Het noodlot van de Duitse Indo´s

Onrust_1940_1

Interieur van een barak op het eiland Onrust in de Baai van Batavia, waar Europeanen werden geïnterneerd wegens veronderstelde Duitse sympathieën [KITLV 19072]

Bookmark de permalink.

Een reactie op Onrust_1940_1

  1. e.j.mayer zegt:

    Verschrikkelijk! Deze gebeurtenis volgt mij al mijn hele leven! Mijn vader (een Oostenrijker die ongewild in het verre Indië tot Duitser werd verklaard) werd in mei 1940 opgepakt in Jogjakarta, ik was toen 4 jaar. Na de middagslaap kwam ik als peuter de huiskamer binnen en daar zaten 2 in uniform geklede ‘vreemde’ heren met geweer. Wij mochten het huis niet uit en mijn vader was al afgevoerd. Onze juwelierszaak werd geconfisqueerd en zonder verdere inkomen of ondersteuning vonden we onderdak in Solo bij onze grootmoeder op de melkerij. Als aangemerkte ‘Orang Jerman’ waren wij niet in een jappen-kamp opgesloten. Eenmaal per week kon mijn vader vanuit interneringskamp op Sumatra een briefkaartje schrijven, doch vele zinnen hierin waren zwart gecensureerd. De officiële berichtgeving van de ondergang van m.s. van Imhoff en daarbij het overlijden van mijn vader staat in mijn geheugen gegrift; mijn moeder en haar drie kleine kinderen zittend op de rand van het bed in wanhoop en tranen. De grote oorlog bereikte nu ook Solo. De Japanners kwamen dagelijks langs met een vrachtwagen om de bussen met melk op te halen, zij waren toen zogezegd onze ‘enige klant’. Alles werd periodiek keurig afgerekend en voor ons kinderen was er soms een mooie gekleurde ansichtkaart van een Japans landschap bij. Toen de koeien steeds minder melk gaven en mijn oma daaromtrent klaagde zorgde de Kempetai dat binnen een aantal luttele dagen wagonladingen vol met katoel (krachtvoer) binnen kwamen, de goedangs waren weer vol. De atoombommen op Japanse steden en de daaropvolgende overgave vernamen wij vrijwel nog dezelfde dag van gebeurtenis; zo open waren de jappen over de gebeurtenissen naar ons toe. Later in Batavia en in Nederland was er veel ellende, onze nationaliteit (van de drie kinderen) werd ter discussie gesteld d.w.z. dus geen financiële ondersteuning, geen genoegdoening voor de internering en overlijden op zee van mijn vader, geen spijtbetuiging voor de misdadige houding van o.a. de kapitein van m.s. van Imhoff, geen vergoeding voor het confisqueren van geld en goederen. Een maal per jaar opdraven op het politiebureau (afd. vreemdelingen) voor foto en vingerafdrukken, geen paspoort. Op mijn 20e jaar ‘mocht’ ik Nederlander worden en nog geen twee weken later werd ik voor militaire-dienstkeuring opgeroepen. De koude oorlog met het Communistische Oost-Europa was opgang gekomen….Nederland had mij hard nodig!
    e.j.m.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s