Omzien in Verwondering
De Java Post ontleent zijn naam aan de ´Java-Post´, een ´Weekblad van Nederlands-Indië´, dat voor het eerst verscheen op 14 maart 1903. De Java-Post had een jaar later ongeveer 450 abonnee´s, en tien jaar later, op zijn hoogtepunt, ongeveer 800. Het was een blad door en voor katholieken, maar richtte zich ook af en toe op andere gelovigen. Het was geschreven in het Nederlands. De Javapost (zonder tussenstreepje, zoals het vanaf 1906 zou heten) heeft bestaan tot 1927 toen het werd opgevolgd door het katholieke dagblad De Koerier.
Méér dan de naam heeft de huidige Java Post niet gemeen met het weekblad van een eeuw geleden. De ´nieuwe´ Java Post wil terugblikken op gebeurtenissen in de geschiedenis van de laatste decennia van Nederlands-Indië. Niet vanuit een nostalgische hang naar het oude tempoe doeloe, maar veel meer vanuit een kritische blik op het verleden. De zelf deels in Nederland-Indië opgegroeide Annie Romein-Verschoor gaf haar autobiografie de titel mee ´Omzien in verwondering´. De nieuwsgierigheid die uit deze titel spreekt vormt ook de leidraad en ondertitel van de nieuwe Java Post.
De Java Post geeft ruimte aan een aantal artikelen die ik publiceerde in Pelita Nieuws, aangevuld met allerlei andere onderzoeken en wetenswaardigheden. De Java Post leent zich uitdrukkelijk ook voor bijdragen van anderen die kennis hebben van Indië. Lezers wordt uitdrukkelijk gevraagd te reageren…
Bron: Steenbrink, K., Catholics in Indonesia 1808-1942, a documented history. Deel 2. KITLV Press, Leiden, 2007
Hi Bert,
De eerste negen verhaaltjes die in de “Java Post” zijn opgenomen zien er bijzonder veelbelovend uit, ik ben zeer benieuwd hoe het vervolg zal zijn. Met veelbelovend bedoel ik verhalen over zaken die bij de gemiddelde lezer onbekend zijn, over het meeste dat je vertelde had ik nog nooit gehoord. Ook de sobere vormgeving past bijzonder goed bij hetgeen je te vertellen hebt.
Ik hoop dat er een voortzetting komt waar wij als lezer nog lang van mogen genieten.
Succes
Londoh
Deze website is een geweldige bron voor mij bij het schrijven van een boek over de Indische jaren (inclusief kamptijd) van mijn schoonmoeder, mevrouw To Budding-Peper. Dank!!
Voor zover ik nu kan nagaan zat ze in Tjihapit en Tjideng. Later, samen met haar man, Aris, in Tjimahi.
Mocht iemand mijn schoonouders gekend hebben in Indië (1939 – 1948), dan kom ik graag met ze in contact!