H. Fredericks en vooral Francis Palmos begin ik toch een andere indruk te krijgen over niet alleen Surabaya . Daar hoef ik niet bij U aan te komen want van die Heren heeft U weinig tot niets belangwekkend gelezen.

    Aangezien voor mij langzamerhand duidelijk wordt dat U zich op Surabaya toch alleen maar op Meelhuijsen en Uzelf baseert, heeft voor mij een discussie met U weinig zin, geeft geen nieuwe inzichten ook na 70 jaar niet. Vind ik wel betreurenswaardig.

    • Jan A. Somers zegt:

      Wat weet u toch veel! Ik ben maar een gewone sinjo van de arek Suroboyo die zijn eigen ervaringen een beetje heeft aangekleed uit de literatuur. Meer hoef ik niet te weten, er zijn belangrijkere zaken in de wereld. Als ik niet af en toe op Javapost en I4E zou hebben rondgeneusd had ik me er verder niet mee bemoeid. Ik weet alles wat ik wil weten, De rest weet u allemaal en dat is mooi..

      • Jan A. Somers zegt:

        ff vergeten. Het zijn niet mijn ervaringen met Surabaya, maar met Soerabaja. Van Surabaya weet ik alleen maar dingen uit mijn vakantie daar.

  45. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    De Bachelorscriptie geschiedenis van Gilles Bertus uit 2014 is best interessant. Uit de Cursus: Van Kolonie tot Staat met als Docent: Prof. Dr. Remco Raben
    SOERABAJA IN DE VROEGE REVOLUTIE – DE GEWELDDADIGHEDEN TEGEN NEDERLANDERS EN INDO-EUROPEANEN SOERABAJA HALVERWEGE OKTOBER 1945 )
    Inhoudsopgave
    Hoofdstuk 1: Revolutie in Soerabaja
    Hoofdstuk 2: De internering van de onderdrukker (Bersiap!!!!)
    Hoofdstuk 3: De dynamiek van het geweld in Soerabaja

    De bronnenstudie en literatuurlijst in dit boek is heel verzorgd en indrukwekkend.
    Wat ontbreekt zijn Indonesische bronnen zoals Suhario “Kecik” Padmodiwiryo boek: “Student Soldiers a memoir of the battle that sparked Indonesia’s National Revolution (Engelse vertaling van 2014) en het prijzenswaardige en onovertroffen boek van Francis Palmos “Surabaya 1945: Sacred Territory : Revolutionary Surabaya as the Birthplace of Indonesian Independence (2011)” met als voetnoot het ware verhaal over Jack Boer.

    Enkele conclusies van Gilles Bertus zijn:
    1) Een van de belangrijkste vragen die bij deze gebeurtenis opkomt is of de gevangennemingen al dan niet centraal zijn aangestuurd. Kwam de opdracht tot arrestatie misschien zelfs vanuit Jakarta? Op deze vraag is nog geen sluitend antwoord geformuleerd. Er is namelijk geen onweerlegbaar bewijs gevonden. Bussemaker gelooft in een direct order vanuit Jakarta, van Soekarno zelf. Het is in zijn optiek namelijk ondenkbaar dat de arrestaties van mannen en jongens in heel Java rond 15 oktober toevallig plaatsvonden. Het was een centraal gestuurde en door de speciale politie uitgevoerde operatie. Willy Meelhuijsen ziet de arrestaties over heel Java daarentegen wel als een toevalligheid. Het kon wel zijn dat de arrestaties in Soerabaja gevolg hadden in andere steden op Java. Maar het was in Soerabaja begonnen uit angst voor steun aan de geallieerde invasie en om de Europese mannen te beschermen tegen het Indonesische volk.

    2) Voorheen is deze uitbarsting van geweld onvoldoende verklaard. Historici als Broeshart, van Delden en Meelhuijsen weten de kern van het geweld niet te vatten. Door bredere theorie over geweld in Indonesië en geweld in het algemeen toe te passen op Soerabaja is getracht (door Gilles Bertus) het excessieve geweld te verklaren
    .
    3) Mede met het gebruik van Indonesische bronnen zal verder onderzoek moeten uitwijzen waar de gewelddadigheden vandaan komen. Zo kan ook de nog grotendeels onderbelichte Indonesische kant van de gewelddadigheden verder worden geanalyseerd.

    Dat is toch wel wat anders dan het verschil tussen Soerabaja en Surabaya: het geeft meer aan hoe men tegen het verschijnsel aan kan kijken. Dat heeft niets met vakantie maar meer met ken-je-geschiedenis te maken , meer met deze stad in de context in tijden van de Indonesische revolutie.

    Daarbij wil benadrukken dat de slachtoffers van de Bersiapperiode toch eindelijk Recht hebben op een duidelijke beschrijving en een plausibele verklaring van wat daar gebeurde. Opdat de zaken eindelijk Recht getrokken worden.

    Het is allemaal best leuk en interessant dat ik zoveel weet maar als dat weten an sich slechts doel op zich is, dan ben ik wel met futiele zaken bezig. Ook het Weten veronderstelt een rechtvaardigingsgrondslag.

    • Jan A. Somers zegt:

      “om de Europese mannen te beschermen tegen het Indonesische volk.” Wat aardig. Hoor ik het eens van een ander. De slachtoffers kunnen het niet navertellen. En hoefden de vrouwen en kinderen ook niet beschermd te worden?
      “meer met deze stad in de context in tijden van de Indonesische revolutie.” In die tijden was het Soerabaja. Leuker kan ik het niet maken.
      “Opdat de zaken eindelijk Recht getrokken worden.” Voor sommige juristen is dat niet nodig. Recht is een ultimum remedium, en dat hoeft voor mij niet. Het zal mij bijvoorbeeld een zorg zijn wie er in de Simpangclub de baas was. Dat waren er meerdere, of geen een, je mag zelf kiezen. Mijn promotor (staatkunde) vond mij een bijzonder mens, ik was getuige geweest van de geboorte van een staat. Het is voor mij een geweldige levenservaring geweest, om te koesteren, en daar hoort geen recht bij. Maar ja, Roma locuta, causa finita. Ik duik maar weer in mijn schuttersputje, misschien komt er iets interessants voorbij.

  46. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    RLMertens merkt toch iets interessant op, zie zijn reactie op 26 februari 2017 om 10:27 pm
    ‘Om te stoppen bij het bestuur, de beslissingen en het beleid en niet naar de slachtoffers kijken is toch wat vreemd’.

    Dat is met name voor de Bersiapperiode belangrijk, of beter gezegd de pre-Bersiapperiode. want zeg nu zelf, de schermutselingen tussen Nederlanders en Indonesische nationalisten begonnen eigenlijk bij de inval van Australische troepen op Celebes .en vond zij apotheose in de Bersiapperiode v.n.l. op Java en Sumatra

  47. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Door veel Nederlanders, daaronder ook ervaringsdeskundigen wordt de Bersiap wel als een chaotisch en anarchistisch periode bestempeld. Uitgaande daarvan spreken deze Nederlanders met veel verontwaardiging over deze periode, maar wat er werkelijk gebeurd en wat de betekenis van het geweld daarin is , wordt gemakshalve voorbijgegaan, iets wordt versluierd . Ik kan met hun verontwaardiging niks mee.

    Sommige Nederlanders schilderen personen, die een ander mening zijn toegedaan, af als clownesk en nagelen deze andersdenkenden met ondoordachtzame en weinig vleiende woorden aan het kruis. Daargelaten dat zij de discussie daardoor wel naar een heel platvloers niveau laten afglijden. Ik kan ook daar niks mee.

    Zoal Nederlandse historici over de Bersiap hebben geschreven, hebben zij al 70 jaar dezelfde platgetreden paden gevolgd met dezelfde platgetreden conclusies, die weinig tot geen inzicht geven in de Bersiap en waarbij vooral de andere , dwz Indonesische kant onvoldoende is belicht. Het blijft een benauwende Nederlandse dus post-koloniale kijk op het gebeuren, waar ik ook niks mee opschiet.

    De Indonesische vrijheidsstrijd wordt veelal als een door Japan geïnspireerde beweging afgedaan en terzijde geschoven (propagandistische uitspraken zoals Soekarno collaborateur e.d.) . Laat staan dat bvb de Proklamasi van 17 Augustus als Dreh-und Angelpunkt in het onderzoeksvoorstel van de 3 genoemde instituten wordt vermeld. Dat lijkt mij of tegen het zere been schoppen danwel een schrijnende omissie. Op deze manier komen we niet vooruit in de Geschiedenis.

    Ik kijk daar wat genuanceerder tegenover. Voor een goed begrip van deze periode is het uitgangspunt van Mevr Zegveld (aantasting van de Mensenrechten) en met haar ook veelal buitenlandse onderzoekers (Benedict Anderson, Cribb, , Frederick, Kahin, Palmos etc) , zeer verfrissend. Als aan de Indonesische strijd als revolutie, als revolte tegen het nederlands en koloniaal beleid beter aandacht wordt besteed, kunnen wij Nederlanders ons bevrijden van onze post-koloniale denkkaders (vooringenomenheid i.c. koloniale arrogantie of woorden van gelijke strekking) en Recht doen (als filosofisch begrip) aan de Geschiedenis, waar wij aan de andere kant stonden, door sommigen wel betiteld als verkeerde kant. Dat laatste lijkt mij een waarde-oordeel dat niets met Geschiedenis te maken heeft.

    Ik kijk met argusogen en ook met argwaan naar het onderzoeksvoorstel van die 3 onderzoeksinstituten. Na 70 jaar indolentie en onverschilligheid mag ik van de Hoge Heren Nederlandse Historici een beter en een wel doordacht voorstel verwachten. Hier wordt onze Geschiedenis geschreven en daarvan is de Andere kijk op het gebeuren ook Onze Geschiedenis. Dat dienen vooral degenen die het hebben meegemaakt niet te vergeten en vooral zij dienen onze Geschiedenis tot uitdrukking te laten komen in hun bijdrage aan het onderzoeksvoorstel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s