Swinging Ataka

Volgens een eerder bericht in de Java Post werd in Ataka voor de repatrianten uit Nederlands-Indië muziek gemaakt door een orkestje van Duitse krijgsgevangenen.

Op een laag podium, het orkestje.

Nummers die gespeeld werden waren La Paloma, Chattanooga Choo Choo en Don´t Fence Me In.
Om ons een voorstelling te maken bij welke muziek met de net verworven nieuwe schoenen de eerste voorzichtige danspasjes werden gemaakt, hier enkele video´s van muziek uit die tijd.

La Paloma

Het nummer La Paloma werd al geschreven in 1863, door de Spanjaard Sebastián Iradier. Het bevat een klassiek thema. Duiven die opstijgen van een zinkend schip brengen een laatste boodschap van de opvarenden aan hun nabestaanden. Liefde overwint een scheiding en de dood.
Hier een versie van de Roemeens Joodse tenor Joseph Schmidt (1904-1942), voor de oorlog enorm populair in Nederland. Schmidt overleed in Duitse gevangenschap.

Chattanooga Choo Choo

Chattanooga Choo Choo (de trein naar Chattanooga), een nummer van Glenn Miller, werd voor het eerst uitgebracht in 1941. Hier valt onze keuze op de versie van de Modernaires en zangeres Frances Langford:

x

Don´t fence me in

Rond de jaarwisseling van 1944-1945 stond dit lied in de versie van Bing Crosby en de Andrew Sisters acht weken lang op nummer 1 van de Amerikaanse top-100. Dit oorspronkelijk door Cole Porter in de jaren ´30 geschreven cowboylied kreeg door zijn titel een extra betekenis die iedereen aansprak. De vrijheidslievende cowboy stond symbool voor zo ongeveer alles wat het ´Westen´ ons wilde brengen.
Hier van dit lied een leuke versie van Roy Rogers in de film Hollywood Canteen (1944):

x

De Duitse krijgsgevangenen in Ataka zullen mogelijk alleen instrumentale versies ten gehore hebben gebracht. De repatrianten zal dan ook de toepasselijke tekst van het refrein zijn ontgaan:

Oh, give me land, lots of land under starry skies above,
Don’t fence me in.
Let me ride through the wide open country that I love,
Don’t fence me in.
Let me be by myself in the evenin’ breeze,
And listen to the murmur of the cottonwood trees,
Send me off forever but I ask you please,
Don’t fence me in.

Misschien dat de emotie die het lied oproept toch op de één of andere manier is overgekomen. Vrijheid is een universeel goed, nietwaar?

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in 4. Nederlands-Indië overzee en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Swinging Ataka

  1. joost van bodegom zegt:

    Leuk, zal de liedjes beluisteren. Heb overigens altijd van mijn ouders begrepen dat het Italiaanse krijgsgevangenen waren, Wellicht twee bandjes? In elk geval waren het geen Japanse gevangenen zoals ik in een boek las. Heb getracht dat er uit te houden maar de schrijfater gaf geen krimp….

    • Jan A. Somers zegt:

      Ja, wel vreemd dat mensen het daar over Japanse krijgsgevangenen hadden. Toen ik er in 1946 was, waren het Duitsers. Maar geen krijgsgevangenen, die waren er al lang niet meer in 1946. Mogelijk op contract bij het Rode Kruis achter gebleven? Beroepsmuzikanten? Ze speelden in ieder geval heel goed, en modern voor die tijd! Ik heb daar genoten, de eerste keer dat we welkom werden geheten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s