Natuurlijk was het allemaal heel anders met me gegaan als ik een halve eeuw eerder was geboren. Dan had ik net als mijn ouders de crisisjaren meegemaakt, en de oorlog. Dan had ik misschien nog échte armoede meegemaakt, maar vast en zeker ook nog écht geloofd in een God die het allemaal zo had voorbestemd. En misschien had ik in mijn jeugd mijn idealisme wel vorm gegeven door naar Indië te gaan om daar bestuursambtenaar te worden, of planter, of journalist.
Omdat ik echter ben geboren een jaar of vijf nádat Indië Indonesia was geworden heeft dit er allemaal niet ingezeten. En dus was het niet meer dan toeval (?) dat ik via mijn studie en werk in Nederland met de geschiedenis van Indië in aanraking ben gekomen. Jarenlang werkte ik voor de overheid en de Stichting Pelita in het kader van de uitvoering van wetten voor oorlogsgetroffenen, en jarenlang heb ik verhalen mogen lezen van mensen die wél veel eerder waren geboren. Verhalen die me nooit meer hebben losgelaten.
M.S. Christiaan Huygens
Een paar weken voor de inval van de Duitsers in Nederland werden een oom en tante van me samen met hun dochtertje in Amsterdam door mijn ouders uitgewuifd. Met de ´Christiaan Huygens´ vertrokken ze naar Indië. Veel erger dan in Nederland kon het er niet zijn, dachten ze, en er was toekomst. Op 28 april 1940 stuurden ze nog een kaartje uit Genua: ´Alles goed´. Hun toekomst in Indië hebben ze niet meer gevonden. Zes jaar later kwamen ze terug in Nederland, met een kist vol kampherinneringen. Gebroken.
´Je lot ontloop je niet´, zeiden mijn ouders, en misschien hadden ze wel gelijk. Je kunt dan wel op de SDAP stemmen, of geloven in de wederopstanding, sommige dingen overkomen je gewoon. Mijn oom en tante konden toch niet weten wat híer zou gaan gebeuren? En zelfs áls ze het hadden geweten, wat zou er van ze zijn geworden als ze hier waren gebleven? Hoe het ook zij, hun toekomst in Indië hebben ze moeten achterlaten, net zoals duizenden van hun lotgenoten.
Soms is het goed de dingen op te schrijven. De Java Post zal me hopelijk helpen om het allemaal een beetje te begrijpen. En misschien ook anderen inspireren om hun ervaringen vast te leggen.
Welkom in Nederlands-Indië! Welkom bij de Java Post!
Bert Immerzeel
(op het forum schrijf ik onder de naam Buitenzorg)
Beste Bert,
Wat een geweldige mooie site. Ik zal mijn sitebeheerder vrager om de link te maken. Hartelijke groet,
Flory
Dag Bert,
Bien étonnés de se trouver ensemble op dit prima platform.
Hier heb ik ook letterlijk en figuurlijk een kist vol kampherinneringen van mijn ouwelui en twee oudere zusjes in beheer, en ook nog filmmateriaal uit plm. 1938 uit Sumatra’s Oostkust. Je ziet daarop o.a. me opa (toen ca. 70 jaar) in een gebreide wollen spencer en met tropenhelm op z’n hoofd de rustig dampende vulkaan Sibayak beklimmen. Heur slapende zuster Sinabung is recent ontwaakt, zo hebben we kort geleden kunnen lezen.
Dit betreft dan wel een ander eiland dan Java, maar als het gaat om 1942-1945, dan moeten we de familiefocus toch daarheen verplaatsen. Daarover zal ik je nog wel eens nader berichten. Verhalen genoeg, evenals luchtpostbrieven, en foto’s van voor en na die tijd.
Het was me wat, en het blijft altijd.
Tot snel, Gj.
Beste Bert,
ik vind jouw site heel inspirerend. Rustig van beeld, en zeer gedegen van inhoud.
Ik zal er zeker vaak langskomen.
succes en groeten van Humphry Goes
Ja, dit lijkt me wel een intersante site de Java post, daar mijn ouders ook in Indonesie hebben gewoond en oorlogslachtoffers zijn geweest na een gouden tijd.
Het is hun altijd bijgebleven mijn moeder die toendertijd 12 jaar geweest was in de Jappen tijd heeft er wel degelijk trauma’s van overgehouden, die wij als haar kinderen elke dag aan hoorden.
Groetjes Vera Severing – Frangoulakis
2 reacties:
- mooie site
- aan diegene met filmmateriaal: check eens of het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum er wellicht belangstelling voor heeft.
http://instituut.beeldengeluid.nl/
Geachte heer Immerzeel:
Ik ben geboren in 1936 in Bandoeng, heb in vier jappenkampen gezeten. Sinds 1959 woon ik in Canada.
Ik ben erg geinteresseerd in de geschiedenis van Ned. Indie. Mijn oom en tante in Zuid-Afrika werden gelokt om naar Indie te gaan door de Ned. ambassadeur daar, na de Duitse inval in Nederland. Dit staat allemaal beschreven in het boek “Tjideng Reunion” van Boudewijn van Oort. Van Mevrouw Maudy van Raamsdonk-Angenent kregen we uw Indo Prive aflevering. Dit opent een heel nieuwe wereld van interessante gebeurtenissen, waar we niets van mochten weten in de jaren ’50s.
We bestelden het boek “Op zoek naar Grenzen” van Elly Touwen-Bouwsma om te begrijpen wat er in de Nederlandse politiek allemaal gebeurd is en waar we totaal geen begrip van hadden.
Complimenten voor je site Bert!
Erg fraai en goed van opzet.
Beste Allemaal.
Bij toeval ben ik deze prachtige ” Java Post” website tegen gekomen.
Het doet mij meteen terug denken aan het voormalige Nederlands-Indie,
daar waren vroeger diverse dagbladen met aan het eind een Post,
zoals de Soerabaia Post en nog veel anderen.
Ik ben nu nog steeds hier en daar aan het kijken, bekijken en aan het lezen.
Java Post bevat heel veel nuttige informaties voor de Indische-Nederlanders en anderen.
Er zijn heel erg veel allerlei soorten Indische groups sites, weblog, blog, log en website,
maar er zijn weinig die zoveel nuttige informatie bevatten als deze Java Post.
Veel Indische sites hebben een forum om met elkaar gezellig te gaan ngobrol(kletsen) en ook om tegen elkaar in discussie gaan, maar er zijn niet veel Indische sites die zoveel informatie publiceert als deze ” Java Post”
Salam Hangat dan Selamat Weekend
= Hartelijke Groeten en Prettige Weekend.
Zaterdag 19 februari 2011,
Ben Vink van het IndoForum.
Bravo..!
Heel goed voor alle Indische-Nederlanders en anderen in heel Nederland en buiten Nederland.
Veel informatie over de Indische-Nederlanders van toen en van nu.
Gegroet,
Ineke.
Wadoeh….!!!!
Djempol deze site.
Geweldig van de eigenaar van deze site.
Echt goed deze site voor alle Indo’s.
Alle Indo’s moeten deze site kunnen vinden en goed lezen.
Groeten van mij
Albert de moderator van ICM en Indisch-Culturele-Erfenis
Een heel leuke reactie…… Echt de “Tjalie Robinson” taal! Ik zelf ben een (gewone) Indonesische zonder huidskleur problemen… Maar omdat ik een jaar 1932-er ben, schrijf en spreek ik (alhoewel NIET foutvrij) Nederlandsch. Dag allemaal……
Dag meneer Immerzeel,
Waarschijnlijk ben ik googlend op het molukse eiland Haroekoe, waar mijn ouderlijke roots liggen ooit op uw site terechtgekomen. Uw site vult leemtes in mijn onderontwikkeld historisch besef. Had er nooit echt gericht belangstelling voor, maar met mijn 60 jaar voel ik nu een grote behoefte om in geschiedkundig perspectief meer te willen weten: politiek, economisch, geografisch, volkenkundig, militair. Ook om mijn dochter van 14 daar het e.e.a. van mee te geven. Op dit moment hecht ze echter aan andere, zeg maar meer toekomstige prioriteiten. In haar peuter- en kleutertijd heeft ze gelukkig wel alles van Tante Lien opgesnoven. H.G!!! Eppeson Marawasin
Dag mijnheer Immerzeel en ook mijnheer Eppeson,
Wat een toeval, toch ja. Mijn moeder van 71 en ik hebben deze avond uw site doorgespit op info over Buitenzorg, daar zij hier in de oorlog is opgegroeid. Wij willen namelijk komende zomer met ons gezin als 3e generatie stukken van indonesie bezoeken.Ook in deze vakantie gaan we het eiland Haroekoe bezoeken, aangezien ook daar, Molukse, roots liggen. En nu zie ik dat u daar ook naar op zoek bent geweest.. Het zal voor ons moeilijk worden aangezien mijn overgrootmoeder van opa’s kant, Pattynama, al op Java zat. Ook brengen we een bezoek aan Saparoeha, waar overgrootvader van oma’s kant, Pattypeilohy, zijn voorouders heeft.
We zullen uw site dan ook vaker bezoeken en hopen veel input te vinden voor onze rootsreis.
Groet
Familie ijsendoorn
Dit bedoel ik dus.De persoonlijke beleving van feitelijke gebeurtenissen weer gegeven. Kan ieder ander tot naslag werk dienen ook nog eens. Bert Immerzeel goed initiatief.
Zal na de confrontatie met oud zeer in Indonesia een verslag schrijven, weliswaar na de afsluiting van mijn boek. Wie weet samen, tegelijk. Nogmaals Bert Geweldig. Zo blij in geschreven te zijn. Groetjes, ellen hauwert
Beste Bert Immerzeel,
George Hanekamp bracht mij op de hoogte van uw uitstekende website. Ik zal de website vermelden in de Newsletter van de August 15/1945 Foundation. Onze organisatie heeft ongeveer 200 leden in Southern Ontario.
Ook zal ik de website vermelden in de Tempo Dulu Journal een magazine met 150 abonnees in Canada. Dit blad streeft hetzelfde doel na als uw website, nl. het voorkomen dat de unieke geschiedenis van het voormalige Nederlands Indie in de vergetelheid raakt.
Voor Indieveteranen in Canada, die ongetwijfeld geinteresseerd zijn in uw website zou U de volgende twee groepen kunnen benaderen voor vermelding van Uw website in hun contactorgaan:
De ex-Mariniers hebben hun contactblad Contact Mariniers Canada.
Red. Ane de Keyzer Email: adekeyzer1113@rogers.com
Alle Indieveteranen krijgen natuurlijk het blad Checkpoint – Maandblad voor Veteranen
Redactie Checkpoint: checkpoint@veteranen.nl
Met vriendelijke groet,
Bouke de Jong.
Beste Bert,
Chapeau voor je interessante website. Ik ben zelf geboren en getogen in Indonesia, om precies te zijn op 31 mei 1953 in Tenggarong (Kalimantan Timur/Oost Borneo). Ik heb hier met mijn ouders, broers en zusters gewoond en geleefd en in 1961 naar Jakarta verhuisd, waar we in september 1964 naar Nederland zijn geëmigreerd (zgn. `’Repatrianten/`Spijt op tanten). Ik lees nog steeds diverse Indonesische (on)line kranten en ga al ruim 30 jaar, ieder jaar naar Indonesia. Zo blijf op de hoogte van alle economische-, politieke- en religieuze aspecten wat zich dagelijks in Indonesia afspelen.
Ik vind je website heel interessant en put veel informatie omtrent het `’ verleden`’.
Indonesia is en blijft mijn land, in hart en ziel en als God het mij (en mijn Indonesische vrouw) toelaat, dan hoop in – na mijn vervroegde pensionering – terug te gaan naar Indonesia.
Heel veel geluk met je website, ik zal er heel regelmatig naar kijken en lezen over alle leuke, minder leuke en verfrissende wetenswaardigheden.
Suc6 en Tuhan Memberkati (God’s zegen),
Raymond van Diest
Beste heer van Diest,
Wat een toeval, mijn vrouw is ook van Tenggarong, wij zijn in April in Samarinda getrouwd, maar de adat ceremonie werd in Mei 1958 dat vijf dagen duurde, in Tenggarong gevierd. Na mijn promotie van de KMA in 1956 werd ik in Julie 1957 in Samarinda geplaats, en blijf voor twaalf jaar in Oost-Kalimantan, in Balikpapan, Tarakan, Sanga-Sanga. Ik heb de binnenstreken van Oost-Kalimantan door gekruisd Oost-Kalimantan is nu de rijkste provincie, en Kutai Kartanegara de rijkste regentschap. Er is veel veranderd, positief en negatief. Maar Tenggarong blijf schoon, en om het jaar wordt er een Erouw (een upacara adat kraton) gehouden. Mocht u Indonesia bezoeken Tenggarong is wel de moeite waard. Dagelijks zijn vier of vijf flights naar Balikpapan, en daarna drie uur rijden naar Samarinda of Tenggarong, hotels beter in Samarinda.
Heer van Diest en familie, ik wenst u het allerbeste en hoop dat u en familie nog de kans neemt om Indonesia te bezoeken en Tenggarong niet voorbij laten gaan. Tuhan melindungi kita semua. Amin
Het verhaal van de oom en tante en kinderen die vlak voor 10 mei 1940 naar Indië gingen klinkt aandoenlijk. Wim Kan en Corrie Vonk overkwam hetzelfde. Mijn vader heeft hem nog meegemaakt in Birma/Thailand. Ik heb een oom en tante en kinderen die het tegenover gestelde meemaakten. Ze waren met verlof in Nederland toen de Duitsers binnenvielen. Overigens hoop ik deze site nog vaker te kunnen bezoeken.
Sangat bagus, ‘meneer’! (Bahasa Indonesia)
Na enig grasduinen, ontdek ik eindelijk een waardige site wat betreft ‘tempo doeloe’.
(Heb net negen maandjes in de oud-kolonistische stad Semarang op Java gewoond. Daar woonde ik in een gastgezin met als doel me te verdiepen in de cultuur, geschiedenis, taal..)
Maar van de dingen die ik hier lees, merk ik niets meer daar. Wel staan de oude, verlaten kolonistische gebouwen in het ‘kota lama’ (oude stad) te verkommeren.. of worden bruusk gesloopt voor logge shoppingmalls. Met lede ogen stel ik vast dat de huidige Indonesiers niets meer weten van hun eigen historie. Zeker mijn generatie; jongeren. Toen ik even door het geschiedenisboek van een klasmaat bladerde, werd er bitter weinig over Indie vermeld. Vooral dan Soekarno, Golkar, overwinning, onafhankelijkheid, etc.. (Nationalisme, daarentegen!) Multatuli kent men wel, maar leest men niet wegens “voorbij”.
En daar schuilt het probleem: die onwetendheid, roekeloosheid van hogerhand leidt tot het “vergeten” van belangrijke feiten. Zoiets zou niet mogen.
Mijn fascinatie omtrent Nederlandsch-Indie werd daardoor versterkt.
Deze site is de moeite waard voor zij die hetzelfde ervaren, oud, of jong en onervaren, -zoals mij.
Sukses !
Bert, wat een aangename verrassing om deze site per toeval te vinden. Ik zocht op Google naar sites die iets met het eiland Java van doen hebben, en ik vond deze. Ik overdrijf misschien, maar ik heb een goudmijntje gevonden. Als ik nog hier iets aan toe ga voegen dan ben ik bang dat het het aureool verdwijnt. Daarom mijn welgemeende hartelijk dank.
Felix.
In september 1939 vertrokken mijn ouders, broer en ik op de Johan van Oldebarneveld naar Ned. Indie om de oorlog, die al uitgebroken was in Europa, te vermijden. Na de aanval op Pearl Harbour ontvingen mijn ouders drie telegrammen uit Zuid-Afrika om naar dat land uit te wijken omdat de Japanners Ned. Indie konden aanvallen. Mijn ouders schreven terug: “Not necessary.” Toen kwam de oorlog in Ned. Indie toch. Juridisch bestond Nederland niet meer. Duitsland had Nederland de oorlog verklaard en Nederland gaf zich over. Dit is zoals het moet in de wetten van oorlog. Mijn vraag is nu of de Nederlandse regering in ballingschap, in London, wettelijk het recht had om de kolonie opdracht te geven om aan Japan de oorlog te verklaren? De kolonie bestond nog wel, maar Nederland alleen in naam. Ed Kerkhoven.
Dat is een hele goede vraag! Ik heb begrepen dat de nederlandse regering in ballingschap ook de nederlandse vrouwen en kinderen in Indie op zeker moment verbood om uit te wijken naar Australie. Alles omdat Nederlandse staatsburgers, ook in tijden van gevaar, hun eigen land niet mochten ontvluchten. Als gevolg daarvan zijn nodeloos veel vrouwen en kinderen in de jappenkampen overleden. En degenen die het overleefden werden, terug in Nederland, met de nek aangekeken. En evenmin is tot nog toe door de Nederlandse autoriteiten erkend dat deze mensen op dat moment op Nederlands grondgebied hebben geleefd.
Een laat antwoord: ‘Nederland’ is niet belangrijk. Het gaat om het Koninkrijk der Nederlanden, volgens de grondwet van 1923: Het Koninkrijk der Nederlanden omvat het grondgebied van Nederland, Nederlandsch-Indië, Suriname en Curaçao. Met het veroveren van Nederland (en Indië) ging het koninkrijk niet verloren. Vroeger (bijv. 17e eeuw) wel, conquest in een rechtvaardige oorlog. Denk aan de verovering van Jakatra: “‘t geheele land van Jaccatra door ons in een rechtveerdige oorlog met de wapens geconquesteert is;”.
In Nederland (en Indië) had het leger gecapituleerd, niet (het bestuur van) het Koninkrijk. (ook bijvoorbeeld de Koninklijke Marine niet). De soevereiniteit is niet verloren gegaan, de Duitse (en Japanse) bezetter kan als zaakwaarnemer worden opgevat. Dit is overigens volkenrechtelijke theorie. Duitsland had (geloof ik) Nederland alleen buiten gevecht gesteld om de handen in het Oosten vrij te hebben. Japan had het voornemen tot het stichten van een grote invloedssfeer, de Nanyo. Alle Europeanen moesten worden verwijderd uit de Aziatische samenleving. Daarom werden de Europeanen geïnterneerd, in afwachting van definitieve verwijdering. En na de eindoverwinning op de boot naar Europa. Volgens het vigerende volkenrecht niet rechtmatig, maar ja, Japan was de sterkste! Volgens het vigerende volkenrecht had na de Japanse capitulatie het Koninkrijk nog steeds de soevereiniteit in Indië. De theorie heeft hier voor veel bloedvergieten gezorgd, tot de formele soevereiniteitsoverdracht in 1949.
Wat heeft u een mooie website gemaakt!
Als kind van een Indische vader ben ik jaren geleden op zoek gegaan naar zijn Indische moeder die hij na terugkomst (± 1954) in Nederland nooit meer heeft gevonden. Dankzij internet heb ik haar kinderen uit het tweede huwelijk gevonden. Internet brengt alles zo dichtbij. Mooi.
Met vriendelijke groet uit een in 2003 geëmigreerde Nederlandse naar Zuid-Afrika, in 2007 geëmigreerd naar Italië en in 2008 weer terug geëmigreerd naar Zuid-Afrika (want dat misten we zo). Carolina Dagevos-Millin, Strand (Kaapstad)
Gefeliciteerd met het 100e artikel. Djempol!
Dan ben je ongeveer even oud als ik; ik heb echter niet door mijn werk veel van Indie mogen en kunnen terug vinden.
Ik zie echter wel veel geestverwantschap. Dat je maar veel mag schrijven.
Ik zal proberen een boek uit La Palma weg te halen dat beschrijft hoe het vooroorlogse bestuur al de plannen maakte hoe Indie onafhankelijk te maken, met behulp van minder radicale een voor het eilandenrijk betere (want voldoende opgeleid) mensen uit de plaatselijke bevolking. En daar wat tzt over schrijven. Helaas is het anders gegaan, door de jappen.
Groeten,
Wim
Beste Bert,
Complimenten voor jou prachtige site. Ik zal het vaker bezoeken. Ik heb ook een paar addressen by WP maar ze zijn in het Indonesisch of Engels. Omdat ik een doodgewoone persoon ben schrijf ik niet zoveel over mezelf, maar ik verzamel meer geschriften van de hand van mijn vader Dr. G.S.S.J. Ratu Langie en vertaal het (of laat het vertalen). Mijn site is een beetje rommellig maar mischien vind je wel wat dat je interesseert.
Lani
Mijn man en ikzelf waren blij verrast het artikel te vinden over de tante van mijn man.
Mevr. Uckerman-Tempelaars. wij wisten dat er een schriftje moest zijn waarin zij het een en ander had opgeschreven. Inmiddels wisten wij ook dat het origineel bij het NIOD ligt. Nu hebben wij het via uw site kunnen lezen. hartelijk dank hiervoor.
Door zoeken naar gegevens over de familie Haccou , waar ook ter wereld, op deze site terecht gekomen. Veel leed kunnen lezen, dit mag allemaal nooit vergeten worden!
Prachtige website die wellicht menig antwoord kan geven aan mensen die op zoek zijn, naar hun wortels, verhalen over hun geboortegrond, die van hun ouders, de geschiedenis van een land dat ons, op welke wijze dan ook, ergens verbinden kan.
Zelf ben ik geboren in Djambi in 1955 en in 1958 verhuisd naar Afrika.
Mijn vader werkte al voor de oorlog bij BP, mijn moeder was verpleegster bij het Rode Kruis.
Indie gaat gewoon in je bloed zitten..
Chapeau!
Ik heb op de Java Post gestemd als beste geschiedeniswebsite; ¿Wie volgt? En dan ook nog een gratis exemplaar van het Historisch Nieuwsblad ontvangen. Mooi toch!
Joyeux Noël et Bonne & Heureuse Anneé .
Hi Bert
zoals beloofd , verslagje ! terug van Indonesia. 1. Het Pandu kerkhof te Bandung is niet meer dan een rommelig restje van graven met een dwarsdoorsnede van een enorme autobaan erdoor en overheen.. Staand op een soort plateau iets onder de autobaan kan men het veld overzien. Het is niet aan te raden via het voet/fietspad erheen te lopen. Tussen de graven door, die als bewoning dienen voor de daklozen en armen. 2. Datzelfde geldt voor Kembang Kuning te Surabaya. Waar het aanblik bij de ingang alleen al afstotend is. Echter het Ereveld is een verademing van ruimte , schoonheid in alle zin van het woord.Het OGS doet er dus heel goed werk.Men kan er slechts terecht via een poort die wordt open gedaan op afspraak.3. Het ouderlijk huis te Bandung is nog in zeer goede staat. De inwoner wenste anoniem te blijven ondanks vooraf schriftelijk verzoek en ongestoord. In Surabaya werd ik welkom geheten dankzij de correspondentie vooraf .en mocht er rondom me verwonderen over de veranderingen. De Amerikaanse Ambassade nog steeds de buur wordt goed bewaakt. Getuige de check up na mijn visite door de MP, die grondig te werk ging.Zelfs het feit dat ik security guard was voor de USArmy werd nagetrokken en naderhand met salueren en : you must be familiair with the procedures.Apologies .. accepted..van mijn kant en respectvol salueren. En dan Indonesia blijft een prachtig land. Goddelijk mooi land. = nog hartelijk dank voor je reactie een dag voor vertrek.Overigens ik maakte foto;s van het Nederlands kerkhof in Bogor planten tuindateren uit de 17e en 18e eeuw.. namen zichtbaar. OK ..Groetjes en dank je nogmaals , Ellen Hauwert
In 2007 wou ik op het Pandoe (opzettelijk: oe!) Kerkhof het graf van mijn grootvader bezoeken. Ik wist alleen de datum -in 1943-, dat was voor een bereidwillige employé voldoende om mij in het verwonderlijk goed bewaarde registratieboek de ligging aan te wijzen. Het was keurig met de hand geschreven. Het bleek echter onmogelijk om het graf terug te vinden. Bijna alle grafstenen, voor zover nog aanwezig, waren zwaar overwoekerd, maar het ergste was dat de nummering dezelfde volg(wan)orde had aangenomen van de roulette. # 36 lag broederlijk naast # 748 en tegenover 1295. We kregen ongevraagd assistentie van zes of zeven vrijwilligers, die plotsklaps bedrijvig heen en weer draafden en over graven sprongen. Vanaf allerlei plekken riepen zij ons voortdurend getallen toe die soms in de buurt van het gezochte nummer kwamen, maar meer niet. Toen het gevoel me bekroop dat die knapen dit ofwel regelmatig deden of het handig hadden geïmproviseerd, en dat ze gewoon op een fooi uit waren, gaf ik het op
Dag en nacht verschil met het er vlak naast gelegen Ere-Kerkhof, dat dan ook wordt onderhouden door de Oorlogsgraven Stichting. Tien minuten later vond een vriend die met mij was meegekomen, het graf van zijn grootvader terug zonder een meter te ver te lopen.
Groet,
Federico Bär
Hoi Bert.
Mijn naam is Rossy de Winter.Ik ben pas vandaag door een vriend van mij (Roland Pfaff) op deze
site geattendeerd .Een schitterend idee van jou .Tof kerel dat je er over begonnen bent.
Ik ben ook van Ind komaf en daarom voor mij zo interessant maar ook tijd rovende site maar ik lees vele art met interesse en wens je nog heel veel succes met je site.
Rossy
Beste Bert,
van harte geluk gewenst met jouw geweldige site, een juweel tussen de vele andere vergelijkbare sites! Ik heb Nederlandse, Duitse, Chinese en Indonesische voorouders en ben in 1936 te Malang in Oost Java geboren. De Indische geschiedenis blijft me boeien!
Met dank en vriendelijke groet,
Henry
Hai Henry, leuk om je op de site van Java Pos te ontmoeten.
Groetjes,
Bas Dubbelaar
Malang
Beste Bert,
Is de Holy Ghost over jou neergedaald? Fantastisch dat je een vergaarbak heb kunnen ontwerpen waar de Indo zijn / haar herinneringen kwijt kan of uit kan halen. Misschien dat er hiermee ook meer aandacht gegeven kan worden aan een hele grote groep “vergeten Indo’s” die misschien wel voor de Japanse kampen gespaard is gebleven, maar niet voor een weeshuis (een ander soort kamp). Ikzelf ben in 1940 in Semarang geboren en heb in 1944 mijn beide ouders verloren. Moeder is op 2 januari 1944 aan tuberculose overleden en vader is omgekomen bij de ondergang van de “Junyomaru”. Na het overlijden van mijn moeder werd ik door een tante naar een weeshuis voor Chinese kinderen gebracht. Later werd ik overgeplaatst naar een weeshuis voor Indische jongens. Ik kan je wel vertellen dat ik tussen 1944 en 1965 (het jaar waarin ik “werd bevrijd”) door een hel ben gegaan al heb ik toen ook wel leuke dingen meegemaakt. Wat mij tot nu toe nog vaak steekt is dat aan deze groep/mijn soort Indo’s nooit aandacht is gegeven of over is gepraat. Misschien kan jouw site daar verandering in brengen. I hope so.
Beste Arno,
Ik zou graag een stukje schrijven over de weeshuizen in Semarang, echter, ik weet niet of ik daarvoor voldoende materiaal heb. Een dagje in de leeszaal van het Katholiek Documentatiecentrum in Nijmegen zou daarbij helpen, alleen daarvoor ben ik voorlopig niet in de gelegenheid. Maar goed, wat niet is kan komen.
En laat die Heilige Geest maar zitten. Allemaal eigenbelang. Ik vind stukjes schrijven leuk, verder niks.:-)
Verhaal of geen verhaal, ik hoop dat de kinderen uit “de andere kampen” ofwel weeshuizen ook wat meer aandacht zullen krijgen. Verhalen over de kampen vind ik verschrikkelijk en ik zal die niet bagatelliseren, maar daar ben ik voorlopig klaar mee.
Weeskinderen hebben het wat betreft voedsel en kleding destijds misschien wel veel beter gehad dan de kinderen en hun ouders in kampen, maar hun leed was en is naar mijn mening minstens net zo groot. Ik hoop dat je binnen niet al te lange tijd met een stukje over dit onderwerp kunt komen en wens je veel succes.
Beste Arno,
De Java Post schenkt relatief heel veel aandacht aan het buitenkampleven, en ook aan de kinderen buiten het kamp. Ik noem hier de artikelen ‘weeshuizen in oorlogstijd’ (vooral over Batavia); ‘Overleven op het internaat’ (Soekaboemi); ‘ Kinderen van Buitenzorg’; ‘Kampleven buiten het kamp’ (Ambonezen in Bandoeng).
Andere soortgelijke artikelen zullen ongetwijfeld volgen…
Voor een eensluidende story (ouders door oorlogsomstandigheden verloren) , zie verhaal op http://www.imexbo.nl
Beste Arno,
Je hebt gelijk dat er nog heel weinig artikelen geschreven zijn over
de oorlogsellende en ontberingen die veel indo’s hebben moeten
ondergaan in de vele weeshuizen in Indonesië tijdens die Japanse
bezetting (1940-1945) en de bersiap periode erna. Er moet meer
bekendheid worden gegeven zo dat het voor degene die toen al
die oorlogsellende hebben meegemaakt ,en deze pijnlijke
herrinneringen die al begin te vervagen vanwege ouderdom, uit
de verhalen die bekend worden gemaakt,dankbaar gebruik kan
maken om hun eigen ellendige ervaringen van toen weder om
uit de vergetelheid te halen en om nu te verwerken. Reken maar dat
er nog veel verborgen oorlogsleed onder de oudere Indische
mensen zitten die toen de Japanse bezetters hebben meegemaakt.
Mijn vrouw die nu 75 jaar is ,en als kind van 3 jaar terecht kwam in
het weeshuis van Pa van der Steur te Magelang (1940-1945)
heeft als kind door de oorlog veel ellendige ontberingen moeten
ondergaan.Welliswaar zat zij niet achter de prikkeldraad zo als in een
kamp,maar de omstandigheden waar ze zitten is even ellendig,er was
van alles een gebrek, soms was er helemaal niets te eten , van de
honger aten de kinderen pisangschillen, vele kinderen werden
doodziek,en er stieven vele kinderen.
Mijn vrouw is nu op zoek naar lotgenoten die toen met haar als
kind gezamenlijk bij Pa van der Steur gezeten hebben tijdens die
periode (’40-’45) om gezamenlijk oude pijlijke herrinneringen
te verwerken. Volgens mijn vrouw waren er toen heel veel kinderen
in het te huis van Pa aanwezig,waar zijn nu al die kinderen van
toen gebleven vroeg zij zich af.Er is tot op heden niets bekend
over Pa van der Steur kinderen die toen die oorlogs periode
hebben meegemaakt. Ik kan me indenken wat je toen zelf meegemaakt
hebt in de weeshuis even erg is ,zo niet nog erger als in een Jappen
kamp ,als ik de verhalen van mijn eigen vrouw hoorde over toestanden
in het te huis van Pa van der Steur. Ik hoop dat er in de toekomst meer
bekendheid komt.
Vriendelijke groeten,
G.Tee
In Soerabaja heb ik in 1945-1946 direct na de bersiap kennis gemaakt met een groep Steurtjes die voor een opleiding bij het Leger des Heilsziekenhuis werkte. Het is zo lang geleden en ik ben het contact kwijtgeraakt, ik weet nog nauwelijks namen. Ik herinner mij alleen Loeki Mauwer en Tiny Soesman nog, rond 18 jaar oud (dacht ik).
Zover ben ik helaas nog niet gekomen, omdat ik pas kort geleden onverwacht en ongevraagd Javapost in mijn mailbox heb gekregen. Bij gelegenheid zal ik die artikelen opzoeken en doorlezen. Sorry en bedankt.
Geweldige site Bert ! Zoveel informatie, artikelen en schrijven .. Toppie hoor !
Mijn complimenten !!
Beste Bert,
Allereerst mijn hartelijke dank dat ik de Javapost in mijn mailbox toegestuurd kreeg,ik ben gelijk
er in gedoken en veel artikelen gelezen die mij als een indo zeer aanspreek.
Ik ben eigenlijk voor mijn vrouw op zoek naar lotgenoten van haar die gedurende de jaren
1940-1945 tijdens de Japanse bezetting in Indonesië samen met mijn vrouw bij het tehuis van Pa van der Steur te Magelang gezeten hebben. Mijn vrouw was in die periode 3 tot 8 jaar oud,
en omdat ze toen nog een klein kind was ,kon ze helaas niet veel namen meer onthouden
maar wel herrinnerd ze nog dat ze met veel andere kinderen toen veel oorlogsleed hebben
meegemaakt.Ze weet nog wel een paar namen op te noemen van kinderen van haar leeftijd
waarmee ze bij elkaar gezet werden en samen speelden.Helaas ben ik nog geen artikelen tegen
gekomen van Pa van der Steur kinderen uit Magelang die die oorlogs ontberingen ook hebben
ondervonden. Waar zijn toch al die van der Steur kinderen van toen gebleven , er is zo weinig
bekend over hun.Of heb ik misschien nog niet goed gekeken.
Maar in ieder geval nogmaals mijn dank voor deze prachtige site.
Vriendelijke groeten,
G.Tee
Beste G.Tee,
Van het bestaan van Pa van der Steur hoorde ik pas op 13-jarige leeftijd van een oom, genaamd Juul Secherling, die daar voor de oorlog heeft gezeten. Ikzelf was kort na het overlijden van mijn moeder naar een weeshuis voor Chineze kinderen in Semarang gebracht en was daar dus het eerste en enige Indische jongetje. Gevolg daarvan was dat ik de pijnen van discriminatie als kind van nog geen vier jaar al moest ondergaan. Op 9-jarige leeftijd werd ik overgeplaatst naar een weeshuis voor Indische jongens onder leiding van Nederlandse fraters. De omstandigheden daar waren niet veel beter dan in het vorige weeshuis dat werd geleid door Nederlandse nonnen. Pas toen ik 25 jaar was kwam voor mij “de echte bevrijding”. Door verschillende onaangename omstandigheden ben ik bijna alle vrienden van het weeshuis, die ik alleen nog maar van naam ken, kwijtgeraakt. Dat neemt niet weg dat ik nu erg gelukkig ben met een lieve vrouw en twee grote kinderen.
Beste Arno,
Het is vreselijk voor een kind , vooral in de oorlogstijd,om je ouders
te moeten verliezen , dat zijn toch de zekerheden waar je als kind bij
hun het veiligste en geborgen voelt. En als je daarna nog in een weeshuis
terecht komt , in vreselijke omstandigheden t.g.v de oorlog,dan voel je je
helemaal verloren. Inderdaad ,dat geloof ik ook dat God het allemaal zo
had voorbestemd. Onze Lieve Heer zet voor ieder mens de grote lijnen
uit en zal over ons ontfermen en zal ons troosten in al onze ellende en
ook dat Hij voor ons zorgt , maar de moeilijke weg die wij moeten gaan
bewandelen die moeten wij het zelf doen. Dat je uiteindelijk goed terecht
bent gekomen en nu gelukkig bent met een lieve vrouw en twee grote
kinderen is ook dank zij jou eigen inzet en volharding om iets van het
leven te maken. De weg naar het geluk gaat niet altijd over rozen.
Als ik de verhalen van mijn vrouw hoorde hoe moeilijk en ellendig
ze toen bij het weeshuis van Pa van der Steur het hadden , vooral
de jonge kinderen , door gebrek aan alles ,soms geen eten ,geen
drinken , geen kleding en schoeisel. Mijn vrouw kreeg toen als
3 jarige kind een jute zak over zich heen als kleding omdat er
geen kleren was voor de kinderen. Zulke ontberingen kan alleen
mensen aanvoelen en begrijpen die toen zelf aan de lijfe hebben
ondervonden die ook in een weeshuis zaten.
Daar om vind ik dat er meer bekendheid en meer vertel moeten
worden over het leven onder erbarmelijke omstandigheden van de
buiten kampers in de weeshuizen waar dan ook tijdens de Japanse
bezetting en de bersiap periode.Deze verhalen mogen niet verloren
gaan doordat vele ouderen onder ons die dat meegemaakt hebben
straks er niet meer zijn en onze na zaten van de derde en vierde
generatie er geen weet van heeft wat hun voor ouders allemaal
hebben meegemaakt in dat verre Indië onder de Japanse bezetting,
net zo als hier wordt ook niet vergeten wat de Duitsers ons Nederland
toen hebben aangedaan.
Vriendelijke groeten,
G.Tee
Beste G.Tee en beste Arno en alle lotgenoten die dit lezen, het begon met de opmerking van Arno dat het weeskinderleed geen of weinig aandacht heeft gekregen. Ik merk nu dat u beiden al aardig bezig bent daar via deze mooie site verandering in te brengen! Met alle respect denk ik ook dat de verhalen en informatie van de direct betrokkenen nodig zijn om tot documentatie over en aandacht voor deze groepering te komen. Ik ben een blauwe jongen van 75 jaar en heb op de lagere school een Steurtje, Wim Sante, als klasgenoot gehad. Helaas is het contact na de lagere school al verloren gegaan. Mijn ouders hadden ook een paar vrienden die bij Pa van der Steur hadden gezeten. Helaas zijn allen reeds overleden. Wat me bij is gebleven is dat de Steurtjes een speciale band met elkaar hadden. Ik hoop dat u en uw lotgenoten verder zullen gaan met uw verhalen op deze site en bedankt voor uw bijdrage tot nu toe. Hartelijke groeten, Henri Cramer
Beste Bert,
Onnodig te vermelden dat de Javapost zo welkom is!
Prachtige verhalen en heel leerzaam.
Ik heb al een paar kennissen met Indo/Indonesische achtergrond gewezen op jouw mooie site.
Dank je wel Bert
Vriendelijke groet
Wilma
Beste Bert,
Vind het altijd zo interessant om jouw ervaringen te lezen. We vertrokken uit Indonesie January 1958, en arriveerden in Holland Februari “58. In 1960 vertrokken wij, dat is man, vrouw en 6 kinderen naar de U.S onder de “Pastore Walters Act”. We arriveerden in Massachusetts waar mijn man al een baan had. Twee jaar later reisden wij, man, vrouw en 7 kinderen naar California, waar wij beiden werkten. In 1965 onze jongste zoon was geboren (hij is een kolonel in het leger)
en in 1974 onze jongste dochter. Mijn man is overleden in 1992. Ik woonde in California tot 2010
en woon nu bij mijn oudste zoon Bend, Or.
Lieve Vera, Ik ken je wel niet persoonlijk maar ik heb heel veel respect voor je als een fantastische moeder…. Je hebt veelmeegemaakt en waarschijnlijk al die tijd was je de spil van de (grote) familie geweest. Nu ben je al 20 jaren weduwe….Moge Onze Lieve Heer jou nog vele prettige jaren met de familie schenken….
Ik heb 3 zoons en nu woon ik met mijn man bij mijn jongste zoon en zijn familie in Jakarta Ik ben zo goed als gezond zo is ook mijn man. Ik heb 3 kleinkinderen (cucu of tjoetjoe’s). Daaaag Nog een gelukkig Kerstfeest gewenst en een Gelukkig 2013, Lani
Lieve Lani, Hartelijk bedankt voor de Kerst en Nieuwjaar wensen. Jouw laatste naam klinkt zo erg bekend, maar ik kan het niet plaatsen. Heb jij ooit in Bandung gewoond?
Ik heb ook in Jakarta gewoond, eerlijk gezegd was het op Klein Klooster voor de HBS,
1947-1949. Als ik zo op de foto’s van Jakarta kijk (van deze tijd) herken ik het niet meer.
Zelfde als met Bandung.
Mijn familie bestaat uit 9 kinderen: 5 geboren in Indonesie, 1 in Holland, 1 in Massachusetts, 2 in California. Als voor kleinkinderen en stiefkleindkinderen heb ik 16,
en achterkleinkinderen een totaal of 19. Never thought to have that big of a family!!
Merry Christmas and a Happy New Year for you and your family.
Vera
Hallo Bert..
Kreeg een mail van je over de Java Post. Het bericht kwam in mijn spam terecht en ben blij dat ik het toch maar geopend heb en je prachtige site kon zien.
Ik lees het heel aandachtig .Ik ben nu nog steeds hier en daar aan het kijken, bekijken en aan het lezen.
Java Post bevat heel veel nuttige informaties voor de Indische-Nederlanders .
Mijn schoonuster Maudy Angenent hield ook een mooie website bij. Helaas is zij kort geleden overleden.
Wens je heel veel succes met je website.
Groeten
Rob Angenent
December 2012 Chiangmai Th.
Vera Hager,
Was Boy Hager je man? Zoja, dan heb ik hem gekend. Vertrok ook in januari 1958 naar Nederland. Onze laatste woonplaats was BANDOENG! Stind ook ingeschreven om naar de States te vertrekken in 1958. Al medisch gekeurd etc. Maar ten leste wou mijn vrouw toch maar niet vertrekken en zijn wij maar in het koude Holland gebleven. Mijn vrouw is nu 85 en ik 86,één dochter, kleinzoon en kleindochter en drie achterkleinkinderen (één meisje en twee jongens).
Wij wonen nu “beschermd”. Een flat – zes hoog- met medische hulp in de buurt.
Ik hoop wat te vernemen.
Met vriendelijke groet,
Henk
Hallo Henk, Ja, Mijn man was Boy Hager en een leraar op de Broederschool aan de Heetjansweg. Wij vertrokken op 8 January 1958 van Bandung en “vonden” de boot
“Roma” die van Australia kwam en “vluchtelingen van Indonesia” naar Europa bracht.
In Genua zijn wij van board gegaan en hebben de trein genomen naar Holland. We
werden in “Budel” (militair kamp) ondergebracht totdat de regering een pension vond voor ons in Boxtel. Boy vond gelukkig een baan bij de T.H. in Eindhoven, waar wij uiteindelijk een huis vonden. Wij zijn in 1960 via de “Pastore Walter Act” naar America
gekomen.
Vera, dank voor je reactie.
Ook wij werden in het legerkamp Budel opgevangen. Wij, mijn vrouw, dochtertje van 3 jaar en ik, kwamen er aan in de nacht van 30 op 31 januari 1958, felle kou!
Aan boord van de “Himalaya”maakte ik de opmerking: “ik ben het land uitgewezen en in Holland zal de Koningin mij wel ontvangen”.
In bussen werden wij van Rotterdam naar Budel gereden en wie stond daar op de trappen van de kantine in de nacht van 30 op 31 januari 1958? Onze Koningin Juliana!
In de ochtend van 31 januari 1958 werden wij al vroeg gewekt want de Koningin wilde die ochtend met de vluchtelingen die in de nacht waren aangekomen ontbijten.
Zij wilde niet bediend worden en zij stond met haar bord in de hand in de rij voor het ontbijt. Met velen maakte zij een praatje en waar nodig liet zij door haar adjudant aantekeningen maken.Het was een “onvergetelijke”ontvangst.
Wij zouden ook via de “Pastore Walter Act”naar Amerika gaan. Waren al gekeurd maar plots wilde mijn vrouw niet gaan. We zijn toen in Eindhoven blijven wonen waar wij nu, gepensioneerd, nog wonen. Mijn vrouw is nu 85 en ik 87 jaar.Wonen in een z.g. “aanleunwoning”, zesde etage.Genieten van onze achterkleinkinderen, waarvan de jongste (jongen) 1 jaar is geworden. Ja, waar is de tijd gebleven. Denk vaak terug aan Bandoeng! De Dagoweg – Heetjansweg- Grote Postweg, De voetbalclubs UNI en SIDOLIG! Krijg vaak heimwee – vele vrienden, vriendinnen zijn er niet meer!
Hallo Henk,
Nadat ik jouw brief heb herlezen, vraag ik me af, waar ken jij Boy van? Waren jullie beiden leraren of had je iets met muziek te maken? Boy en zijn band speelden ook in Hotel Homann op de week-enden. En heb jij Jan van Gent nog gekend? Ik weet wel dat Jan is overleden, maar wanneer hij is overleden weet ik niet.
Ik woon nu bij mijn oudste zoon in (Bend, Or) Meeste van mijn kinderen wonen in California en 1 zoon woont in Arkansas.
Je zei dat je 6 hoog woont. Hopefully you have an elevator?!?? Ik kan me niet voorstellen dat je al die trappen naar boven of naar beneden moet lopen.
Groeten aan je vrouw and talk to you soon.
Vera
Heel waardevol. Mijn complimenten, jempol! Eerst dacht ik bij Java Post aan de Java-Bode, maar het blijkt een eind beter en kritischer te zijn. Dit soort Indische sites is belangrijk omdat je er vaak informatie vindt die in de “officiële”informatie ontbreekt – maar veel sites zijn behoorlijk mèwèk en deze is dat niet. Daarbij komt ook dat wij zelf zo vaak een incompleet beeld blijken te hebben – dat geldt ook voor mij, ondanks een familie die bijna 300 jaar in N.I. is geweest. Dengan hormat, Robert
Beste Vera,
Al jaren heb ik mij afgevraagd hoe het met jou man, Boy, zou gaan. Mijn vraag is nu beantwoord. Als weesjongen van Semarang mochten wij in de grote vakanties wel eens voor enkele dagen bij “vreemde” mensen waar dan ook logeren. Verschillende keren ben ik dan op vakantie geweest bij mensen in Bandung aan de Jalan Terate in de buurt van treinstation Cikudapateuh. Via de Broeders van de Heetjansweg (nu Jalan Sultan Agung) maakte ik kennis met Boy. In zijn klas van de SMP (?) liet hij mij de werking van de diverse natuurkunde-instrumenten zien en leerde hij mij ook vuurwerk maken. Na een van die lessen gaf hij mij wat “vuurwerkpoeder” mee, gaf aanwijzingen om er voorzichtig mee om te gaan en liet mij dan thuis zelf experimenteren. Het was mij eerlijk gezegd heel goed gelukt om er wat van te maken. Ook mocht ik zo vaak als ik wou bij jullie thuis komen en daar mijn gang gaan. Bij jullie thuis kwamen ook jongens van de mondorgelclub om samen met Boy muziek te maken. Ik ben van jullie gaan houden en vond het vreselijk jammer dat er op een of andere manier een einde kwam aan onze contacten. De goede indrukken die ik van jullie en (sorry) vooral van Boy heb gekregen zitten tot nu toe heel diep in mijn geheugen gegrift. Ik zal Boy nooit kunnen vergeten.
Beste Arno, Het heeft wel een tijdje geduurd voordat ik jou kon beantwoorden. My apologies. Ik herinner me dat we veel leerlingen bij ons thuis hadden en Boy hield ze allemaal bezig met een of ander project.
Weet je dat je mij hebt geschreven op de datum dat mijn man was overleden? Ik las je brief en keek naar de datum: 12/19. Mijn man overleed in 1992 en is in Morgan Hill, Ca.
begraven.
Toen wij Indonesie verlieten hadden wij 5 kinderen. Nummer 6 (zoon) was in Holland geboren: nummer 7 (dochter) in Lynn, Mass. Nummer 8 (zoon) en nummer 9 (dochter) in
California.
Op het ogenblik ben ik met vacantie in Calif. visiting friends en familie. Volgende week ga
ik weer terug naar Oregon.
Groetjes.
Mijn complimenten voor de site! Fijn om hier de persoonlijke verhalen te lezen. Stukje bij beetje vallen puzzelstukjes uit mijn moeders verleden op z’n plek. Plaatsnamen, fragmenten van gebeurtenissen, in het kamp en erbuiten, het krijgt nu meer betekenis. Fijn!
Hartegroet, Vonny Nuijten
Mijn complimenten voor de website.Beetje bij beetje vallen puzzelstukjes van mijn moeders verleden op z’n plek. Plaatsnamen, gebeurtenissen, namen, in en uit het kamp, het krijgt nu allemaal meer betekenis. Hartelijk dank!
Hartegroet, Vonny
Beste heer Immerzeel al Buitenzorg,
Een goed website, wijs (bijaksana) geredactioneerd.
U schrijft “Soms is het goed de dingen (het verleden en ervaringen – mijn interpretatie) op te schrijven. De Java Post zal me hopelijk helpen om het allemaal een beetje te begrijpen. En misschien ook anderen inspireren om hun ervaringen (en gezichtspunt en oordeel – weer mijn toevoeging) vast te leggen.”
Deze woorden trek ik mij aan, mijn interpretatie naar de geest van wat u schrijft, dat deze gedachten wisseling een nieuw horizon van begrip zal openen, en het verleden in een nieuw perspectief kunnen zien. Voor de Indonesiers is het lijden tijdens de vrijheidsstrijd een opoffering die wij moeten maken voor onze vrijheid. Het is waard als je kijk naar Indonesia van tegenwoordig, ondanks alles. Of ze succes zullen behalen of niet het verantwoording ligt bij de Indonesier zelf. Daarom hebben de Indonesiers met hun geschiedenis min of meer afgerekend, ze kijken naar de toekoms. Maar als Nederland in het afrekenen met hun eigen verleden een onderzoek wil gaan maken, ik denk dat de Indonesiers in alle capaciteiten zijn hulp wil aanbieden.
Ik realiseer ook dat de Java Post een open demokratische forum is, dus iemand mag zijn of haar mening geven, ongeacht de waarden.
Mijn waardering, wens u veel succes.
Soedibyo
Dank, heel veel dank, meneer Soedibyo!
Beste Vera,
Kippenvel bij het lezen van de vierde zin van jouw e-mail. Dat ik exact 20 jaar na het overlijden van Boy een berichtje naar jou stuur. Toeval? Who knows?
Kind regards,
Arno
Beste Arno, Toeval?? I don’t think so. Heb me altijd afgevraagt hoe het met de jongens ging die wij bij ons thuis hadden gedurende de “grote vacantie”. Ik weet dat een van de jongens: Dumatubun, een piloot was, maar is verongelukt en dus overleden. Een van de andere jongens was Frans Japar. Hoop dat hij nog in leven is.
Toen we in Holland woonden, hebben twee Broeders van de Broederschool in Bandung ons opgezocht: Broeder Augustinus en ik kan me de naam van zijn broer niet herinneren. Ze logeerden voor een week bij ons. (1959).
Talk to you soon.
Vera
Beste Vera,
In november 2012 was ik voor de 12de keer weer op vakantie in Indonesia. Deze keer was ik er met mijn vrouw Ria, mijn 2 zonen en mijn schoondochter. Ook was ik een dag in Bandung. Van de stad zelf heb ik niet veel kunnen zien omdat wij voortdurend alleen maar in de chaos van het verkeer zaten. Toen wij in de buurt van de Jalan Sultan Agung waren heb ik nog geprobeerd om de klooster- en schoolgebouwen van de Broeders te ontdekken, maar alles staat nu ingekapseld
tussen diverse andere nieuwe hoge gebouwen. Totaal onherkenbaar dus. Wel kwamen er vele oude herinneringen naar boven zoals de namen van de broeders als Broeder Augustinus en zijn broer Broeder Modestus. Toen ik daar aan Boy dacht hoorde ik in gedachten “The blowing bubbles” klinken dat zijn mondorgelclub vaak bij jullie thuis speelden. In Semarang heb ik onder andere vroegere weesjongens ook de broer van Frans Japar ontmoet. Ik vroeg hem (ook niet toevallig) of Frans nog leefde. Helaas is Frans al enkele jaren overleden. Overigens staan In tegenstelling tot de mooie herinneringen die ik nog heb, de silent whitnesses van het verleden er heel triest bij.
Arno
Beste Arno, Bedankt voor het antwoorden van mijn brief. Heb zo’n gevoel dat veel mensen van de tijd dat wij in Indonesia waren zijn overleden. Als je zo nagaat, zijn wij geen “spring chickens” meer. Broeder Augustinus en zijn broer hebben ons nog in Holland opgezocht. Mijn man is nog 1 keer teruggegaan naar Indonesie voor zijn
business. Hij was in Jakarta en vanwege de hitte is hij flauw gevallen. Wat hij zich wel herinnerde toen hij bij kwam, was het gesprek tussen de chauffeur en een andere persoon, toen ze mijn man uit de taxi haalden: “Adoe, barat ini……”. Mijn man was nogal “zwaar” , plus or minus 100 Kilo. Toen hij terugkwam in Calif. ging hij “op dieet”.
Als ik zo naar programma’s kijk van Indonesia ben ik altijd verbaasd om te zien hoe modern de steden nu zijn. Granted, het zijn de grote steden.
Ik zocht naar “Jalan Sukadjadi” in Bandung. Toen wij daar woonden (1952-1954) was die straat een “dead-end”. Nu is het helemaal doorgetrokken en vol met winkels.
En dit is wat “progress” is.
Talk to you soon.
Vera
Henk Anthonijsz(1926),
Hallo Henk, Toen wij in Budel aankwamen (‘s avonds) werden wij kamers aangewezen. Onze luggage was nowhere to be seen, zo wij heben kleren van onze lotgenoten geleend. Onze jongste zoon (in die tijd) was 6 maanden oud en had luiers nodig. Wellll, eventueel vonden wij
onze koffers, nadat wij links en rechts kleren hadden geleend. En ja, Koningin Wilhelmina was
daar in de morgen en wij hadden “breakfast” met haar. Kan me niet herinneren hoe lang wij in Budel bleven, maar wij moesten naar Boxtel verhuizen, omdat daar een pension klaar stond om ons op te vangen. Good Lord, we thought we would ‘FREEZE” to death at that pension.
Anyhow, that part of our lives is past. Wij zijn dus in 1960 via de “Pastore-Walter Act” naar de States gegaan. Hebben eerst in Mass. gewoond vanwege Boy;s werk en zijn toen naar California overgeplaatst in 1962.
Tot schrijfs.
Vera